Skip to content
 

Zwitserse rechtbank wijst beroep tegen sluiting onderzoek naar busramp Sierre af

Door Waarheidsvinder

Op 13 maart 2012 kwamen in een tunnel bij het Zwitserse plaatsje Sierre 28 mensen, 22 kinderen en 6 volwassenen, om het leven toen een touringcar tegen de wand van de tunnel reed. Daarnaast raakten 24 kinderen ernstig gewond.

De Zwitserse autoriteiten deden de zaak na onderzoek af als een noodlottig ongeval, maar veel deskundigen vermoedden net als wij dat er geen sprake was van een ongeval. Hun conclusie was dat de chauffeur van de bus bewust de bus tegen de tunnelwand heeft gereden. Moord en zelfmoord dus. We schreven er al uitgebreid over op deze site.

Een groep ouders van overleden kinderen nam geen genoegen met de conclusie van politie en justitie en vroeg de Zwitserse rechter om heropening van het onderzoek. Deze week bleek echter dat de Zwitserse rechtbank het beroep heeft verworpen. Volgens de rechter maakt het overlijden van de buschauffeur bij het ongeval verder onderzoek onmogelijk, want daardoor kon een nader onderzoek nooit tot een veroordeling leiden. De rechtbank vindt het om die reden ook niet nodig om in te gaan op de vraag van de ouders naar een officiële reconstructie van het ongeval.

Natuurlijk kan de overleden chauffeur niet worden veroordeeld, maar het gaat bij dit soort zaken niet om de veroordeling van de mogelijke dader. Het gaat om de waarheid. De nabestaanden van de slachtoffers willen weten wat er is gebeurd. Ze willen weten waarom hun geliefden zijn overleden en daar op hebben ze het volste recht.

Maar naast het belang van de nabestaanden van de slachtoffers van het busongeluk is er nog een groot belang. Als namelijk uit het onderzoek blijkt dat de chauffeur inderdaad bewust tegen de muur van de tunnel is gereden met de bedoeling zichzelf en de inzittenden van de bus van het leven te beroven en als dan ook nog zou blijken dat zijn daad hoogstwaarschijnlijk mede voortkomt uit het gebruik van een antidepressiva, dan zou dat aanleiding kunnen zijn om de procedures te veranderen. Maar kennelijk hebben de autoriteiten in Zwitserland daar geen belang bij. Er wordt dus niets ondernomen om te proberen een herhaling van zo’n “ongeluk” te voorkomen. Als het weer gebeurt dan noemen ze het gewoon weer een ongeluk en vervolgens gaat men over tot de orde van de dag.

Hoe anders handelt men in Duitsland. Afgelopen dinsdag stortte een Airbus A302 van de Duitse luchtvaartmaatschappij Germanwings neer in bergachtig gebied in de buurt van de Franse plaats Digne-les-Bains. Aan boord bevonden zich 150 personen waaronder 6 bemanningsleden. Geen van hen overleefde de ramp.

Vliegtuigen zijn, in tegenstelling tot autobussen, voorzien van zogenaamde zwarte dozen, waarin alle handelingen en communicatie tijdens een vlucht wordt vastgelegd. De zwarte doos met de communicatie tussen de politie en de luchtverkeersleiding werd snel gevonden en afgeluisterd.

Al snel bleek daarbij dat het neerstorten van het vliegtuig geen ongeval was, maar het gevolg van een bewuste actie van de co-piloot. Nadat hij de gezagvoerder had buitengesloten toen deze een bezoek aan het toilet bracht, vergrendelde hij de stalen deur van de cockpit en liet het toestel een steile daling richting bergen maken. Moord en zelfmoord dus.

Er lijken sterke overeenkomsten te zijn tussen de co-piloot en de chauffeur van de bus in Sierre. Beiden hadden psychische problemen en gebruikten anti-depressiva. Beiden waren gek op hun werk en dreigden dit kwijt te raken. De co-piloot omdat zijn behandelend arts hem had verboden om te vliegen en de buschauffeur omdat zijn vrouw wilde dat hij zou stoppen met het rijden op de bus.

Overeenkomsten tussen beide ongelukken, maar geen overeenkomsten in de aanpak door de autoriteiten. In Duitsland en Frankrijk stelt men alles in het werk om de waarheid boven tafel te krijgen. Niet omdat men de dader zou kunnen vervolgen, want dat kan net als in Zwitserland niet, maar omdat de nabestaanden recht hebben op de waarheid en om te leren van het gebeuren. Wat waren de motieven van de co-piloot en hoe kunnen we een herhaling van een dergelijk ramp voorkomen? Belangrijke vragen die moeten worden beantwoord.

Het zou goed zijn als de Zwitserse autoriteiten hun starre houding laten varen en net als in het geval van de vliegramp alsnog alles in het werk zouden stellen om in het geval van de busramp de waarheid te vinden. De nabestaanden van de busslachtoffers hebben dezelfde rechten als de nabestaanden van de vliegramp en het algemeen belang is er ook in hun geval mee gediend dat de waarheid boven tafel komt.

Noot 3 april

Ook de 2e zwarte doos is inmiddels gevonden. Uit onderzoek van deze  doos is gebleken dat de co-piloot inderdaad het vliegtuig opzettelijk heeft laten verongelukken.

3 Comments

  1. juzo says:

    Het is geheel juist wat @ insider zegt. Frappant was daarom, en opvallend, om vorige week te zien hoe het Zuidfranse Openbaar Ministerie werkt. De officier van Justitie gaf de gehele, controleerbare waarheid, en razendsnel. Zonder enige beperking, ten aanzien van de Lufthansa-vliegtuigramp. Daar kan het Openbaar Ministerie in Nederland, en de politie, nog wat van leren. Zelfs in de ons direct-omringende landen zijn ze daarmee beter, en sneller. En eerlijker. Ik heb het al vaker gezegd. Maar, paarlen voor de zwijnen gegooid, water naar de zee gedragen. Ze zullen het hier nooit leren. Laat ik m’n mond maar houden. Dit land bestaat, wat de wetshandhaving en opsporing, vervolging betreft, uit krukken.

  2. Insider says:

    @ Juzo; Ook als men in Nederland iets krijgt is men vaak ‘aan de Goden overgeleverd’. Vooral als dit een dispuut is met de overheid(instanties), Nederland verschilt daarin niet veel met andere ons omringende landen. ‘Het vingertje’ waar we het hier wel eens vaker over gehad hebben kan dus omlaag blijven. Vooral Nederlandse overheidsinstanties staan bekend om hen starre en actief tegenwerkende opstelling en hebben ook weinig op zelfs vaak tegen beter weten in met waarheidsvinding. Transparant, integer…. ja dat geldt voor ons, de gewone burger alleen ‘transparantie en integriteit zijn net zuurstof, hoe hoger je komt des te minder er van is……’.

  3. juzo says:

    Het is heel goed wat hierboven staat opgemerkt.
    Het probleem waar we bij dit soort gevallen van waargeidsvinding mee zitten, is, dat het niet gaat om de waarheidsvinding alleen, maar ook, daaruit voortvloeiende, gaat het om de aansprakelijkheid, de aanspreekbaarheid en de verantwoordelijkheid van hem, of haar, of hun, die mede aanleiding zijn geweest voor het feit dat er een dergelijk ongeluk, of een dergelijke soort misdraging, van een of meer personen, of van wie dan ook in al dit soort gevallen, kon ontstaan.

    Ga je dus, ik noem maar iets, als “de staat Zwitserland”, vatleggen, dat buschauffeurs die bijvoorbeeld rohypnol gebruikt hebben, niet mogen rijden, dan zal dat ook moeten gelden voor bijvoorbeeld Belgische buschauffeurs, die rohypnol gebruikt hebben, en die daarmee in hun eigen land, België, en in andere landen, mogen rijden. Maar in Zwitserland niet.

    Die zaken zijn uiterst gecompliceerd.
    Zwitserland heeft een steil, rechthoekig, onbuigzaam, star en levenloos doods lichtelijk luguber “Paragraphendisziplin”- achtig ouderwets rechtssysteem.
    Dat is bekend.

    Daar is niets van te verwachten.
    Het stond dus van te voren al vast, dat men in Zwitserland niet zou, en zelfs niet kon, besluiten tot heropening van het onderzoek.

    De waarheid zal daarbij zelfs door Zwitserland ten volle worden geaccordeerd. Het blijft zonder een enkele, enige consequentie.

    Het vraagstuk van de aansprakelijkheid echter daaruit voortvloeiende, laat men bewust en met alle kracht liggen omdat dat het uitroepen van de noodtoestand voor het land zou inhouden. (Schadeclaims overeenkomstige zaken).

    We hebben niets aan de waarheid, zolang we de directeur van het Belgische busbedrijf niet kunnen aanklagen.

    Als men in het buitenland iets krijgt, is men “aan de goden” overgeleverd.

    Houd daarbij altijd rekening met het aller-ergste.

    De rechtszaken die hier in de grensstreek lopen, zijn mens – onterend.

    Internationaal recht is een van de meest schrikwekkende specialiteiten die er zijn. In alle opzichten.

    -.-

    Jules Zollner.
    .

Leave a Reply