Skip to content

Humor of domheid?

Door Waarheidsvinder

Veel hebben geleerd en toch dom kunnen zijn. Veel boekenwijsheid hebben, maar niets van de wereld snappen. Een vrouwelijke rechter in de Duitse plaats Lehr lijkt daar, als we een artikel in een Duitse krant mogen geloven, het sprekende voorbeeld van.

De kop van het artikel is direct al opvallend, deze luidt: “Rechtbank in Leer laat penislengte onderzoeken”. Een dergelijk kop nodigt natuurlijk uit verder te lezen, want de nieuwsgierigheid vraagt: wat is er hier dan wel niet aan de hand?

Voor de rechtbank werd een zaak behandeld waarin een 16-jarige vrouw een klacht had ingediend tegen een pakketbezorger. De man zou bij de vrouw voor de deur hebben gestaan met zijn geslachtsdeel uit de broek en daar was de vrouw kennelijk niet van gediend. De 54 jarige bezorger ontkende bij hoog en bij laag, maar de vrouw hield ook op de zitting vol dat zij “iets vleesachtigs” had gezien dat uit de broek van de man hing.

Het bijzondere aan de zaak is daarnaast dat de bezorger niet in het bezit van een rijbewijs is en daarom altijd door zijn vrouw wordt rondgereden. Dat was ook op de bewuste dag het geval. Hoewel de vrouw in de auto had gezeten op het moment dat de man bij de woning aanbelde, en zij zelf dus niet had kunnen zien of hij inderdaad zijn geslachtsdeel aan de bewoonster had getoond, werd zij toch als getuige gehoord. Zij verklaarde toen dat haar haar man het feit niet kon hebben gepleegd omdat zijn penis zo klein was dat deze helemaal niet uit zijn broek kon hangen.

De vrouwelijke rechter wist het toen kennelijk ook niet meer en besloot de zitting te schorsen in afwachting van een nader medisch onderzoek. Een arts moet nu de lengte van de penis van de man gaan onderzoeken. Of dat dient te gebeuren door een vrouwelijke arts of mannelijke arts, of dat moet gebeuren als de man in staat van opwinding is of niet en of dat moet gebeuren bij een temperatuur vergelijkbaar met de buitentemperatuur op de dag dat het gepleegd is, wordt niet vermeld.

We zijn benieuwd naar de uitslag van het onderzoek want waar zou dat onderzoek toe moeten leiden? Tot nieuwe jurisprudentie dat er een minimale lengte van een penis is vereist om het ongewild tonen daarvan aan een derde strafbaar te maken? Dat lijkt ons nauwelijks voorstelbaar.

Kortom, we herhalen onze stelling nog maar een keer: veel leren maakt een mens niet altijd slimmer.

 

 

 

 

 

 

 

Onderzoekster Drentse fraudezaak zelf niet integer

Door Waarheidsvinder

Betrokkene heeft zich schuldig gemaakt aan ernstig plichtsverzuim, welk gedrag ernstig verwijtbaar is.”

Deze woorden werden niet uitgesproken door een rechter, maar door particulier onderzoekster Greet Elsinga die als vertegenwoordigster van recherchebureau Marple in opdracht van de provincie Drenthe onderzoek heeft gedaan naar vermeende integriteitsovertredingen van enkele provincieambtenaren. Greet Elsinga vond kennelijk dat ze niet alleen feitenonderzoekster was, maar ook rechter en beul tegelijk en dat past niet in een rechtstaat.

Maar er valt nog meer te zeggen over het optreden van deze onderzoekster. Naast haar werk als particulier onderzoekster is zij werkzaam bij de nationale politie. Ze geeft daar onder meer trainingen integriteit, ze weet daar kennelijk veel van.

Wat verstaan we nu onder integriteit? Wikepedia zegt daarover:

Integriteit is de persoonlijke eigenschap, karaktereigenschap, van een individu die inhoudt dat de betrokkene eerlijk en oprecht is en niet omkoopbaar. De persoon beschikt over een intrinsieke betrouwbaarheid, zegt wat hij doet, en doet wat hij zegt, heeft geen verborgen agenda en veinst geen emoties. Een persoon met deze eigenschappen wordt integer genoemd. Een integer persoon zal zijn doen niet laten beïnvloeden door oneigenlijke zaken.

Als je bij de politie werkt en je wilt bepaalde nevenwerkzaamheden uitvoeren, dan heb je daar toestemming voor nodig. Veelal krijg je die toestemming wel, maar er zijn nevenwerkzaamheden die je absoluut niet mag doen en waarvoor je nooit toestemming zult krijgen. Een van die werkzaamheden is het zijn van particulier onderzoeker. Uit de beantwoording van Kamervragen door minister Opstelten blijkt dat Greet Elsinga nooit toestemming heeft gevraagd voor haar onderzoekswerkzaamheden bij recherchebureau Marple en dat lijkt logisch want die toestemming zou ze nooit hebben gekregen. Als specialist op het gebied van integriteit wist Greet Elsinga dat natuurlijk ook wel. Toch deed ze onderzoeken voor bureau Marple

Greet Elsinga kon dus anderen precies vertellen hoe ze integer moesten zijn, maar zelf had ze daar kennelijk geen boodschap aan. Wel keihard een oordeel uitspreken over het gedrag van anderen, zoals zij deed in haar rapporten over de Drentse provincieambtenaren, maar zelf absoluut niet integer zijn.

Volgens minister Opstelten loopt er bij de Nationale Politie nu een disciplinair onderzoek tegen Greet Elsinga en dat lijkt ons terecht. Wij kunnen ons niets anders bedenken dan dat de uitslag van dat onderzoek zal zijn: “Betrokken heeft zich schuldig gemaakt aan ernstig plichtsverzuim, welk gedrag ernstig verwijtbaar is.”

En daar staat slechts één straf op.

AG bij de Hoge Raad vordert herziening van veroordeling Martien Hunnik

Door Waarheidsvinder

Advocaat-generaal (AG) bij de Hoge Raad Diederik Aben vordert vandaag de herziening van de veroordeling van Martien Hunnik. Het hof in Amsterdam heeft Martien Hunnik op 16 augustus 1984 veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf en tbr voor doodslag op de platenproducer Bart van de Laar. Van de Laar werd op 10 november 1981 met een schotwond in z’n hoofd aangetroffen in zijn woning in Hilversum en hij overleed hieraan drie dagen later. De zaak kreeg bekendheid onder de naam ” Showbizzmoord”.

In 2010 hebben wij deze zaak in opdracht van misdaadjournaliste Jolande van der Graaf van De Telegraaf al onderzocht. Wij schreven daar al uitgebreid over op deze site. Hoewel Martien Hunnik destijds de moord op Bart van der Laar bij de politie had bekend bleek ons al snel dat deze bekentenissen niet klopten met de feiten. De politie had hem gewoon laten verklaren hetgeen zij zelf dachten dat er was gebeurd.

Omdat de politie dat destijds nooit had gedaan heeft één van uw redacteuren vervolgens in opdracht van De Telegraaf een reconstructie gehouden van de bekentenissen van Martien. Uit deze reconstructie bleek dat Martien het feit nooit kon hebben gepleegd. Daarop is contact gezocht met advocaat Geert-Jan Knoops die de zaak vervolgens in behandeling heeft genomen.

Inmiddels zijn er nog twee getuigenverklaringen boven water gekomen die er op wijzen dat anderen dan Martien Hunnik verantwoordelijk zijn voor de dood van Bart van de Laar. Volgens deze twee getuigen werd Bart van der Laar gedood door twee bekenden van hem, dit in opdracht van een zakenpartner. Of deze informatie juist is weten we natuurlijk niet, maar voor ons staat het vast dat Martien Hunnik in ieder geval niet de moordenaar van Bart van der Laar is.

Het wachten is nu op de uitspraak van de Hoge Raad. Wij hebben daar het volste vertrouwen in, al duurt het allemaal wel weer heel lang.

 

 

 

Vrouwe Justitia in de war?

Door Waarheidsvinder

De Zwitserse justitie heeft het onderzoek naar de busramp in Sierre gesloten. Volgens de verantwoordelijke officier van justitie Olivier Elsig is de busramp veroorzaakt door een flauwte van de chauffeur of door een onoplettendheid van hem. Hoe hij aan deze conclusie komt is ons niet duidelijk, wij delen hem in ieder geval niet.

Het moment van bekendmaken is bovendien wel heel bijzonder. Zoals we al eerder schreven vindt er deze week een 3D-reconstructie van de busramp plaats en daarnaast loopt er nog een onderzoek naar de mogelijke invloed van het anti-depressiva dat de chauffeur al 2 jaar slikte. De Zwitserse autoriteiten lijken echter niet geïnteresseerd in deze nieuwe onderzoeken en in plaats van de resultaten van die onderzoeken af te wachten heeft men snel het onderzoek gesloten. Het lijkt er op dat de autoriteiten in Zwitserland, net als we vaak in Nederland zien, hun eigen imago belangrijker vinden en daarom blind zijn voor de waarheid.

Mogelijk heeft dat te maken met een verkeerde interpretatie van het fenomeen Vrouwe Justitia. Vrouwe Justitia wordt doorgaans afgebeeld als een geblinddoekte figuur, met in haar rechterhand een zwaard en in haar linkerhand een weegschaal. De blinddoek van Vrouwe Justitie behoort symbool te staan voor “rechtspraak zonder aanzien des persoons”. Dat wil zeggen dat niet de personen leidend zijn in het onderzoek maar dat de waarheid (op basis van de feiten en de daden) leidend is.

Het lijkt er echter op dat de justitiële autoriteiten in Zwitserland denken dat de blinddoek betekent dat je niet naar de feiten hoeft te kijken die door anderen worden aangedragen en dat je je oordeel enkel kan baseren op je eigen overtuiging. Dit vanuit het idee dat het veranderen van je overtuiging zou kunnen worden uitgelegd als zwakheid en ja, en wie wil er nu zwak uit zien? Ze houden daarom gewoon vast aan het eigen gelijk gelijk.

Vrouwe Justitia is in Zwitserland kennelijk even de kluts kwijt.

 

 

Reconstructie busramp Sierre

Door Waarheidsvinder

We schreven al eerder over de busramp in een tunnel bij het Zwitserse Sierre op 13 maart 2012. Een busramp waarbij 22 schoolkinderen, 4 begeleiders en 2 chauffeurs omkwamen.

Na bestudering van het dossier was onze analyse dat er weinig of geen steun is voor het scenario dat hier sprake was van een ongeval, maar veel meer steun voor het scenario dat er sprake was van zelfmoord van één van de twee chauffeurs. Een zelfmoord die tot de dood van 27 andere mensen heeft geleid en tot een groot aantal gewonden. De Zwitserse autoriteiten hebben dat zelfmoordscenario echter nooit goed onderzocht en zijn ook niet van plan dat wel te gaan doen.

Een aantal ouders van overleden kinderen nemen daar echter geen genoegen mee. Zij willen een deugdelijk antwoord op de vraag of de chauffeur inderdaad opzettelijk tegen de tunnelmuur is gereden. Komende woensdag zal daarom een 3D- reconstructie van het busongeluk worden uitgevoerd.

Het onderzoek zal plaatsvinden door Independent Forensic Services uit Hulshorst dat daarbij gebruik zal maken van de vooraanstaande Canadese expert Eugene Liscio van AI2-3D, een bedrijf dat gespecialiseerd is in 3D forensische analyses van onder andere schietincidenten en moorden.

Onbegrijpelijk is ook dat de Zwitserse autoriteiten niet willen meewerken aan het onderzoek. Ook daar is het imago van politie en justitie kennelijk belangrijker dan de waarheid.De resultaten van het onderzoek zullen desondanks aan de Zwitserse autoriteiten worden overhandigd.

Deal met provincieambtenaar

Waarvan akte

 

De ouders van Tanja Groen moeten maar geduld hebben

Door Waarheidsvinder

In de nacht van 31 augustus 1993 op 1 september 1993 verdween de 18 jarige Tanja Groen. Zij had de avond doorgebracht in een studenten sociëteit aan de Herbenusstraat in Maastricht en was daarna op haar fiets vertrokken naar haar kamer in het nabij gelegen dorpje Gronsveld. Daar is zij echter nooit aangekomen en sindsdien ontbreekt ieder spoor.De politie heeft alles gedaan om meer duidelijkheid te krijgen over het lot van Tanja maar het onderzoek bleef zonder resultaat. Ook haar fiets is nooit teruggevonden. In 2012 is men zelfs nog aan het duiken geweest in de Maas omdat een zogenaamde roedeloper gezegd had dat de fiets van Tanja daar zou liggen. Kortom, niets was soms te gek om maar een spoor van Tanja vinden.

Afgelopen zaterdag vond een wandelaar in een akker net buiten het dorpje Gronsveld menselijke botten. Het is natuurlijk logisch dat er toen direct aan de verdwijning van Tanja Groen werd gedacht, zij woonde destijds immers in de buurt van de vindplaats. Het bericht bereikte natuurlijk ook al snel de ouders van Tanja en nieuwe hoop dat er eindelijk iets bekend zou worden over het lot van hun dochter gloorde. Ook de media legde onmiddellijk een verband tussen het vinden van de botten en de verdwijning van Tanja Groen en dus werden de ouders van Tanja weer geconfronteerd met nieuwe vragen. Je zou dus verwachten dat de politie en justitie zo snel mogelijk duidelijkheid zouden willen geven aan de ouders van Tanja, want botten bieden nu eenmaal wel serieuze onderzoeksmogelijkheden en de ouders hebben al lang genoeg gewacht.

De waarheid is echter anders. De gevonden botten zijn wel direct naar het NFI gebracht maar niet om onderzoek naar DNA te doen om dat vervolgens te kunnen vergelijken met het DNA van de verdwenen Tanja. Nee, het NFI heeft opdracht gekregen om een onderzoek te doen naar de ouderdom van de botten om om te zien of het hier soms om een archeologische vondst gaat. Zo’n onderzoek duurt zeker 6 weken. Pas als uit dat onderzoek blijkt dat het niet om oude botten gaat, mag het NFI misschien op zoek gaan naar DNA. Volgens de politiewoordvoerder is deze afweging door de technische recherche gemaakt.

En de ouders van Tanja? Bij de politie zullen ze kennelijk gedacht hebben, “Ach, die wachten al bijna 21 jaar, daar kunnen nog wel een paar weken bij.” Het is voor ons onbegrijpelijk de politie deze keus heeft gemaakt. Als de botten in Panama waren gevonden, had men dan wel direct om een DNA onderzoek gevraagd?

Update 4 juli

Kennelijk hebben politie en justitie zich toch iets aangetrokken van de kritiek op de volgorde van het onderzoek want vandaag werd bekend gemaakt dat uit DNA onderzoek is gebleken dat de gevonden botten niet van Tanja Groen zijn. Daarmee hebben de ouders van Tanja nu uidelijkheid en dat is goed.

 

 

 

 

 

We hebben geen deal

Door Waarheidsvinder

In Amerika gebeurt het in het strafrecht vaak dat er een deal wordt gesloten tussen de aanklager en de verdachte. In ruil voor een bepaalde van te voren afgesproken straf, bekent de verdachte schuld. Er hoeft dan geen langdurige en kostbare rechtszaak gevoerd te worden waarbij de verdachte kapitalen aan advocaatskosten moet betalen en bovendien loopt de verdachte niet de kans bij een veroordeling een veel zwaardere straf te krijgen. Met name het aspect van de kosten voor de advocaat zijn vaak een reden voor een verdachte om maar schuld te bekennen, veel mensen kunnen die kosten namelijk niet betalen. Eigenlijk is er dus geen sprake van een vrije keus, je wordt door de omstandigheden gedwongen.

Afgelopen woensdag was één van uw redacteuren aanwezig bij een vergadering van een commissie van de Provinciale Staten van Drenthe. In die vergadering werd gesproken over een integriteits- onderzoek dat in Drenthe is uitgevoerd door recherchebureau Marple onder leiding van Drs. Greet Elsinga, die naast haar werk als particulier rechercheur ook nog werkzaam is bij de Nationale Politie. Onderwerp van onderzoek waren vier ambtenaren van de provincie. Aan de hand van dat onderzoek van Marple is één ambtenaar, we noemen hem Ruud, per 1 augustus 2014 voorgedragen voor strafontslag. Dat betekent dat wanneer dit doorgaat, Ruud op 1 augustus zonder uitkering op straat komt te staan. Ruud zegt echter dat hij niets heeft misdaan en vecht nu zijn aanstaande ontslag aan.

Tijdens de vergadering wees verantwoordelijk gedeputeerde Henk Brink (VVD) er voortdurend op dat er nog gepraat kan worden tussen de advocaat van de provincie en de raadsman van Ruud. Hij hamerde er op dat de andere drie ambtenaren inmiddels een deal met de provincie hadden gesloten. Over de inhoud van die deal kon hij niets zeggen, want dat was volgens hem door de advocaten van de betrokken ambtenaren gevraagd. Onderdeel van die deal was echter wel dat zij schuld zouden bekennen en dat daarna de provincie de kosten van hun advocaat zou betalen. Met name dat laatste was voor hen heel aantrekkelijk, want de meeste mensen, en dus ook deze ambtenaren, hebben niet de financiële middelen om langdurig een advocaat voor hun te laten werken. Alleen al vanwege het geld ben je in een dergelijk situatie wel verplicht een deal te accepteren, want anders ga je failliet aan de advocaatskosten.

Het voordeel voor de werkgever, in dit geval de provincie Drenthe, bij dit soort deals is dat de vuile was mooi binnenskamers blijft. Niemand komt te weten wat het onderzoeksbureau heeft gekost, niemand komt te weten of zij eigenlijk wel een deugdelijk onderzoek hebben gedaan en de betrokken ambtenaren zijn een voorbeeld voor al hun collega’s. Het signaal is duidelijk voor de andere ambtenaren, pas op dat je geen conflict krijgt met de leiding want dan is het met je gebeurd. Een deal sluiten is dus eigenlijk geen goede keus, maar de gemiddelde mens moet wel omdat hij anders financieel kapot gaat. De lezing van Henk Brink over de deals heeft echter weinig met de werkelijkheid te maken.

Ruud is niet als zijn collega’s, hij weigert een deal te sluiten omdat hij vindt dat hij onschuldig is. Hij werkt al 33 jaar tot volle tevredenheid van beide partijen bij de provincie Drenthe en weigert zich nu ineens als een crimineel te laten behandelen. Ruud heeft daarom jurist Ferre van den Nadort uit Beilen in de arm genomen en is de strijd aangegaan met de provincie Drenthe. Normaal gesproken zou hij dat niet kunnen doen, en daar gokte de provincie ook op, echter bij deze jurist gaat het niet alleen om geld maar ook om gerechtigheid. Dat is ook de reden dat één van uw redacteuren hem steunt bij zijn pogingen eerherstel voor Ruud te krijgen.

Deze keer komt er dus geen afgedwongen deal, maar zal de zaak vermoedelijk voor de rechter worden uitgevochten. Daarbij zal gaan blijken hoe slecht en gekleurd het onderzoek van bureau Marple was en hoe de leiding van de provincie Drenthe in deze zaak met zijn personeel is omgegaan. Hoe Ruud door de onderzoekers van Marple en gedeputeerde Henk Brink is gecriminaliseerd. Op een dergelijke rechtszaak zit Henk Brink waarschijnlijk niet te wachten, want dan komt de vuile was op straat te liggen. Er wordt dus voortdurend door hem geroepen dat de deur openstaat voor een gesprek. In een dergelijk gesprek zal Ruud echter schuld moeten bekennen en beloven dat hij niets meer over de zaak zal vertellen. De zaak moet kortom in de doofpot. Niet omdat Ruud zich heeft misdragen, maar omdat de positie van Henk Brink moet worden veiliggesteld.

Inmiddels weten we dat het onderzoek ongeveer 200.000 euro heeft gekost, exclusief de kosten voor de advocaten van de provincie. Inmiddels weten we dat het rapport van bureau Marple geen enkele toets der kritiek kan doorstaan. Inmiddels is duidelijk hoe de leiding van de provincie Drenthe met zijn personeel omgaat.Dat hadden we nooit geweten als ook Ruud zijn mond had laten snoeren. Hulde dus voor Ruud en zijn raadsman. Hopelijk zullen zij er in slagen alle feiten op tafel te krijgen. Wij zullen alles doen hem daarbij te helpen.

Bij ons gaat het alleen om de waarheid en daarover sluit je geen deals.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oostduitse praktijken in Drenthe

Door Waarheidsvinder

Ruud werkt al 33 jaar als buitendienstmedewerker voor de provincie Drenthe en heeft dat altijd tot volle tevredenheid van zijn superieuren gedaan. In december 2013 kreeg hij zijn laatste beoordeling en ook toen bleek dat zijn chefs heel tevreden over hem waren. Hij moest vooral zo doorgaan.

Ook bij zijn collega’s is Ruud erg gezien. Iedereen vertelt alleen maar goede dingen over hem en dat zou waarschijnlijk nog steeds zo zijn, ware het niet dat niemand van zijn collega’s nog met hem of over hem mag praten. Want Ruud zit nu thuis. Hij is sinds begin februari geschorst en heeft per 1 augustus strafontslag aangezegd gekregen. Dat wil zeggen dat hij zonder enig inkomen op straat komt te staan. Ruud is nu een soort melaatse. Hoe heeft dat zover kunnen komen? Dat gaan we hier proberen uit te leggen.

Er zijn wat problemen met enkele medewerkers van de provincie Drenthe. In plaats van zelf met die mensen te gaan praten, besluit de Provincie recherchebureau Marple, geleid door Drs . Greet Elsinga, in te huren. Behalve particulier onderzoekster werkt Greet Elsinga ook als beleidsmedewerkster bij het Landelijk ExpertiseCentrum Diversiteit (LECD) van de Nationale Politie in Apeldoorn. Een bijzondere combinatie van functies lijkt ons. Dat vindt de politie inmiddels kennelijk ook, want er is een intern onderzoek gestart naar de activiteiten van haar. Op de site van bureau Marple staat: “Marple is een professioneel werkend, ervaren en gecertificeerd onderzoeksbureau dat al jaren een bijdrage levert aan de integriteit van het openbaar bestuur. Daar zijn wij met recht trots op.”
Wij denken daar inmiddels iets anders over.

In diezelfde periode begint er nog een zaak te spelen. Op 11 december 2012 is door de Provincie Drenthe aangifte gedaan van diefstal van een partij straatstenen (40 m2) vanaf een opslagterrein van de provincie. De politie heeft destijds een onderzoek ingesteld, maar dat bleef zonder resultaat. Een leidinggevende van Ruud ziet op een gegeven moment bij de boerderij van Ruud een stapel stenen liggen en denkt dat dit wel eens de van de provincie gestolen stenen zouden kunnen zijn. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee, maar wel met de manier waarop de provincie met dit gegeven omgaat. In plaats van Ruud te vragen hoe hij aan die stenen is gekomen of deze informatie door te geven aan de politie, besluit men bureau Marple ook deze zaak te laten onderzoeken. Ruud wordt daardoor voorwerp van onderzoek door de speurders van Marple.

Het onderzoek van Marple naar de diefstal van de stenen levert niets belastends op voor Ruud, maar toch besluiten de onderzoekers de politieaangifte onderdeel te maken van het tegen Ruud op te bouwen dossier, waardoor de indruk wordt gewekt dat hij toch wel iets met de diefstal te maken heeft. Dat is vreemd, want Ruud heeft de stenen gekocht en kan dat ook aantonen.

Daarnaast wordt Ruud er van beschuldigd dat hij twee lunchbonnen heeft vervalst en zo ten onrechte twee lunches bij zijn werkgever heeft gedeclareerd. Uit ons onderzoek is gebleken dat Ruud inderdaad tweemaal een lunch heeft gedeclareerd, maar dat hij recht had op die lunches. Bij het declareren heeft hij echter tweemaal een kruisje op de verkeerde datum gezet, maar van vervalsen is geen sprake. Toch zijn de data op de bonnetjes handmatig veranderd, maar Ruud heeft dat zeker niet gedaan, want in de tijd dat de bonnetjes zijn vervalst had hij ze niet meer in zijn bezit. Wie dat wel heeft gedaan blijft in het midden, maar de beschuldigingen tegen Ruud ten aanzien van de bonnetjes zijn inmiddels van de baan

Ruud maakt tijdens zijn werk voor de provincie Drenthe gebruik van zijn eigen auto en ontvangt daarvoor een vergoeding per gereden kilometer. De onderzoekers besluiten daarop een baken onder de auto van Ruud te hangen, waardoor ze in staat zijn achteraf de door Ruud bezochte plaatsen af te lezen. Zeven dagen per week volgt men op afstand alle bewegingen van de auto van Ruud. Vervolgens kijkt men naar de declaraties van Ruud en bepaalt dan of Ruud rechtmatig de kilometers heeft gedeclareerd. Het nadeel van een baken is dat je wel kunt zien op welke plaatsen de auto is geweest, maar niet wat de bestuurder daar heeft gedaan. Dat vinden de onderzoekers kennelijk geen probleem. Je trekt gewoon je eigen conclusies. Als de auto van Ruud tijdens zijn dienst langere tijd stil heeft gestaan bij en sporthal, dan concluderen de onderzoekers dat Ruud in diensttijd privézaken heeft gedaan en dat hij voor die dag geen recht had op vergoeding van de gereden kilometers. Als de onderzoekers hun werk goed hadden gedaan, dan hadden ze echter ontdekt dat Ruud niet in de sporthal was om te sporten maar omdat daar een bespreking van de provincie was. Ruud was wel degelijk rechtmatig in de sporthal. Hoe onzorgvuldig kun je wezen als onderzoeker?

Toch wordt Ruud nu verweten te veel kilometers te hebben gedeclareerd en hij zou enkele verlofdagen niet hebben afgeschreven. Wij gaan daar hier verder niets over zeggen, want dat is werk voor zijn raadsman.

Maar de onderzoekers trekken aan de hand van de gegevens van het baken ook conclusies die later grote gevolgen zouden hebben voor Ruud. Uit de gegevens van het baken blijkt dat Ruud regelmatig in een bepaalde straat in Hoogeveen komt. Daar zit een schietvereniging waar Ruud les geeft. Omdat hij zijn auto niet iedere keer op precies dezelfde plaats parkeert, geeft het baken soms nummer 8a en soms nummer 8c aan, het nummer van de schietclub. In nummer 8a zit echter een motorclub en de onderzoekers concluderen vervolgens dat Ruud lid is van die motorclub en aangezien de leden van motorclubs volgens de onderzoekers vaak crimineel zijn, is hij ook een crimineel. Omdat Ruud in het bezit is van een jachtgeweer, wordt hij vervolgens als een soort vuurwapengevaarlijke crimineel neergezet.

Om die reden adviseren de onderzoekers de leiding tegen Ruud te beveiligen vanaf het moment dat hij zal worden geschorst. Er worden camera’s opgehangen bij enkele woningen van leidinggevenden, er komen beveiligers in de woning van een chef, er komen beveiligers in het provinciehuis en één leidinggevende wordt met een gepantserde auto vervoerd. Dat alles wordt uiteraard geregeld door bureau Marple en die doen dat bepaald niet gratis. Ruud blijkt echter geen lid van een motorclub te zijn, sterker nog: hij heeft zelfs geen motor. Maar dat is door de onderzoekers nooit onderzocht. Gewoon zonder onderbouwing conclusies trekken past hen kennelijk beter. Zo kweekt men echter wel veel angst bij de betrokkenen en gooit men veel belastinggeld nodeloos weg.

Ruud is echter wel ontslagen, hij is als een crimineel gekwalificeerd en staat zelfs bij veel collega’s bekend als vuurwapengevaarlijk. Ruud is een paria. Niemand mag meer met hem praten en zijn toekomst ziet er meer dan somber uit. Terwijl, indien het bureau goed onderzoek had gedaan, men de conclusie had moeten trekken dat er met Ruud niets aan de hand was.

Maar ook de bestuurders van Drenthe maken er een potje van. De raadsman van Ruud krijgt geen stukken en verantwoordelijk gedeputeerde Henk Brink weigert kritische vragen van journalisten te beantwoorden.

Twee jaren geleden was één van uw redacteuren in het Stasi museum in het voormalige Oost-Berlijn. Hij heeft daar een aardig beeld gekregen van de manier waarop de Oost-Duitse overheid destijds met zijn burgers omging. De methodes die in Drenthe tijdens het onderzoek tegen ambtenaar Ruud zijn gebruikt, zouden daar niet hebben misstaan.

PS Ruud is niet de echte naam van de ambtenaar.

Update 16 juni

Het onderzoek van bureau Marple heeft ongeveer 200.000 euro gekost en daar komen de kosten voor de advocaten nog bij. Het dan dus zomaar richting 250.000  euro gaan. Dat mag de Drentse belastingbetaler natuurlijk allemaal betalen.

 

 

 

 

 

Zo hoort het

Door Waarheidsvinder

Gerechtelijke dwalingen komen helaas in alle landen voor, maar de manier waarop politie en justitie daarmee omgaan is niet overal hetzelfde.

Op 7 mei 2001 verdween de 9 jarige Peggy Knobloch uit een dorpje in de buurt van de Duitse stad Bayreuth. Ondanks veel publiciteit, de inzet van veel politiemensen, militairen, honden en helikopters werd het meisje niet gevonden.

Enkele jaren later kwam er echter een verdachte in beeld. Een zwakzinnige man die zijn geslachtsdeel aan kinderen zou hebben getoond en mogelijk ook kinderen zou hebben misbruikt. De man werd aangehouden en hij bekende Peggy seksueel te hebben misbruikt, haar te hebben vermoord en haar lichaam te hebben verborgen. Tot driemaal toe wees hij ook een plaats aan waar het lichaam van Peggy zou liggen, maar driemaal werd het lichaam van Peggy niet gevonden.

Zijn bekentenis trok de man al snel weer in, maar dat hielp hem niet omdat er volgens politie en justitie veel daderkennis in zijn bekentenis zat. Wij vragen ons af waaruit die “daderkennis” bestond, het slachtoffer is immers nooit gevonden en dus konden politie en justitie alleen maar raden wat er met Peggy was gebeurd. Vermoedelijk heeft de man destijds bevestigd wat de verhoorders dachten dat er was gebeurd, en dan kan er geen sprake zijn van daderkennis. Dat de man niet de plaats wist waar het lichaam van Peggy lag, is logisch want die plaats wisten de verhoorders ook niet.

Maar naast de “bekentenis” van de man was er ook nog de verklaring van een mede-gedetineerde die bij de politie verklaarde dat de man ook tegenover hem had bekend Peggy te hebben vermoord. De man werd daarop veroordeeld en daarmee leek de kous af.

De mede-gedetineerde die destijds tegen de man verklaarde werd echter ongeneeslijk ziek en kreeg kennelijk last van zijn geweten. Hij gaf nu aan dat hij destijds op verzoek van de de politie zijn verklaring tegen de vermeende kindermoordenaar had afgelegd. Als beloning voor zijn verklaring zou hem een soepeler regime in de gevangenis zijn beloofd.

Gelukkig namen politie en justitie de nieuwe verklaring van de man wel serieus en het onderzoek naar de moord op Peggy werd heropend. Uit dat onderzoek bleek dat de veroordeelde man destijds inderdaad helemaal niet over daderkennis beschikte maar, net als wij al vermoedden, gewoon had verklaard wat de verhoorders hem hadden voorgehouden. Hetzelfde zagen wij ook bij de zaak Ina Post en andere zaken in Nederland waarbij sprake was van valse bekentenissen. Ook die bekentenissen waren door de verhoorders voorgekauwd.

Na jaren onterecht te hebben vastgezeten is de ten onrechte veroordeelde man weliswaar inmiddels vrijgesproken, maar niet vrijgelaten. Op grond van zijn het seksueel afwijkende gedrag van de man heeft een deskundige destijds verklaard dat de kans groot is dat deze man in herhaling zal vallen en mede daarom was de man opgenomen in een psychiatrische inrichting. Er zal nu een nieuw onderzoek bij hem plaats vinden om te kijken of dit gevaar nog steeds bestaat. Wij zijn natuurlijk niet tegen nieuw onderzoek maar het is toch wel vreemd dat de verklaring van de deskundige van destijds kennelijk nog steeds serieus wordt genomen, hoewel de man de moord op Peggy niet heeft gepleegd.

Maar naast het bewijs van de onschuld van de eerder veroordeelde man leverde het nieuwe onderzoek ook een nieuwe verdachte op. Een man die al vastzat voor seksueel misbruik van zijn dochter. Daarnaast heeft de man toegegeven een nichtje seksueel te hebben misbruikt en dat nichtje woonde destijds in hetzelfde huis als Peggy. Het misbruik van het nichtje vond plaats vlak voordat Peggy verdween. In de cel van de man vond de politie bovendien een foto van Peggy aan. Hopelijk wordt de moord op Peggy nu echt opgelost en wordt haar lichaam nu wel gevonden.

Ook in Duitsland komen dus gerechtelijke dwalingen voor. Het verschil met Nederland in deze zaak is het feit dat men, toen duidelijk werd dat er mogelijk een vergissing in het spel was, niet heeft geprobeerd deze zaak in de doofpot te stoppen, zoals men bijvoorbeeld in Schiedam deed, maar direct een nieuw onderzoek is begonnen. En dat is een goede zaak. Fouten maken doet iedereen, fouten herstellen is slechts weinigen gegeven.