Skip to content
 

Camerabeelden liegen niet, agenten wel

Door Waarheidsvinder

Enkele dagen geleden verscheen in het Dagblad van het Noorden een artikel van Rob Zijlstra onder de de titel “Wie zich als eerste bij de politie meldt, is slachtoffer”.

Twee mannen zouden afgelopen april in de Peperstraat in Groningen hebben geprobeerd een man dood te schoppen. Blijkens het proces-verbaal van de politie zouden de mannen een op de grond liggende man tegen het hoofd hebben geschopt en volgens de officier van justitie kan “het schoppen met geschoeide voet”, zo noemt men dat in ambtelijke taal, fatale gevolgen hebben. Hij heeft het in zijn requisitoir over “kopschoppers” en poging tot doodslag en hij eist tegen de beide mannen 18 maanden gevangenisstraf.

De officier baseert zich bij zijn zware eis op een proces-verbaal van de politie. Politiemensen hebben de camerabeelden die er van het incident zijn bekeken en daarvan op ambtseed proces-verbaal opgemaakt.

Vaak zien we dat rechters klakkeloos de conclusies van de politie overnemen maar in dit geval hebben de rechters zelf ook de beelden bekeken en dan blijkt dat er op die beelden helemaal niet te zien is dat de op de grond liggende man tegen het hoofd is geschopt. Ook het slachtoffer zelf spreekt in zijn aangifte niet over schoppen en op de zitting zegt hij niets van schoppen te weten.

Aangezien de beide mannen wel geweld hebben gebruikt worden zij door de rechtbank wegens openlijke geweldpleging veroordeeld tot een werkstraf van 150 uur. Ze worden echter vrijgesproken van poging tot doodslag.

De verslaggever schrijft vervolgens een hele verhandeling over de vraag of het slachtoffer wel terecht zo wordt genoemd omdat hij zelf volgens de beide andere mannen met de ruzie zou zijn begonnen. De conclusie van Rob Zijlstra is uiteindelijk dat “Wie zich als eerste bij de politie meldt, slachtoffer is. Ook als dat niet zo is.”

Deze conclusie bestrijden wij niet, de praktijk leert inderdaad dat degene die zich na een vechtpartij als eerste bij de politie meldt als slachtoffer wordt betiteld en dat de tegenpartij automatisch verdachte is. Hen wordt zelf aangifte doen zelfs vaak geweigerd.

Wat ons echter zeer verbaast is dat in het artikel heel gemakkelijk voorbij wordt gegaan aan het feit dat politiemensen kennelijk in hun proces-verbaal hebben gelogen. Ook de rechters en de officier van justitie hebben daar kennelijk weinig woorden over vuil gemaakt. Maar liegen in een proces-verbaal is strafbaar. Waarom worden de betrokken politiemensen niet vervolgd voor valsheid in geschrifte?

Wij hadden ons daarom een andere titel boven het artikel kunnen voorstellen; ” Camerabeelden liegen niet, agenten wel”

 

 

2 Comments

  1. Insider says:

    Zou een politieorganisatie echt integer en transparant zijn zoals men immers claimt te zijn zou aangifte moeten volgen. Immers en dan gebruik ik weer zo’n standaardterm uit het politietuchtrecht heeft (hebben) de betrokken verbalisant(en) door (zijn/haar)hun optreden dan wel het gepleegde misdrijf de politie in diskrediet gebracht. Dat gebeurt dus niet. Zelfs intern worden de verbalisanten meestal niet aangesproken. Uit eigen ervaring weet ik dat collega’s van de betrokken verbalisanten dikwijls ook deze misstappen constateren maar hun collega’s hierop niet aan spreken uit angst of wegens misplaatste loyaliteit. Ik heb een keer van diverse collega’s gehoord dat een collega nadat hij een geboeide arrestant achter in de politieauto zonder aanleiding een bloedlip had geslagen maar omdat deze collega een brigadier was durfden de andere jongere collega’s dit niet openlijk te zeggen. De brigadier was zeer creatief in zijn proces-verbaal, breidde zijn actie hierin recht en claimde zelfs dat hij door de geboeide arrestant was aangevallen maar de rechter ‘keek er dit keer gelukkig door heen’. Fijn voor de arrestant want de leugens van de brigadier hadden hem zeker nog een paar maanden extra gevangenisstraf gekost. De rechter oordeelde dat er ‘enige discrepanties tussen het door de brigadier opgemaakte proces-verbaal, de omstandigheden en de verklaring van de verdachte aanwezig waren’. Of te wel… de rechter geloofde de brigadier ( terecht) niet wat hij nota bene in een ambtsedig proces-verbaal had genoteerd. Een dikke tik op de vingers. Maar… dus geen verdere consequenties, niet door de rechter en de leiding haalde de schouders er over op. Deze brigadier die de reputatie heeft niet in zijn eerste leugentje gestikt te zijn doet nog steeds dienst….. u kunt hem dus gewoon nog op straat tegen komen.

  2. wim says:

    Moeilijk voor te stellen, dat het hier een verschrijving betreft.
    Over het algemeen houden de rechterlijke macht en het OM de politie immers de hand boven het hoofd – wie appelen vaart eet appelen – het zijn collega’s in de strafrechtketen: zonder een aangifte voor meineed zullen deze verbalisanten vrij uit gaan. Een belanghebbende – bijvoorbeeld waarheidsvinding.com, die hier al jaren aandacht aan besteedt – kan aangifte doen en bij niet-vervolging artikel 12 sub 2 inroepen.

    Goed werk van u dat dit weer eens op tafel komt te liggen.

    Dankzij het veelvuldig gebruik van camera’s zal dit in de toekomst weer worden opgemerkt.
    Zaak om nù deze wanpraktijk – het wegkijken door OM en rechtbank – bij een hof aanhangig te maken.

Leave a Reply