Skip to content
 

Verdwenen kinderen hebben geen prioriteit

Door Waarheidsvinder

We hebben al vaak geschreven over de slechte aanpak van vermissingszaken door de politie. Steeds opnieuw wordt er door de politie beterschap beloofd, maar steeds opnieuw blijkt daar in de praktijk weinig van.

Vandaag staat in het AD een interview met Serge en Nadia Steenbeek uit Soest. Zij zijn de ouders van de 16 jarige Mirte. Hun dochter verdween op 19 juni tijdens een weekendverlof bij haar ouders. Ze moest na het weekend terug naar de instelling waar ze al tijden verbleef maar dat wilde ze niet. Op last van de rechter zat ze vier maanden in die gesloten jeugdinstelling maar de afgesproken behandeling was nog steeds niet gestart en Mirte zag het daarom niet meer zitten.

Samen met haar vriendje nam ze thuis, in een onbewaakt ogenblik, de benen. Het was niet de eerste keer dat Mirte wegliep, maar dat wil niet zeggen dat je als ouder geen doodsangsten uit staat. Het enige dat je in dit soort gevallen kunt doen is de politie bellen en dat deden de ouders van Mirte ook. Maar om contact met de politie te krijgen moesten ze het landelijke 0900-nummer bellen. Je krijgt dan contact met iemand op de meldkamer die je kan doorverbinden met de eenheid waaronder jouw woonplaats valt en dat gebeurde in dit geval ook. De ouders hebben telefonisch hun verhaal gedaan, maar daar bleef het bij. Ze hebben nooit een politieman of vrouw gezien, weglopers hebben geen prioriteit bij de politie.

Maar voor de ouders van Mirte had de verdwijning van hun dochter wel prioriteit, zij maakten zich doodongerust. Omdat ze niets van de politie hoorden namen ze daarom bijna iedere dag zelf contact op. Maar steeds moesten ze dat doen via het landelijke nummer en steeds opnieuw moesten ze hun verhaal vertellen voordat ze werden doorverbonden. Steeds kregen ze daarna weer iemand anders aan de lijn die natuurlijk niets van de verdwijning van Mirte afwist.

Op een woensdag kregen de ouders van Mirte een tip over de mogelijk verblijfplaats van hun dochter. Ze belden direct de politie, dat was ‘s morgens rond half tien. Nadat ze wederom hun verhaal hadden verteld kregen ze te horen dat de recherche met zaak aan de gang zou gaan. Maar ook nu hoorden de ouders niets van de politie en daarom stuurden ze een mail. Pas ‘s middags rond drie uur kregen zij een telefoontje van de politie. Er bleek echter nog steeds niets te zijn gebeurd. De betrokken politieambtenaar had kennelijk zelfs het adres niet dat de ouders ‘s morgens hadden doorgegeven. Opnieuw gaven zij daarom het adres door waar hun dochter mogelijk zou verblijven.

Maar ook daarna bleef het stil. Uiteindelijk hebben de ouders ‘s avonds om tien uur weer de politie gebeld. Wederom kregen zij een politieman aan de telefoon die van niets wist.

Omdat het adres waar Mirte zou verblijven in België lag belde de vader daarop in wanhoop maar rechtstreeks naar de Belgische politie. Nadat hij zijn verhaal had verteld kreeg hij direct een rechercheur aan de lijn. Die handelde wel, want een half uur later kregen de ouders van Mirte bericht dat hun dochter op het opgegeven adres was aangetroffen. Waarom kan dit in België wel en in Nederland niet?

Het verhaal van de ouders van Mirte is herkenbaar. De afstand tussen politie en burger wordt steeds groter. Bureaus worden gesloten en telefonisch contact kan alleen via een onpersoonlijk landelijk nummer. Wij vinden dat een onbegrijpelijke zaak. Waarom hebben deze mensen niet direct een contactpersoon toegewezen gekregen. Iemand die de zaak kende en waar ze met hun vragen en opmerkingen terecht konden? Waarom moesten zij steeds opnieuw hun verhaal vertellen aan iemand die niets van de zaak wist.

Waarschijnlijk zal er naar aanleiding van dit artikel in het AD door de politie wel weer een mooiprater naar voren worden geschoven die zal uitleggen dat de politie professioneel en juist heeft gehandeld. Wij kunnen het echter niet uitleggen, wij voelen slechts schaamte.

3 Comments

  1. Insider says:

    “Vroeger was het leven simpel en overzichtelijk”, ook bij de politie. Er waren aparte afdelingen m.b.t. specialisaties. Binnen de organisatie maar ook de burger kon men zich daar rechtstreeks toe wenden en dus ook verantwoordelijk houden. Er waren dus ondermeer aanspreekpunten bij de afdelingen Auto- en rijwieldiefstallen, Recherche, Verdovende Middelen, Verkeerspolitie (motordienst in Rotterdam ) Vreemdelingenpolitie, Jeugd- en Zeden politie ( met aparte mensen voor weglopers en vermissingen )
    Wij deelden nog visitekaartjes uit met ons rechtstreekse nummer er op i.p.v. dat men nu via een algemeen nummer tegen een telefooncomputer staat te roeptoeteren of een burger centralist aan de lijn krijgt.
    Meldde een burger zich aan het bureau dan werd deze keurig ontvangen bij die dienst en bij afwezigheid werd de piket collega van huis geroepen. Tegenwoordig voelen weinigen zich binnen de politie meer echt verantwoordelijk. Grotendeels door de veralgemenisering maar ook omdat men ziet dat het op het ogenblik zachtjes uitgedrukt ‘niet echt loopt binnen de politie’. Het is lange tijd zo geweest dat de werkvloer de kurk was waarop de politie nog enigszins drijvende bleef maar ook dat houdt eens op. Veel collega’s zitten er nu zo in dat na hen de zondvloed komt. Daarbij komt dat de leiding die al jaren teert op ‘dat we in een kolossaal veranderingsproces zitten’ nu toch weleens de ware reden moet gaan opgeven n.l. onkunde, falen, niet de juiste mensen op de juiste plaatsen. Door hun falen zijn dus ook ‘verdwenen of vermiste kinderen’ het ‘kind van de rekening en is het hele opsporingsbeleid op dat gebied een ondergeschoven kindje ” geworden.

  2. Arjan says:

    De nationale politie is nog steeds met zichzelf bezig. Meldingen en aangiftes worden eerst gescreend en gefrontofficed. Meldkamers staan op grote afstand en ook de medewerkers. Bel je voor een verdachte situatie in bijvoorbeeld Culemborg, dan kun je een medewerker van de meldkamer krijgen die niet eens weet waar Culemborg ligt…..
    Schaalvergroting en protocollering maakt de politie qua response soms amateuristisch…met alle gevolgen van dien…

  3. […] van de belofte van de politie om vermissingszaken beter aan te pakken. Ze verwijzen naar een verhaal in het Algemeen Dagblad, over de vermissing van de 16-jarige Mirte. Haar ouders moeten […]

Leave a Reply