Skip to content
 

Busramp Sierre, ongeval of (zelf)moord?

Door Waarheidsvinder

Sierre is een stadje in het Zwitserse kanton Wallis, gelegen in het zuidwesten van Zwitserland. Onder het stadje ligt de Sierretunnel. Op 13 maart 2012 omstreeks 21.12 uur vond er in deze autotunnel een ongeval met een touringcar plaats. Bij dit ongeval kwamen 28 mensen om het leven: 22 Belgische en Nederlandse kinderen in de leeftijd van 11 en 12 jaar, vier begeleiders van de kinderen en de beide chauffeurs van de bus. Daarnaast raakten 24 kinderen zwaar tot zeer zwaar gewond.

De rijbaan van de tunnel nabij Sierre is op de plaats van het ongeval verdeeld in twee rijstroken. Naast de rijbaan, langs de rechter rijstrook, bevindt zich een verhoogd trottoir van ongeveer 1,5 m breed. Dit trottoir is ongeveer 18 cm hoog en kan in geval van nood door voetgangers als vluchtweg worden gebruikt. Op de plaats van de aanrijding bevindt zich naast de rijbaan een zogenaamde vluchtstrook (parkeerhaven) van ongeveer 40 m lengte. Een plaats waar men in geval van pech zijn voertuig kan parkeren zonder de rijbaan van de tunnel te blokkeren. Het trottoir volgt de loop van de weg zodat er ook naast deze vluchthaven een verhoogd trottoir is. Waar de rijbaan naar rechts breder wordt om toegang te geven tot de vluchthaven, buigt ook het trottoir naar rechts af. Aan het einde van de vluchthaven bevindt zich een haaks op de rijbaan staande muur die ongeveer 1,5 meter minder breed is dan de rijbaan van de vluchthaven. Tussen de vluchthaven en de muur bevindt zich een verhoogd trottoir.

Bij het destijds ingestelde onderzoek is aan de de hand van de gegevens op de tachograaf geconstateerd dat op ongeveer 2222 meter voor het ongeval de chauffeur de plaats van zijn collega heeft overgenomen. Daarna blijkt hij vanuit stilstand te zijn opgetrokken naar een snelheid van 105 km per uur. Die snelheid heeft hij vervolgens teruggebracht naar 100 km per uur, de cruisecontrol werd ingeschakeld op 100 km per uur en met die snelheid is de bus in de tunnel blijven rijden totdat hij tegen de muur is gebotst. Hoewel er geen bijzondere omstandigheden die daar aanleiding voor gaven waren, is de bus ongeveer 35 meter voor de vluchthaven plotseling met de rechter wielen en met onverminderde snelheid het naast de rijbaan gelegen verhoogde trottoir opgereden. Sporen van deze stuurbeweging waren te zien op de rand van het verhoogde trottoir langs de rijbaan. De afstand tussen deze plaats en de plaats van de aanrijding bedraagt ongeveer 75 meter. De chauffeur vervolgde daarna zijn weg met de rechter wielen over het trottoir en daarbij reed hij zo kort langs de tunnelwand dat hij een verkeersbord ramde dat aan die wand was bevestigd. Aan de hand van de sporen en de beelden op de beveiligingscamera’s is vastgesteld dat de bus met de rechter wielen op het verhoogde trottoir zijn weg met onverminderde snelheid bleef vervolgen en dat de remlichten op geen enkel moment zijn opgelicht. Gezien het feit dat er tijdens het technisch onderzoek aan het wrak van de bus geen defecten aan de remmen zijn geconstateerd, kan worden geconcludeerd dat de chauffeur niet heeft geremd nadat hij met de rechter wielen van de bus trottoir is opgereden. Bijna onmiddellijk daarop kwam de bus bij het begin van de vluchthaven.

Aan de hand van de sporen en de beelden van de beveiligingscamera’s is vervolgens te zien dat de chauffeur bij het naderen van de vluchthaven kennelijk bewust zijn bus naar rechts heeft gestuurd (en direct weer bijgestuurd naar links) om ook in de vluchthaven met de rechter wielen het trottoir te blijven volgen en de bus volledig recht langs de muur te manoeuvreren, zonder deze zijwand van de nis te raken. Dat naar rechts sturen deed hij vermoedelijk iets te abrupt, en dat is logisch bij een snelheid van 100 km per uur, waardoor hij met de rechter voorband en de rechter buitenspiegel de hoek van de tunnelwand raakte op de plaats waar de vluchthaven begint. Een afdruk van de rechter voorband bleef achter op de tunnelmuur. Uit het feit dat de bus met de rechter voorband de muur heeft geraakt kan worden geconcludeerd dat de bestuurder van de bus op dat moment naar rechts moet hebben gestuurd want anders zou de rechter voorband niet buiten de carrosserie hebben gestoken.

Normaliter zou men verwachten dat een chauffeur na een dergelijk contact met de muur snelheid zou hebben verminderd en een correctie in de rijroute zou hebben aangebracht. Dat is echter niet gebeurd, de bus bleef met dezelfde snelheid over het trottoir rijden. Ook aan het einde van de vluchthaven heeft de bestuurder geen enkele poging gedaan om zijn voertuig terug te sturen naar de rijbaan van de tunnel. In plaats daarvan reed hij zonder te remmen met de voorzijde van de bus tegen de haaks op de rijbaan staande tunnelwand. Op de beelden van het ongeval is zelfs te zien dat de chauffeur kort voor de aanrijding met de muur de bus nog iets naar links stuurde, kennelijk om met de voorzijde van de bus precies recht voor de muur uit te komen.

Enkele dagen na de ramp zijn de nabestaanden naar de plaats van het ongeval gebracht zodat zij zelf de situatie ter plaatse konden zien. Een aantal van hen kreeg toen al het idee dat het hier niet om een verkeersongeval ging, maar dat de chauffeur van de bus opzettelijk tegen de muur van de tunnel moet zijn gereden. Zij deelden deze gedachten met de autoriteiten, ze kregen toen de indruk dat die niet openstonden voor deze mogelijkheid.

Het politieonderzoek

Het politieonderzoek naar het ongeval vond plaats door de politie van het kanton Wallis onder leiding van de procureur Olivier Elsig. Kort samengevat was het resultaat van dat onderzoek:

  • er was geen sprake van een technische oorzaak

  • men geloofde niet in zelfmoord van de chauffeur, onder meer omdat hij daar nooit iets over had gezegd

  • men dacht wel een relatie was tussen het ongeval en de chauffeur en men nam daarom aan dat er sprake was van een niet traceerbare medische oorzaak of van een onachtzaamheid van de chauffeur van de bus.

Een van de redenen waarom de Zwitserse autoriteiten van mening waren dat er geen sprake was van zelfmoord, was het feit dat de chauffeur Geert tegen familie en vrienden nooit over zelfmoord zou hebben gesproken. Een wat vreemde uitspraak want uit een onderzoek van de Belgische politie na het ongeval is gebleken dat Geert sinds hij een relatie kreeg met zijn tweede vrouw geen contact meer had met familie en vrienden. Aan wie had hij dan signalen moeten afgeven? Daarnaast is het zo dat veel mensen die zelfmoord plegen van te voren geen signalen afgeven of een afscheidsbrief schrijven. Recent heeft één van uw redacteuren drie verschillende overlijdens onderzocht waarbij de politie tot de conclusie was gekomen dat er sprake was van zelfmoord. De nabestaanden wilden dat niet geloven, mede omdat er geen signalen en/of een afscheidsbrief was, en dachten aan een misdrijf. Na onderzoek bleef er echter geen andere conclusie over dan dat de politie gelijk had; alles wees er in die zaken op dat de betrokkenen zelfmoord hadden gepleegd.

Een steeds groter wordende groep ouders van de overleden kinderen kon met de uitslag van het politieonderzoek geen vrede hebben. Zij raakten er steeds meer van overtuigd dat er geen sprake was geweest van een verkeersongeval maar dat de chauffeur van de bus wel degelijk opzettelijk tegen de wand van de tunnel was gereden.

Op verzoek van Telegraafjournaliste Jolande van der Graaf hebben ook wij de zaak bestudeerd. Wij kunnen slechts tot één conclusie komen;

De hypothese van de Zwitserse autoriteiten dat het hier om een verkeersongeval ging, vindt naar onze mening geen steun in de feiten.

De manier waarop de bus het trottoir van de tunnel is opgereden en de manier waarop de bus vervolgens het trottoir is blijven volgen en vervolgens tegen de muur is gebotst wijst op een zeer ervaren en zeer attente chauffeur. Een chauffeur in staat van onmacht zou dit ongeval niet op deze wijze hebben kunnen veroorzaken. In dat geval zou de bus reeds veel eerder de rechter tunnelwand hebben geraakt of naar links zijn geschoten.

Naar onze mening is er veel steun te vinden voor de hypothese dat de chauffeur van de bus opzettelijk met de door hem bestuurde bus tegen de haaks op de rijbaan staande tunnelwand is gereden met de bedoeling zichzelf van het leven te beroven, daarbij kennelijk op de koop toe nemende dat hij daardoor veel onschuldigen in de dood zou meenemen.

Wij zijn niet de enigen die er zo over denken. De zaak is ook onderzocht door de Limburgse oud-politieman en verkeersongevallendeskundige Rinus van Oostrum. Hij verklaarde tegenover de Telegraaf dat hij het onbestaanbaar vindt dat de Zwitserse autoriteiten nooit serieus deze mogelijkheid van opzet heeft onderzocht. Hij vindt dat er veel te weinig sporenonderzoek is gedaan in deze zaak. Als voorbeeld noemt hij de afdruk van een voorband van de bus op de tunnelwand. Dit spoor werd zelfs niet door de Zwitserse politie beschreven. Toen enkele ouders van overleden kinderen de Zwitserse autoriteiten op de afdruk wezen, werd daar nauwelijks door de autoriteiten op gereageerd.

Maar als er inderdaad sprake is geweest van opzet, dan moet er ook een motief zijn geweest. Bekend is dat de bestuurder was gescheiden van zijn eerste vrouw. De scheiding was niet zonder problemen verlopen. De bestuurder was depressief geraakt en gebruikte sinds 2 jaar Paroxetine, een antidepressivum. In december 2011 was de bestuurder in het geheim hertrouwd. Sinds hij zijn nieuwe vrouw had leren kennen had de bestuurder, blijkens een onderzoek van de Belgische politie, geen contact meer met zijn dochter, familie en vrienden.

De bestuurder werkte parttime als buschauffeur bij een bedrijf in Aarschot. Zijn nieuwe vrouw was daar niet blij mee en maakte zich veel zorgen wanneer haar man als chauffeur onderweg was. Ze zocht voortdurend via de mobiele telefoon contact met hem, kennelijk om uit te vinden wat hij aan het doen was. Het rijden als chauffeur beviel de man echter zo goed dat hij dat als fulltime chauffeur wilde gaan doen. Dit ondanks het feit dat hij dan minder zou gaan verdienen.

Ongeveer drie weken voor het ongeval was de chauffeur naar zijn werkgever bij het busbedrijf gestapt met de vraag of hij daar voltijds als chauffeur kon komen werken. Tijdens het gesprek gaf Geert aan dat het zijn droom was om touringcarchauffeur te worden. Kennelijk wist de vrouw van Geert daar niets van, want in haar toespraak tijdens een herdenkingsbijeenkomst voor de slachtoffer van de busramp, vertelde zij dat Geert op haar verzoek zijn baan als chauffeur zou opgeven en dat de Geert was verongelukt tijdens een van zijn laatste reizen.

Het kan niet anders of deze situatie moet extra spanningen bij de chauffeur teweeg hebben gebracht. Deze spanningen en het gebruik van Paroxetine zouden tot een wanhoopsdaad kunnen hebben geleid. Er gaan immers steeds vaker geluiden op dat dit soort middelen onder bepaalde voorwaarden tot zelfmoord en ernstige geweldsdelicten kan leiden. Volgens de vrouw van de chauffeur was haar man aan het minderen met het innemen van Paroxtine had hij zelfs de avond voor het ongeval geen pil ingenomen. Uit een artikel op Medisch Contact nr. 50 van 14 december 2012 blijkt echter dat juist dit gegeven, het overslaan van een pil, op zich al problemen kan opleveren.

Het is daarom van het grootste belang dat de waarheid boven tafel komt. Daar hebben de nabestaanden van de slachtoffers recht op. Maar daarnaast is het ook van belang voor de verkeersveiligheid in het algemeen. Er moet worden uitgezocht of er inderdaad sprake is geweest van opzet en zo ja, of het gebruik van Paroxetine daarin een rol kan hebben gespeeld.

Noot.

Mocht u meer over deze zaak willen weten? Op 7 maart 2016 is er een boek over deze ramp verschenen van de hand van de Belgische journalist Douglas de Coninck (ISBN 9022332551 ) Het boek geeft een uitstekend inzicht in de zaak en laat u op eenvoudige wijze zien hoe deze ramp heeft kunnen gebeuren.

11 Comments

  1. Rotterdam says:

    Seroxat is gevaarlijk,ik kan daar over mee praten want een domme huisarts heeft me dat gegeven van juli 2000 tot 2004. Ik lag 3 dagen in coma nadat hij een verkeerde diagnose had gesteld. Ik had epilepsie en hij dacht aan een paniekaanval. Toen na 4jaar bleek dat ik aan epilepsie leed, heb ik maanden moeten afbouwen. Maar ze doen niets met de arts. In Amerika zou hij ontslagen zijn maar in Nederland niet. De overheid moet daar een keer iets aan doen

  2. Kenis says:

    11 april 2015.
    Allerlei medische gegevens zijn al in de pers verschenen over de piloot.
    Maar over de medikatie…niets. Die is dus ‘geheimer’…en wel om de talrijke zelfmoorden te verdoezelen. Dit lukt al 30 jaar en zal blijven lukken.

    Feit is dat depressieven en psychoten de inname haten : er is geen baat na 2 maanden, wel een soort zombietoestand, 10 kg erbij , pre-diabetis. Dus wordt nu ingespoten, 1x per maand, zeer duur. Stopt men toch de medikatie, dan komen er ontwenningskaters, die uitgelegd worden als “heropflakkering” van de ziekte.
    Zeldzame publikaties melden echte genezingen bij opstandige sportieve patienten, die de psychiatrische zombie-weg verlaten.

  3. admin says:

    Je moet inderdaad altijd voorzichtig zijn met beschuldigingen. Objectief feitenonderzoek is altijd het beste. In dit geval had men in ieder geval een reconstructie moeten houden. Daarnaast had men onder meer door DNA-onderzoek kunnen proberen vast te stellen of de chauffeur inderdaad tot de groep mensen behoort wiens genen de kans groter maken dat men verkeerd reageert op het gebruik naar anti-drpressiva. Ook had men, net als nu ten aanzien van de co-piloot gebeurt, moeten onderzoeken of er inderdaad sprake was tegenstrijdige verklaringen omtrent zijn gedrag. Hoe het kan het dat zijn weduwe verklaart dat haar man ontslag zou nemen als buschauffeur terwijl zijn werkgever verklaarde dat hij juist meer wilde werken. Als je dit soort zaken niet serieus onderzoekt kun je nooit tot een afgewogen oordeel komen. Dat is ons verwijt aan de Zwitserse autoriteiten.

  4. Jack says:

    Ik kan mij inderdaad wel voorstellen dat het om zelfmoord is gegaan. Het zit echter in mijn natuur verder te kijken. Daarbij heb ik ervaring als chauffeur. Ik kan zeggen dat ik een keer bijna een aanrijding heb gehad doordat ik een tijd lang geen cruisecontrol had en deze ineens weer wel had. Ik schakelde (in mijn hoofd) op dat moment niet dat ik gewoon kon remmen en probeerde de cruisecontrol eerst uit te zetten. Ik was op dat moment verder niet afgeleidt. Het ging gelukkig goed.
    Als je 100 rijdt ben je binnen 3 seconden 75 meter verder. Het kan dus best dat hij afgeleidt was en een schrik moment heeft gehad en domweg verkeerd reageerde. Vooral omdat hij net achter het stuur zat. Misschien nog slaperig plus het feit dat hij geen medicatie nam? Trouwens als je links of rechts stuurt: het wiel komt buiten het chassis. En dit gebeurd bij bussen bijna direct want die hebben door de maximaal toegestane breedte geen uitstekende (hoogstens minimaal) spatborden. Dit zou namelijk ten koste van binnenruimte gaan. Feit is dat we hem niet kunnen vragen wat er nu was. Ik vind het daarom wel correct dat de autoriteiten feiten geven. Hypotheses zijn daar niet op zijn plaats. Uiteraard hier wel.

  5. admin says:

    U zou wel eens gelijk kunnen hebben. De laatste berichten zijn dat de co-piloot opzettelijk het vliegtuig heeft laten verongelukken.

  6. Paul says:

    Zou er bij de crash van het toestel van Germanwings ook Antidepressiva in het spel zijn? Ik weet het, het is pure speculatie, maar toen ik in het nieuws las dat de ene piloot de andere buitengesloten had en vervolgens kennelijk recht op de Alpen afstuurde rees dit vermoeden bij mij.

  7. juzo says:

    Ik vergeet nog te vermelden, dat mij vaak is gebleken, dat de politie vaak met een ondernemer, die fout is geweest, “onder een hoedje” mee-speelt.

    In dit geval was het de politie bekend, dat de ondernemer wist, dat er een vak-onbekwaam chauffeur, namelijk een potentiële zelfmoordpleger, met de bus zou rijden, en ook daadwerkelijk heeft gereden.

    De Zwitserse, en vooral de Belgische politie speelt in dit geval met de mede-schuldigen mee, in het kader van de internationale informatie-uitruil-traffic, die altijd meespeelt, bij totaal foutief politiewerk.

    Daar is echter niets aan te doen.
    We zullen er,ee moeten leren leven.

    De nablijvenden van de verongelukte schoolkinderen doen er goed aan gespecialiseerde letselschade en schadevergoedings-specialisten-advocaten,
    rechtstreeks uit Amerika, te laten overkomen.

    Het enige dat in deze zaak telt, is de eisen tot schadevergoeding waarin het gaat, om heel, heel erg bijzonder uitzonderlijk veel, geld.

    Daarna dienen de betreffende bus-onderneming, en tevens de politie-organisaties die zich met deze zaak hebben beziggehouden,

    in zoveel mogelijke openbaarheid, volledig geboycot te worden.

    Het duurt nog tot het jaar 4014, -vier-duizend, en veertien-,
    voor het zover is.

    Tot die tijd dien jij je kind niet met een dergelijke busonderneming mee te geven,

    en geen enkel vertrouwen te hebben in welke politie-organisatie dan ook.

    Een kind is namelijk het aller-kostbaarste, dat je hebt.

    Wordt een kind je afgenomen,
    dan heb je zelf geen enkele reden tot verderleven meer.

    Zo zitten, de zaken in elkaar.
    En niet anders.

    Dat geldt voor iedereen.
    Niemand uitgezonderd.

    Dat wisten we natuurlijk allemaal ook wel.

  8. Paul says:

    @Juzo,
    Bedankt voor je uitvoerige reactie.

    Het lijkt er dus op dat de Zwitserse onderzoekers van het ongeval mogelijk bewust verzwegen hebben dat het om een (walgelijke) zelfmoordactie ging om de nabestaanden verzekeringstechnisch niet in de kou te laten staan.
    Het is niet de waarheid, maar wel de minst pijnlijke weg voor de nabestaanden. Je kind verliezen is al één van de grootste klappen die een mens kan krijgen. Daar bovenop nog ellenlange, vaak vruchteloze, maar slopende civiele procedures te gaan voeren is een ware hel voor de nabestaanden en die is hen daarmee bespaard gebleven.
    Mogelijk dat ook het willen verzwijgen van de risico’s van Antidepressiva hier een rol in hebben gespeeld. Ik lees regelmatig berichten over mogelijke links tussen Antidepressiva en “soortgelijke” incidenten zoals de schietpartijen op scholen, winkelcentra en dergelijke.
    Daarom heb ik er niets als begrip voor dat de nabestaanden de waarheid willen weten.

    Tja en wat je zegt over Duitsland. Daar moet ik je gelijk in geven, daar zoeken ze de dingen echt tot op de bodem uit. Ik heb zowel in positieve zin als in negatieve zin vaker met justitie te maken gehad, niks als lof en respect voor hen! Daar kan de Nederlandse justitie nog heel veel van leren.
    Maar ook daar zijn soms rare dwalingen. Een bekende van mij uit Duitsland stopte voor een zebrapad en er klapte iemand achterop. Toch was hij schuld en kreeg niets van de verzekering.

  9. juzo says:

    Als antwoord op @ Paul zou misschien het volgende kunnen worden opgemerkt.

    In Nederland zal het naar mijn inschatting beslist wel uitmaken of de chauffeur een ongeluk veroorzaakt, -(niet opzettelijk)-,
    of dat hij dat bewust doet uit opzettelijke zelfmoord(poging).

    De verzekering gaat namelijk na afloop van de primaire afhandelingen toch in vrijwel alle gevallen heel secuur en zorgvuldig, langdurend op dit soort zaken op onderzoek uit.

    De bedragen die de verzekering in dit soort gevallen (wettelijke aansprakelijkheid, ongevallen-, letsel, verwijtbaarheid, nalatigheid, onderhoudsgebrek, toestand en geschiktheid van de chauffeur (alcohol of drugs), noem maar op, zou moeten uitkeren,

    zijn zeer hoog.
    In dit geval kom je al gauw op een paar miljoen.

    De werkgever van de chauffeur is daar niet altijd voor verzekerd.

    Er gaat meestal wel minstens een jaar overheen, voordat de verzekering aan de busonderneming, en/of aan de slachtoffers, of aan beide, uitkeert.

    Stel nu, dat uit het onderzoek van de verzekering blijkt, dat deze chauffeur niet uit had mogen rijden, omdat al (duidelijk!) vaststond, dat hij (ooit, eens), zelfmoord tijdens de rit zou plegen, dan keert de verzekering niets, of bijna niets uit.

    Als de onderneming zou weten, of had kunnen weten, dat dit zou gebeuren, dan keert de verzekering niet uit.

    Zelfmoord-plegers laten in zeer veel gevallen al lang, langer of korter van te voren weten, aan bepaalde personen rond om hun heen, dat ze van plan zijn om zelfmoord te gaan plegen.

    De busondernemer dient uit verantwoordelijkheid daar constant op te letten. Pleegt de chauffeur zelfmoord, dan is de busondernemer verantwoordelijk voor de gevolgen, en de vergoeding aan de slachtoffers.

    Zelfmoordplanners geven signalen op vaak heel verschillende, soms nauwelijks opvallende, manieren. De verzekerings-onderzoeks-specialisten gaan dit bij hun onderzoek heel erg precies na. Het is hun er immers om te doen, de verzekering NIET uit te laten keren. (Als de busondernemer in gebreke is gebleven, bijvoorbeeld).

    Grote, en goede verzekeringsmaatschappjen in ons land, hebben daarvoor heel erg goede, ervaren en zorgvuldige onderzoeks-specialisten in dienst.

    In het buitenland is dat vaak niet het geval. Dit ongeluk vond plaats in België. Dan hoef je nergens op te rekenen. Er gaat in België nooit wat goed. En zeker niet op dit gebied. België is daarin een achterlijk land.

    In Duitsland is dat heel anders het geval. Daar zal, na het zeer gedetailleerde en zorgvuldige onderzoek, veel vaker de verzekering in zo’n geval NIET tot uitkering overgaan.
    Als bonds vertegenwoordiger heb ik vaak mensen moeten bijstaan die als slachtoffer in zo’n situatie verzeild waren geraakt.

    Er werden en worden in de grensstreek heel wat rechtsgedingen over gevoerd. Partijen stellen zich daarbij keihard op hun standpunt, en men moet zich dan ook door goede advocaten laten verdedigen.

    Het hangt er dus maar helemaal van af, hoe het met deze chauffeur in dit ongeluk van te voren in kennis en gegevens bij zijn busmaatschappij, rijvaardigheid, verantwoordelijkheid,

    heeft gezeten. De busondernemer had dat moeten controleren. En hoe goed de verzekerings-inspecteurs in deze zaak hun werk doen.

    Het is geen zaak voor politie en justitie.

    Hun onderzoek gaat meestal niet verder dan vaststellingen ad hoc.

    De slachtoffers dienen zo snel mogelijk contact op te nemen met hun (reis)verzekeringsmaatschappij, en/of hun rang- of stands-vakorganisatievertegenwoordiger, (ook inzake ziekte, werkverzuim), die dit soort zaken voor hun moet en in bijna alle gevallen ook zal (laten) opknappen. Door de centrale bonds-rechtskundige dienst en afdeling.

    Of direct contact opnemen met met de rechtsbijstandsverzekering.

    In de meeste gevallen leiden dit soort zaken na het onderzoek en de begeleiding van slachtoffers door bovengenoemden, wel degelijk tot civiele aansprakelijkheids-stelling in opvolgende, tijdrovende, ingewikkelde rechtszaken.

    Het Duitse recht is daarbij beduidend anders dan het Nederlandse.

    Men dient er rekening mee te houden, dat de termijnen kort zijn (enkele weken).

    Jules Zollner.

  10. Paul says:

    Indrukwekkend artikel. Als voormalig beroepschauffeur en hobbymonteur lijkt het er inderdaad op dat de chauffeur de bus bewust tegen de muur zette.
    Een vraag die het onderzoeken waard is; maakt het voor de verzekering(en) wat uit of de chauffeur een ongeluk veroorzaakt of bewust zelfmoord pleegt.

  11. juzo says:

    Mooi uitgewerkt dit al die tijd al voor velen zeer intrigerend ongeval.
    Problematisch is daarbij echter de gewoonte van politie en justitie in binnen- en buitenland, om aan zelfmoordgevallen niet veel aandacht meer te besteden aan welke soort vorm van vervolgonderzoek.

    Daarom zal het onderzoek zeer waarschijnlijk voor altijd zo blijven als het nu is: onopgelost en raadselachtig. Onbevredigend, maar niets aan te doen.

    Datzelfde geldt voor het onderzoek en de opsporingen van de verongelukte MH370 Malaysian Airlines. De piloten hadden de gewoonte publieke vrouwen uit te nodigen in de cockpit tijdens de vlucht.

    Ze moeten geblackmaild zijn en besloten hebben het leven op spectaculaire wijze te beeindigen, omdat er na aanstaand ontslag toch geen leefbaar leven meer voor hun was weggelegd.

    Nu aan zelfmoordgevallen ná de daad gewoonlijk weinig of geen aandacht wordt besteed, moet veel meer onderzoek en controle worden gedaan bij en naar eventuele zelfmoordplegers vóórdat zij tot hun daad en dood zullen komen, anderen daarin meeslepende.

    Buschauffeurs, treinmachinisten, veerdienstkapiteins en vliegtuigpiloten, dienst- en verkeersgeleiders, verantwoordelijke personen op belangrijke posten worden nooit gecontroleerd.

    Dat kan niet meer.

    We zijn in een tijd gekomen waarin helaas naast iedere soort van taakuitvoerende, preventief en simultaan controleurs moeten worden neergezet die ook weer preventief gecontroleerd moeten worden.

    Het grote aantal nog komende zeer ernstige ongelukken maakt dat vanzelf, en onherroepelijk, noodzakelijk.

    Er is geen andere methode, geen keus, en geen andere weg.

    Het zal je kind, of familielid, maar zijn.
    .

Leave a Reply