Skip to content

Nieuwe hoop voor onschuldig veroordeelden

Door Waarheidsvinder

We hebben al meerdere malen op deze site geschreven over de Zes van Breda. De zaak waarin het draait om de moord op een Chinese restauranthoudster in Breda.

Nadat de veroordeling van de destijds onschuldig veroordeelden door de Hoge Raad eindelijk was vernietigd, werd de zaak door de Hoge Raad terug verwezen naar het Gerechtshof in Den Haag. Iedereen met enige kennis van zaken verwachtte dat de zes onschuldigen nu definitief zouden worden vrijgesproken.
De werkelijkheid bleek helaas anders. Het Hof in Den Haag had kennelijk nog nooit van valse bekentenissen en gerechtelijke dwalingen gehoord, want zij veroordeelden de zes wederom voor de moord die zij niet hebben gepleegd. Uiteraard ging advocaat Geert-Jan Knoops in cassatie bij de Hoge Raad tegen deze uitspraak.

Vandaag werd bekend dat advocaat-generaal Alex Harteveld kennelijk ook van mening is dat het Hof in Den Haag er een potje van heeft gemaakt. In een advies aan de Hoge Raad stelt hij voor de zaak door een andere gerechtshof opnieuw te laten doen.

Het bewijs tegen de Zes van Breda berust volgens hem nog steeds op de verklaringen van de drie vrouwelijke verdachten, die later zijn ingetrokken. Verklaringen die trouwens niet kloppen met de feiten en met elkaar.

Ondersteunend bewijs ontbreekt, terwijl er volgens de advocaat-generaal juist wel aanwijzingen zijn dat hun verklaringen niet kunnen kloppen”.

Daarnaast is in het restaurant een druppel bloed gevonden die niet van een van de zes verdachten is, maar volgens DNA-onderzoek afkomstig is van een onbekende persoon van Aziatisch-Oceanische afkomst. De advocaat-generaal vindt dat het Gerechtshof in Den Haag op ondeugdelijke gronden beredeneert dat deze bloeddruppel niets met het delict te maken kan hebben.

Wij steunen hem daarin. We hebben zelden zoveel onzin in een arrest gezien.

Nu maar hopen dat de Hoge Raad het advies van deze advocaat-generaal volgt.

 

 

Gratis boek

Door Waarheidsvinder

Na ons gedwongen vertrek bij de Groninger politie heeft Harrie Timmerman in 2008 het proces dat tot ons gedrag heeft geleid in het boek Tegendraads beschreven. Het boek is al jaren uitverkocht. Het leidde echter niet tot een verbetering van het opsporings- en vervolgingsbeleid van respectievelijk politie en OM.

Na daar door voormalig Groninger stadsdichter Bart Droog toe te zijn aangezet en met diens hulp heeft hij het oorspronkelijke boek aangevuld met hetgeen in de zaken, die in het boek werden beschreven, nadien is gebeurd. Daarnaast worden de ervaringen beschreven die wij sindsdien in nieuwe zaken hebben opgedaan. Veel zaken dus die ook op deze site zijn beschreven. Het boek is nu getiteld: (Nog steeds) tegendraads.

Het is de bedoeling dat veel mensen bekend worden gemaakt met wat er zoal mis gaat en hoe het beter zou kunnen. Met als doel dat het wal een keer het schip zal keren. Het boek is daarom voor iedereen gratis te downloaden en staat op deze site onder Links (rechtsboven op de startpagina). Een ieder wordt verzocht, indien men de boodschap door wil geven, om het door te geven aan mogelijk geïnteresseerden in haar of zijn omgeving.

Het overlijden van Cyprian Broekhuis

Door Waarheidsvinder

Op 7 september 2016 moet de autistische en schizofrene 23 jarige Cyprian Broekhuis onder dwang worden opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Drie GGZ medewerkers krijgen daarbij ondersteuning van vier politiemensen. Aanvankelijk verloopt alles rustig maar dat verandert van het ene op het andere moment. Plotseling klinken er 6 schoten in de woning aan de Wagenaarstraat in Amsterdam en Cyprian raakt zwaargewond. De volgende dag overlijdt hij in het ziekenhuis.

De twee politiemensen die hebben geschoten worden niet als verdachte aangemerkt, ze worden pas na twee dagen door de Rijksrecherche verhoord en de zaak wordt geseponeerd. Is dat wel terecht?

Het onderzoeksprogramma Zembla heeft de zaak onderzocht. Een van uw redacteurs is bij dat onderzoek betrokken geweest.

Op vrijdag 26 mei 2017 was de reportage van Zembla te zien op NPO 2.

Alles behalve de waarheid

Door Waarheidsvinder

In de nacht van 25 op 26 februari vond een explosie plaats in Italiaans restaurant Dal Baffo aan de Weerdingerstraat in Emmen. Onmiddellijk daarna brak er een grote brand uit in het pand. Die brand was zodanig dat vier boven het restaurant gelegen woningen tijdelijk moesten worden ontruimd.

Uit het politieonderzoek is inmiddels gebleken dat er sprake is geweest van brandstichting en natuurlijk wil de politie weten wie daarvoor verantwoordelijk is.

Gelukkig was het pand voorzien van twaalf camera’s en de beelden van die camera’s werden vastgelegd op de in de zaak aanwezige opnameapparatuur. Die opnameapparatuur was na de brand nog in het pand aanwezig, dat blijkt onder meer uit foto’s die door de Forensische Opsporing na de brand zijn gemaakt. Er is daarom een grote kans dat deze camera’s hebben vastgelegd hoe de brand werd gesticht en wie dat heeft gedaan. Om daar achter te komen moet je natuurlijk de beelden bekijken.

Dat laatste is niet gebeurd. De politie heeft namelijk verzuimd de opnameapparatuur in beslag te nemen en kwam daar pas drie dagen na de brand achter. Toen men terugging om de apparatuur alsnog in beslag te nemen bleek deze te zijn verdwenen. Iemand was de politie voor geweest.

Omdat men de opnameapparatuur toch wel graag wil hebben is er nu in het programma Opsporing Verzocht aandacht aan de zaak besteed. Men is op zoek naar mensen die iemand in het afgebrande pand hebben gezien en die de recorder mogelijk meenamen.

Het niet in beslag nemen van de opnameapparatuur is natuurlijk een grote fout, daarvoor hoef je niet te hebben gestudeerd. Politiemensen zijn echter ook maar mensen en dus maken ook zij fouten. Het zou de politie echter hebben gesierd als men die fout direct had toegegeven en publiekelijk zijn excuus had gemaakt.

Dat heeft men niet gedaan. In plaats daarvan kwam politievoorlichter Anne van der Meer met een onzinverklaring. Volgens hem is de recorder in het restaurant blijven staan omdat het onderzoek nog liep en dat onderzoek heeft een tijdje geduurd. Hij zegt daarover: “Tijdens een forensisch onderzoek wil je alles op de plek houden waar het staat. Blijkbaar is het mensen gelukt om binnen te komen, terwijl het onderzoek nog niet was afgerond.” Je moet het maar verzinnen.

De korpsleiding zou er goed aan doen onmiddellijk afstand te nemen van deze verklaring van de politievoorlichter en alsnog met excuses te komen. Op deze manier neemt natuurlijk niemand verklaringen van de politie nog serieus.

Noot:

Als reactie op onze kritiek liet de politie aan RTV Drenthe weten: ” In verband met het onderzoek hebben we de recorder laten staan. Met de kennis van nu kun je je afvragen of dat verstandig is geweest.”  Nee dus, gewoon dom.

 

Een verkeerd idee

Door Waarheidsvinder

Plofkraken op pinautomaten zijn een steeds groter probleem. Nadat men voorheen van gas gebruik maakte om de automaten op te blazen, maakt men tegenwoordig steeds meer gebruik van zware explosieven. De gevolgen van dit soort kraken zijn daardoor ernstiger. Het is een wonder dat er nog geen zwaar gewonden en/of doden zijn gevallen.

De daders van dit soort plofkraken zijn meestal zware criminelen die gemaskerd en gewapend met automatische wapens in gestolen zeer snelle auto’s opereren. Als ze al een keer door de politie op heterdaad worden betrapt, schroomt men niet om op de agenten te schieten en/of de politieauto’s van de weg te rammen. Het aanhouden en voor de rechter brengen van de daders is mede daardoor een groot probleem.

De Rabobank is het zat en neemt maatregelen. Men gaat ‘s nachts onbewapende beveiligers neerzetten bij pinautomaten in kleine dorpen en bij appartementencomplexen. Deze mensen moeten doen waartoe bewapende politieagenten niet in staat zijn, het voorkomen van plofkraken. Degene die dit heeft bedacht moet eens bij de dokter langs, want daar is iets mis mee.

Denken ze bij de Rabobank nu echt dat zware criminelen met automatische wapens zich laten tegenhouden door een onbewapende burger in een uniform? De kans is volgens ons groot dat we binnenkort na een plofkraak niet alleen een opgeblazen pand aantreffen maar ook een dode of zwaar gewonde bewaker. Niet doen dus.

 

Nieuwe informatie over Herman Ploegstra

Door Waarheidsvinder

Misdaadjournalist John van den Heuvel heeft zich op de zaak van de verdwijning van Herman Ploegstra gestort. Kennelijk kent hij de zaak zelf niet en gaat hij volledig af op de informatie die hij van de politie heeft gekregen. En die informatie is niet betrouwbaar. Om die reden vullen wij dit aan met een gedeelte van onze informatie over deze zaak. De rest kunnen wij hier niet publiceren.

Wij houden ons al jaren samen met journaliste Jolande van der Graaf bezig met de verdwijning van Herman Ploegstra en aan de hand van de bekende gegevens is er maar één scenario aannemelijk: Herman is ‘s avonds na zijn bezoek aan de sportschool in Breskens net buiten de bebouwde kom op de Duivelhoekseweg klemgereden, daarna met geweld uit zijn auto gesleurd en vervolgens meegenomen. Wat er daarna met hem is gebeurd laat zich makkelijk raden.

Door een getuige is rond het tijdstip van de verdwijning een zwarte Audi Avant gezien die met zeer hoge snelheid wegreed via het dorpje Nummer Eén richting Hoofdplaat. Het was een auto met een Nederlandse nummerplaat. Hoeveel auto’s van dat type rijden er in Zeeuws Vlaanderen rond?

In de auto van Herman is na zijn verdwijning een handgeschreven briefje gevonden waarop de woorden Sport, Industrie en Waterschap stonden. Daarnaast stonden de woorden” handschoenen, spuitbus en moes + . Het briefje, dat niet door Herman is geschreven, lijkt een soort herinneringsbriefje te zijn.

De eerste drie woorden lijken betrekking te hebben op de sportschool die door Herman werd bezocht en op het industrieterrein lag. Waterschap duidt vermoedelijk op de plaats waar hij is klemgereden en zijn auto is gevonden.

Kennelijk moesten er door de schrijver van het briefje handschoenen en een spuitbus worden meegenomen. Mogelijk is dat de bus met traangas die na de verdwijning van Herman op de vloer van zijn auto werd gevonden.

Het woord moes + was lange tijd een vraagteken. Inmiddels zijn er serieuze aanwijzingen dat Moes een achternaam is en dat die Moes kennelijk nog iemand mee zou brengen.

Herman was kraanmachinist en in zijn kraan bewaarde hij spullen die betrekking hadden op zijn buitenechtelijke relatie en een tweede telefoon die hij alleen gebruikte voor de contacten met zijn vriendin. De daders moeten hebben geweten waar de kraan van Herman stond ( in Terneuzen) en dat die spullen daarin lagen. Bovendien moeten ze toegang tot de kraan hebben gehad, want na de verdwijning van Herman bleek dat alle zaken die betrekking hadden op zijn buitenechtelijke relatie, waaronder de telefoon, uit de kraan verdwenen waren zonder dat het slot van de kraan was verbroken. Dat duidt op het gebruik van een sleutel en er waren maar weinig mensen die over een dergelijk sleutel konden beschikken.

Resumé: Vermoedelijk is er sprake van drie daders die gebruik hebben gemaakt van een zwarte Audi Avant, die de beschikking hadden over een sleutel van de kraan van Herman en wisten dat daarin spullen lagen die betrekking hadden op zijn buitenechtelijke relatie.

De politie Zeeland heeft deze informatie van ons gekregen, maar daar nooit serieus iets mee gedaan. Kennelijk is men bang dat dan zal blijken hoezeer men in deze zaak te kort is geschoten.

Nieuwe cursus politie

Door Waarheidsvinder

De sectie Forensische Psychologie van de Universiteit Maastricht onderhoudt een blog getiteld “ Forensisch Psychologie Blog. Op dit blog troffen wij het volgende artikel aan van assistent professor Ewout Meijer. Het leek ons de moeite waard dit artikel over te nemen. Het laat weer eens zien dat men bij de politie van alles verzint om maar te scoren.

Proactief signaleren

Sjoerd van Seeters is enthousiast: … “ De wereld verandert en de politie moet mee. Wij willen niet wachten op een aanslag en dan pas reageren, wij proberen ze te voorkomen.”

En daarom gaan alle 2500 agenten van de politie Zeeland-West-Brabant de cursus proactief signaleren (PAS) volgen, zo kondigt BN De Stem aan in twee artikelen. Het idee achter PAS is dat mensen die iets te verbergen hebben anders op de aanwezigheid van de politie reageren dan zij die ter goeder trouw zijn. Dus wie zich omdraait en de andere kant oploopt, heeft iets op zijn kerfstok. Als dat gebeurt, is er alle reden voor de politie om eens een gesprekje met de betreffende persoon aan te knopen. Een leugenaar laat zich dan eenvoudig ontmaskeren: hij loopt rood aan, wendt steeds het gezicht af, en draait met de ogen. Allemaal rode vlaggen.

De docent “gevaarbeheersing” die de agenten in deze beginselen gaat onderwijzen, legt uit: “ De methode werkt”. Hoe hij dat weet? Nou, tijdens oefeningen op de stations Breda en Tilburg pikten cursisten er een man uit die niet was komen opdagen bij een DNA-test. En een winkeldief die een straf moest uitzitten. En enkele ongewenste vreemdelingen. En bovendien een jongen die was weggelopen uit een jeugdinstelling.

Hoeveel aanslagen zo voorkomen zijn, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat soortgelijke methodes op Schiphol populair zijn. En dat Osama Krayem – een van de mannen die was betrokken bij de bloedige terroristische aanslagen in Parijs en Brussel – verklaard heeft op 13 november 2015 tevergeefs twee uur lang op Schiphol naar bagagekluizen te hebben gezocht die groot genoeg waren om wapens en explosieven in te kunnen verstoppen. Geen PASser, spotter, of profiler die hem een strobreed in de weg legde.

En toch gaan alle 2500 agenten op training om te leren dat iemand de wegloopt voor de politie iets te verbergen heeft. Waarom? Omdat Sjoerd denk dat het werkt. En trouwens, die rode vlaggen waaraan je een leugenaar kunt herkennen: da’s psychologie van de koude grond. Er klopt niets van. De kernvraag is dan: moeten we onze veiligheid en burgerrechten in handen leggen van een gymleraar?

De politie klaagt altijd over een gebrek aan geld en mensen. Maar wat kost een dergelijk cursus aan geld en menskracht? Wie heeft dit beslist? Zou er echt iemand denken dat Nederland nu veiliger gaat worden?

De verdwijning van Maddy McCann

Door Waarheidsvinder

De verdwijning van een jong kind roept altijd veel emoties op, niet alleen bij de ouders maar ook bij iedereen in de omgeving. Iedereen voelt met de ouders mee en wil graag helpen het kind terug te vinden. Als er dan volgens de media sprake is van een ontvoering dan lopen de emoties helemaal hoog op. Alles moet in het werk worden gesteld om de zaak op te lossen. Om de misdadigers te vinden die dat op hun geweten hebben.

Mensen die verstand van zaken hebben weten dat de feiten soms anders liggen. Niet alles is wat het lijkt. Uit onderzoek blijkt dat in Nederland per jaar 10 tot 15 keer een geval van kinderdoding wordt ontdekt, zaken waarbij het kind door één of beide ouders om het leven is gebracht. Er is geen enkele reden om te denken dat dit in andere landen anders zal zijn. Toch weigeren veel mensen, en daar horen ook politiemensen bij, kinderdoding als een reële optie te zien. Ook in andere landen is dit niet veel anders. De verdwijning van de 3 jarige Madeleine (Maddy) McCann is een schoolvoorbeeld van een zaak waarbij de media en de publieke opinie vanaf het begin de mogelijke betrokkenheid van de ouders bij de verdwijning van het meisje hebben uitgesloten. De hele wereld was en is nog steeds op zoek naar het verdwenen meisje en haar ontvoerders.

Volgens haar ouders verdween Maddy op 3 mei 2007 uit het vakantieappartement in het Portugese kustplaatsje Vila da Luz alwaar ze met haar ouders en haar tweejarige broertje Sean en zusje Amelie logeerde. Haar ouders zaten die avond samen met een groep vrienden in een restaurant dat op zicht- en loopafstand van het appartement lag.

Het onderzoek werd gedaan door de Portugese politie, die al snel assistentie kreeg van collega’s uit Engeland. De publiciteit rond de verdwijning was enorm, zelfs de Engelse regering liet zich niet onbetuigd.

Tot op heden is de zaak nog steeds niet opgelost en nog steeds komen er tips binnen van mensen die menen Maddy ergens op de wereld te hebben gezien. In Nederland is dat niet anders ook daar komen jaren later nog tips binnen van verdwenen mensen van wie allang duidelijk is dat ze niet meer in leven zijn. Nog steeds worden er in Engeland kapitalen uitgegeven om Maddy en haar ontvoerders te vinden.

Net als veel Nederlanders hebben wij de zaak tot voor kort alleen op afstand gevolgd. Maar een artikel in het AD van 15 maart 2017 heeft ons er toe gebracht ons eens in de zaak te verdiepen.

Uit het artikel blijkt dat de Amerikaanse profiler Pat Brown, al in 2011 een boek over de zaak heeft geschreven waarin zij aangeeft dat Maddy niet meer leeft. Na bestudering van het hele dossier kwam zij tot de volgende conclusies:

  • Maddy verdween op 3 mei 2007

  • Ze verdween tussen 20.30 uur en 22.00 uur

  • De emoties van de ouders na de verdwijning waren echt

  • Vader Gerry zegt Maddy tussen 20.30 uur en 22.00 nog levend te hebben gezien. Een getuige verklaart dat hij met een kind op zijn armen in de richting van het strand liep

  • Het is waarschijnlijk dat de vriendengroep, of een aantal van hen, weten dat Maddy in het vakantieappartement is overleden en dat zij vader Gerry en moeder Kate hebben geholpen een misdrijf in scene te zetten. Daardoor kon een tijdlijn gecreëerd worden die Gerry een alibi gaf voor de tijd die hij nodig had om het lichaam te laten verdwijnen. En werd het onmogelijk gemaakt dat een ontvoerder Maddy heeft meegenomen tijdens de periode dat Gerry en vriend Jerremy Wilkins een gesprek op straat zouden hebben gehad

  • Het lichaam van Maddy is mogelijk weggebracht naar een klif bij Huelva in Spanje of teruggebracht naar een onbekende plaats in Engeland

  • Het gedrag van de beide ouders ondersteunt de theorie dat zij weten dat Maddie dood is, dat zij een rol hebben gespeeld bij haar dood, en dat zij de sporen van een misdrijf hebben weggewerkt

  • De gevonden sporen steunen op geen enkele wijze de theorie van een onbekende ontvoerder, met name het ontbreken van sporen aan een raam dat de ontvoerder zou hebben geopend of waardoor hij naar binnen zou zijn geklommen naar de kamer van de kinderen

  • Lijkenhonden ontdekten bloed en lijkenlucht in het appartement van de ouders achter een sofa en in een huurauto die zij in gebruik hadden. In die auto werd ook DNA van Maddie gevonden. Ook sloegen de honden aan op een knuffel van Maddie die na haar verdwijning op haar bed werd gevonden zonder dat de honden op het bed zelf aansloegen. Dat wijst er op dat Maddie de knuffel vast had toen zij achter de sofa lag. Deze knuffel is kennelijk op bed gelegd toen haar lichaam werd weggebracht

  • De honden sloegen ook aan op kleding van Maddie. Dat kan alleen wanneer die kleding in contact is geweest met het dode lichaam van Maddie.

Over de zaak is in 2008 onder de titel “ Maddie, de waarheid achter de leugen“ een boek geschreven door Goncalo Amaral, een Portugese hoofdinspecteur van politie die aanvankelijk de leiding over het onderzoek had.

Nadat uit het onderzoek was gebleken dat de ouders van Maddie mogelijk bij haar dood en verdwijning waren betrokken en hij hen als verdachten bestempelde werd hij van de zaak gehaald. Omdat hij met dit onrecht niet kon leven is hij daarna vroegtijdig met pensioen gegaan.

De ouders van Maddie begonnen na het verschijnen van zijn boek onmiddellijk een rechtszaak tegen hem waarin zij om een verschijningsverbod van het boek vroegen. In eerste instantie werd het boek inderdaad verboden, maar dat verbod werd later door de hoogste Portugese rechter ongedaan gemaakt. Het boek van Goncalo Amaral is nu overal vrij te koop. (ISBN 978 90 499 0094 6)

Aan het eind van het boek trekt hoofdinspecteur Amaral de volgende conclusies:

  • De minderjarige Madeleine McCann is in appartement 5A van de Oceanclub in Luz op de avond van 3 mei 2007 gestorven

  • Er is een ontvoering in scene gezet

  • Kate Healy en Gerald McCann (de ouders) worden ervan verdacht betrokken te zijn bij het verbergen van het lijk van hun dochter

  • De dood van het meisje kan zijn ingetreden ten gevolge van een tragisch ongeluk

  • Er zijn tekenen die wijzen op veronachtzaming van de kinderen van het echtpaar

Op het internet is een 4 uur durende documentaire te zien waarin aan de hand van het originele dossier wordt aangetoond dat de conclusies van Pat Brown en hoofdinspecteur Goncalo Amaral juist zijn. Het vreemde is dat men in Engeland blind voor de feiten is. Recent heeft de regering weer een groot geldbedrag ter beschikking gesteld om nieuw onderzoek te doen naar de ontvoerders van Maddy.

Mocht u wel in de feiten geïnteresseerd zijn lees dan het boek van Goncalo Amaral of klik op deze link. Daarna zult u net als wij nooit meer denken dat Maddy door onbekende is ontvoerd en nog leeft.

Jolanda Meijer niet gevonden

Door Waarheidsvinder

De verdwijning van Jolande Meijer in Groningen is natuurlijk een trieste zaak. Zij is voor het laatst door een collega van haar gezien op 11 maart 1998 in een supermarkt in de Groningse wijk Vinkhuizen. Het vreemde is dat de politie Groningen die ontmoeting nooit publiekelijk heeft gemaakt. Naar de reden daarvoor kunnen we alleen maar raden. Volgens de politie is ze voor het laatst in februari gezien in een woning aan de Bedumerstraat.

De verdwijning van een kind is natuurlijk voor iedere ouder een ramp. Dat gold ook voor de ouders van Jolanda. Voortdurend bleef men de publiciteit zoeken in de hoop dat hun dochter zou worden gevonden. Na de dood van vader Meijer ging zijn vrouw daarmee door.

Dat wil niet zeggen dat de politie voortdurend achter de meest dwaze informatie moet blijven aanrennen. In de tijd dat wij nog bij het team werkten kwamen er ook voortdurend allerlei tips binnen waarvan je direct al kon zeggen dat die niets waard waren. Toch waren er voortdurend mensen die actie wilden ondernemen. Zelfs tips van paragnosten werden serieus genomen.

Wij hebben daar nooit aan meegedaan. Voor ons zijn de feiten leidend en niet allerlei spookverhalen.

Sinds ons vertrek is dat veranderd. Met enige tussenpozen zoekt ook nu nog het Cold Case Team Groningen de publiciteit. Niet omdat men een resultaat heeft geboekt, want dat heeft men tot op heden nog nooit, maar om aan te kondigen dat ze weer betrouwbare informatie hebben.

Ook vandaag was het team weer volop in de publiciteit. Voor de zoveelste keer was er weer een plaats aangeduid waar het lichaam van Jolanda zou zijn begraven en voor de zoveelste keer was het loos alarm. Zonde van tijd en geld.

Uit het feit dat dit soort kansloze acties van te voren uitgebreid in de media worden gebracht valt af te leiden dat men eigenlijk zelf ook niet de zaak gelooft. Want betrouwbare informatie ga je eerst onderzoeken en pas als je resultaat hebt dan zoek je de publiciteit.

In Groningen doet men dat anders. Men zoekt voortdurend de publiciteit om vervolgens weer te moeten melden dat het onderzoek niets heeft opgeleverd. Veel geschreeuw, weinig wol. Wanneer zal men ook daar leren eerst de hersenen te gebruiken en daarna pas de mond?

Moeder van Sharleyne moet worden vervolgd

Door Waarheidsvinder

In het voorjaar van 2016 deden wij op verzoek van de vader onderzoek naar het overlijden van de 8 jarige Sharleyne Remouchamps uit Hoogeveen. Sharleyne overleed op 8 juni 2015 na een val van de 10e verdieping van een flatgebouw waar zij samen met haar moeder woonde.

Na de val zagen buren dat de moeder op de galerij voor haar woning stond. Kort daarna zagen zij de moeder een woning op de 2e verdieping van de flat naar binnen gaan. Vervolgens verscheen de dronken moeder op straat waar zij door de inmiddels ter plaatse gearriveerde politie werd aangehouden.

Tijdens de verhoren op het politiebureau beriep de moeder zich op haar zwijgrecht, zij weigerde iets te verklaren over hetgeen er met haar dochter zou zijn gebeurd. Tot verbijstering van de vader werd zij daarop na enkele dagen vrijgelaten.

De zaak bleef een tijdje liggen en uiteindelijk besloot het Openbaar Ministerie in Groningen de zaak te seponeren. Volgens persofficier van justitie Pieter van der Rest had men geen bewijs dat Sharleyne door haar moeder was vermoord. Volgens hem kon er ook sprake zijn van een ongeval of zelfmoord.

De vader nam daar geen genoegen mee en begon een zogenaamde artikel 12 procedure bij het Gerechtshof in Leeuwarden, waarin hij het Hof vroeg het Openbaar Ministerie te bevelen alsnog tot vervolging van de moeder van Sharleyne over te gaan.

Nadat wij het dossier op verzoek van de vader van Sharleyne hadden bestudeerd, konden wij maar tot één conclusie komen; Sharleyne is met geweld om het leven gebracht. Er is geen sprake van een ongeluk of zelfmoord.

Toen persofficier Pieter van der Rest door een journaliste met onze conclusies werd geconfronteerd wist hij niet meer te zeggen dan dat de journalisten ons niet serieus moesten nemen. Wij waren immers twee gefrustreerde ex-medewerkers van de politie Groningen. Over de inhoud van onze analyse sprak hij met geen woord.

Advocaat-generaal Marina Weel, de vertegenwoordiger van het OM bij het Gerechtshof in Leeuwarden reageerde op dezelfde wijze tijdens een zitting van het Hof. Niemand moest ons serieus nemen was haar boodschap. Een beproefde tactiek die de Oude Grieken al toepasten. Niet inhoudelijk reageren op de boodschap maar je richten op de boodschapper. Natuurlijk is dit soort gedrag een bewijs van zwakte maar daarom niet minder gebruikelijk bij politie en justitie.

Vandaag is duidelijk geworden dat wij gelijk hadden, de officier van justitie heeft de zaak onterecht geseponeerd. Volgens het Gerechtshof in Leeuwarden is er ‘een redelijk vermoeden’ dat de moeder betrokken is geweest bij de dood van Sharleyne.

Sharleyne bevond zich de betreffende nacht in de woning van de moeder en stond onder haar zorg en toezicht. Er zijn geen sporen in of rondom de woning aangetroffen die duiden op de aanwezigheid van andere personen ten tijde van de val. Het stilzwijgen van de moeder draagt bij aan de opvatting dat er geen derde bij betrokken was”, laat het gerechtshof weten. “ Bovendien blijkt uit getuigenverklaringen dat de moeder meteen na Sharleynes val op de galerij stond.”

Door de uitspraak van het gerechtshof is Sharleynes moeder nu opnieuw verdachte in de zaak en moet het OM moet een nieuw onderzoek starten naar de dood van het meisje.

Misschien dat persofficier Pieter van der Rest en advocaat-generaal Marina Weel de volgende keer beter naar de feiten kunnen kijken dan naar de boodschappers van voor hun onprettig nieuws.