Skip to content

Kwaliteit Rijksrecherche onderzoeken

Door Waarheidsvinding

Vandaag dient bij de rechtbank op Schiphol de rechtszaak tegen twee politiemensen uit Den Haag die er van worden verdacht schuld te hebben aan de dood van de 42 jarige Mitch Henriquez. Hij overleed in juni 2015 tijdens een hardhandige arrestatie door de Haagse politie. Over de zaak zelf gaan wij niets zeggen, wij beperken ons slechts tot het onderzoek van de Rijksrecherche in deze zaak.

Van de aanhouding van Henriquez zijn destijds de nodige beelden op het internet verschenen. De Rijksrecherche heeft bij hun onderzoek onder meer die beelden bestudeerd. Ze hebben vervolgens er een compilatie van gemaakt en daarop zijn de beelden en het geluid erg slecht. Op de compilatie zijn bijvoorbeeld de stemmen van de politiemensen niet te horen.

Tijdens de zitting kwamen de advocaten Korver en Roethof, die de nabestaanden in deze zaak bijstaan, met de mededeling dat er veel betere beelden zijn dan die door de Rijksrecherche zijn gebruikt en dat ook de stemmen van politiemensen goed te horen zijn. Deze beelden zouden zijn gevonden door een recherchebureau dat door de nabestaanden is ingeschakeld. Volgens Korver was het een koud kunstje geweest om aan de beelden te komen en hij vroeg zich af waarom de Rijksrecherche die beelden niet had gevonden.

Volgens Korver was op de beelden te zien wanneer en hoe Henriquez om het leven was gebracht en waren er onder meer teksten te horen als: “ helemaal bewusteloos” , “ er zit weinig leven in”, “ er zit geen leven in” en “ jij hebt hem doodgemaakt.” Korver vertelde er bij dat hij de beelden aan een vechtsportdeskundige had laten zien en dat die op de seconde nauwkeurig kan aangeven wanneer Henriquez “out” is gegaan. Hij wilde dat de rechtbank de beelden gaat bekijken en dat een dergelijke deskundige als getuige zal worden gehoord. Hij wilde dat de zaak daarvoor zou worden aangehouden.

De advocaten van de betrokken politieagenten waren daar tegen, volgens hen had Korver niet het recht een dergelijk verzoek te doen. Het OM had er geen bezwaar tegen dat de originele beelden aan deskundigen worden getoond maar men wilde niet dat de zaak opnieuw zou worden aangehouden. De rechtbank nam dat over; de zaak wordt niet aangehouden maar de beelden zullen worden getoond.

Advocaat Roethof zegt over de gang van zaken: “ het te gek voor woorden te vinden dat een eenvoudige privé-detective veel betere beelden boven water krijgt dan de machtige Rijksrecherche”.

Daarin heeft hij volgens ons volkomen gelijk. Helaas is deze zaak zeker geen uitzondering. De afgelopen jaren hebben wij enkele zaken onderzocht waarbij politiemensen als verdachten waren betrokken. Een van die zaken was het overlijden van de 26 jarige Cyprian Broekhuis. De verwarde Cyprian werd in zijn woning aan de Wagenaarstraat in Amsterdam door zes politiekogels geraakt die door twee politiemensen op hem waren afgevuurd. Volgens de beide politiemensen hadden zij dat uit noodweer gedaan omdat Cyprian hen met een mes probeerde te steken en zij zich op geen enkele andere wijze konden verdedigen.Het onderzoek in die zaak werd ook door de Rijksrecherche gedaan. Wij hebben het dossier bestudeerd en konden tot geen andere conclusie komen dan dat het onderzoek van de Rijksrecherche onprofessioneel en onvolledig was. Het dossier was niet meer dan een verzameling verklaringen, nergens bleek dat er sprake was van een gedegen onderzoek naar de waarheid.De betrokken politiemensen, zowel de beide schutters als politiemensen die getuigen waren van het schieten, kregen een andere behandeling dan de getuigen, de opgenomen verklaringen waren onvolledig en de uitslag van het onderzoek leek van te voren al vast te staan. De zaak werd al snel door het OM geseponeerd.

Inmiddels loopt er een zogenaamde artikel 12 procedure en wij hebben goede hoop dat het Gerechtshof in Amsterdam alsnog zal beslissen dat beide politiemensen moeten worden vervolgd en dat het onderzoek moet worden overgedaan.

In de media wordt altijd gesteld dat de Rijksrecherche volkomen onafhankelijk is en daarnaast wordt de indruk gewekt dat de medewerkers hooggekwalificeerd zijn. De werkelijkheid is echter anders. Om bij de Rijksrecherche te mogen werken hoef je geen superrechercheur te zijn, je moet goed bevelen kunnen uitvoeren en een net pak dragen. Van bovenaf wordt bepaald wat je precies wel en niet mag onderzoeken, van objectieve waarheidsvinding is geen sprake. Hoe kan het nu zijn dat de beelden op de door de Rijksrecherche gemaakte compilatie veel slechter zijn dan de originele en hoe kan zijn dat de stemmen van de politiemensen daarop niet te horen zijn?

Het onderzoek naar de dood van Mitchel Henriquez lijkt daarom ons wantrouwen ten aanzien van de betrouwbaarheid van onderzoeken van de Rijksrecherche te bevestigen. En dat is een treurige zaak.

 

Parlementaire enquete Enschede

Door Waarheidsvinder

Vandaag verscheen in dagblad De Stentor een groot artikel van Lucien Baard over een interview dat hij had met klokkenluider Paul van Buitenen. In het artikel bepleit van Van Buitenen na drie jaar eigen onderzoek dat er een parlementaire enquête moet komen naar de manier waarop het Openbaar Ministerie (OM) het onderzoek deed naar de vuurwerkramp.  Bredanaar Paul van Buitenen is een van Nederlands bekendste klokkenluiders. Hij was financieel controleur bij de Europese Commissie. Met zijn onthullingen over fraude bracht hij de Europese Commissie in 1999 ten val.

Het artikel

Paul van Buitenen stelt dat het OM ‘naar een van te voren bepaalde uitkomst’ heeft gewerkt: de schuld moest liggen bij het bedrijf S.E. Fireworks en/of een brandstichter, met als enige doel de overheid buiten schot te houden. Dat concludeert hij na drie jaar zelf onderzoek te hebben gedaan naar de vuurwerkramp, op 13 mei 2000 in de Enschedese wijk Roombeek. Het vuurwerkbedrijf is gecriminaliseerd, maar heeft eigenlijk niets fout gedaan. De gebrekkige regelgeving rond vuurwerk in Nederlandwas de oorzaak van de ramp. Tijdens het strafrechtelijk onderzoek zijn veel beslissingen genomen die ervoor zorgden dat de focus niet op de overheid kwam te liggen.”

In hoger beroep zijn destijds de twee directeuren van de vuurwerkopslag veroordeeld tot één jaar cel. Zij hadden volgens het hof ‘te veel en te zwaar’ vuurwerk opgeslagen midden in de woonwijk, waardoor de verwoestende explosies konden gebeuren. Wijlen André de Vries, de Enschedeër die verdacht werd van brandstichting, werd vrijgesproken.

Van Buitenen heeft zijn bevindingen vastgelegd in een rapport van 181 pagina’s, dat hij in juni al presenteerde aan de top van de Nationale politie. Hij zegt ook contact te hebben gezocht met de top van het OM. Het parket-generaal zegt echter het rapport nog niet te kennen en daarom ook niet inhoudelijk te kunnen reageren.

Van Buitenen heeft zich op de vuurwerkramp gestort op verzoek van oud-rechercheur Jan Paalman. Paalman zat in het politieteam dat de ramp onderzocht: het Tolteam. Hij en een collega hebben steeds gezegd dat er grote fouten in het onderzoek zijn gemaakt en dat ‘de rechterlijke macht bewust is misleid’. Aanvullend onderzoek van het OM heeft dat later ontkracht. Van Buitenen durft die stelling van Paalman nu wel over te nemen en vindt dat de twee oud-rechercheurs eerherstel verdienen. Zijn rapport is een reconstructie, die tot die conclusie leidt. Hij beschikte over het complete strafdossier, vele aanvullende politiedocumenten en sprak naar eigen zeggen met talrijke (oud-)ambtenaren, politiemensen en brandweerlieden die bij de ramp betrokken waren. De afgelopen drie jaar was hij haast maandelijks in Enschede op zoek naar nieuwe feiten en bewijsstukken.

Goed mis

Hoe meer ik me erin verdiepte, hoe meer ik tot de conclusie kwam dat hier iets goed mis is. Er is willens en wetens door justitie naar die ene conclusie gewerkt. Vervolgen van S.E. Fireworks was een veilige optie: dan kwam de nadruk niet op het handelen van de overheid te liggen. Zo fout als wat.” Dat Van Buitenen de schuld vooral legt bij de overheid, komt met name door de ontploffing in 1991 van een vuurwerkfabriek in Culemborg. „Er is niets gedaan met de lessen van toen. Anders was het in Enschede zeker anders afgelopen. Maar voor justitie waren die lessen in 2000 ineens niet relevant, omdat het niet uitkwam.” Zo benoemt Van Buitenen een serie voorvallen in het strafrechtelijk onderzoek in voordeel van de overheid. „Er is in mijn ogen om die reden bewust fout op fout gestapeld.”

De kritiek op de rol van de overheid bij de Enschedese ramp is niet nieuw. De onafhankelijke Commissie Oosting stelde destijds ook al vast dat Enschede en de rijksoverheid grote fouten hadden gemaakt. Ook daar werd gewezen op Culemborg. Het kwam evenwel niet tot vervolging van de overheid, omdat het zogenoemde Pikmeer-arrest dat blokkeerde. Van Buitenen meent dat dit arrest ‘misbruikt is’ en dat dit van hoger hand werd geregeld. „Ze kwamen er pas na een jaar na de ramp mee, toen ze de schuld bij het bedrijf en een even tuele brandstichter konden leggen.”

Van Buitenen is ook bereid, zegt hij, de veroordeelde directeur Rudi Bakker te helpen bij een hernieuwde herzieningsverzoek bij de Hoge Raad. Zijn eerdere twee zijn door de Hoge Raad afgewezen. Het is de bedoeling van Van Buitenen dat zijn onderzoeksrapport op korte termijn op internet wordt gepubliceerd. „Ik zal alles doen om de politie in actie te laten komen.”

Moeder Sharleyne komt niet vrij

Door Waarheidsvinder

De raadkamer van de rechtbank in Assen heeft hedenochtend bekend gemaakt dat de moeder van de vermoorde 8 jarige Sharleyne Remouchamps vast blijft zitten tot de rechtszaak. De moeder wordt er van verdacht haar dochter om het leven te hebben gebracht en het lichaam daarna van de tiende verdieping van flat De Arend te hebben gegooid.

De uitspraak van de raadkamer bewijst maar weer eens dat je als nabestaande altijd moet blijven vechten voor gerechtigheid. Na een onvolledig en weinig professioneel onderzoek had het Openbaar Ministerie in Groningen besloten de zaak tegen de moeder te seponeren. Vader Victor Remouchamps legde zich echter niet bij dat besluit neer en hij lijkt nu eindelijk te krijgen want hij altijd al wilde. Gerechtigheid voor zijn dochter.

Slecht geheugen?

Door Waarheidsvinder

Zaterdagavond was er op NPO 2 een uitzending van het programma Andere Tijden te zien waarin aandacht werd geschonken aan de ontvoering van de Amsterdamse zakenman Maup Caransa. Caransa werd op 28 oktober 1977 ontvoerd in de omgeving van het Amstelhotel toen hij op weg was naar zijn auto nadat hij met enkele vrienden had zitten bridgen.

Het was de eerste grote ontvoering waarmee de Amsterdamse politie te maken kreeg dus een draaiboek voor dit soort zaken was er nog niet. De manier waarop het onderzoek destijds werd aangepakt verschilt vanzelfsprekend nogal van de manier waarop men dat tegenwoordig zou doen.

Bovendien waren er in die tijd natuurlijk nog niet zoveel technische hulpmiddelen beschikbaar als nu het geval is.

Via een door Caransa zelf geschreven brief eisten de ontvoerders een bedrag van tien miljoen gulden bestaande uit gebruikte biljetten waarvan de nummers niet mochten worden genoteerd. Die laatste voorwaarde was natuurlijk onzin want een ieder zal begrijpen dat die nummers wel degelijk werden genoteerd.

De advocaat van Caransa ging met een tas met daarin het losgeld op een afgesproken moment per auto op pad. Na wat in de stad te hebben rondgereden, daarbij op afstand gestuurd door de ontvoerders, bleek dat hij het geld moest gaan afleveren bij café Krom op de hoek van de Utrechtsestraat en de Kerkstaat in Amsterdam. De details daarvan zullen we u besparen.

Aangezien de politie een verborgen microfoon in de door hem bestuurde auto had aangebracht kon hij op eenvoudige wijze het observatie team (OT) van de politie op de hoogte houden van zijn gedragingen. Het OT kreeg dus ook door waar de overdracht van het geld moest plaatsvinden en onmiddellijk namen zij positie in rondom het café. Daar stond hen direct al een verrassing te wachten, het café bleek gesloten te zijn. Die informatie werd natuurlijk direct doorgegeven aan de leiding aan het Hoofdbureau van politie.

Korte tijd later arriveerde ook de man met het losgeld bij het café. Ook hij ontdekte dat het café gesloten was. Kloppen en bellen hielpen niet en dus stond hij geheel onverwacht met een tas met tien miljoen gulden op straat.

Volgens de uitzending van Andere Tijden kwam er op een gegeven moment een autootje aanrijden met daarin enkele mannen die kennelijk bij de ontvoering betrokken waren. Nadat zij het afgesproken codewoord hadden uitgesproken overhandigde de advocaat de tas met losgeld aan de mannen waarop zij met het geld wegreden.

Je zou mogen verwachten dat het OT, dat immers ter plaatse was, achter de mannen aan zou gaan om te kijken waar zij met het geld naar toe gingen. Dat gebeurde echter niet. In de uitzending vertelde Kees Sietsma, destijds hoofdinspecteur van politie in Amsterdam, dat het OT door de leider van het onderzoek, commissaris Toorenaar , werd teruggeroepen naar het bureau omdat men het te gevaarlijk vond als men de onbekende mannen zou gaan volgen. Volgens Sietsma had men kennelijk weinig vertrouwen in de mensen van het OT. De mensen van het toenmalige OT zullen wel blij zijn dit nu nog eens te horen. Het gevolg van de beslissing van was dat het geld voorgoed was verdwenen en dat de ontvoering van Caransa nooit is opgelost.

 

De vraag is echter of het verhaal van Sietsma wel klopt. Volgens een redacteur van het programma Andere Tijden klopte het wel want hij had één of meer processen-verbaal gezien waarin werd bevestigd dat het losgeld was opgehaald door twee mannen in een in Utrecht gestolen Fiat. Enkele bronnen hebben ons echter laten weten dat het losgeld door twee mannen op een motorfiets is opgehaald. Aangezien het OT destijds niet over motoren beschikte kon men de mannen met het losgeld niet volgen en dat wilde men liever niet bekend laten worden. We blijven onderzoek doen naar de juiste gang van zaken. Waarschijnlijk zijn er nog (oud)politiemensen in leven die meer duidelijkheid zouden kunnen geven.

 

Verhoren van verdachten openbaar?

Door Waarheidsvinder

Gisterenavond kwam in een uitzending van RTL Boulevard misdaadjournalist John van den Heuvel aan het woord. Hij vertelde dat hij een documentaire had gemaakt over de ontvoering van Gerrit Jan Heijn. Heijn werd op 9 september 1987 bij zijn villa in Bloemendaal ontvoerd.Politie en justitie gingen er vanuit dat Heijn vanwege het geld door een goed georganiseerde professionele groep criminelen was ontvoerd. Dat bleek een ernstige misvatting te zijn, want later zou blijken dat de ontvoering het werk was van slechts één man, de werkloze ingenieur Ferdi Elsas. Hij werd bijna een jaar na de ontvoering aangehouden nadat hij een tot het losgeld behorend biljet van 250 gulden bij een plaatselijke slijterij had uitgegeven.

Tijdens de verhoren bekende Ferdi destijds dat hij Gerrit Jan Heijn had ontvoerd, dat hij hem al kort na de ontvoering had doodgeschoten en het lichaam in de buurt van Doorwerth had begraven. Hij wees later de politie de plaats aan waar het lichaam lag. Ook wees hij de plaats aan waar hij de rest van het losgeld had verborgen.

Van den Heuvel vertelde dat hij veel materiaal over de zaak had waaronder de beelden van het verhoor van Ferdi Elsas. In de uitzending van RTL Boulevard werden daarop inderdaad beelden vertoond van het destijds op video opgenomen verhoor. Toen de presentatrice hem vroeg hoe hij aan deze beelden kwam, bleef Van den Heuvel daar nogal vaag over. Hij vertelde dat hij in de tijd van de ontvoering nog bij de Amsterdamse politie werkte en dat hij als undercoveragent bij de zaak betrokken was geweest. Hij wekte de indruk dat hij op die manier aan de beelden en het dossier was gekomen. Een ander panellid vroeg daarop of dat zo maar kon. Een relevante vraag lijkt ons.

Maar hoe van den Heuvel ook aan de beelden is gekomen, is voor ons op dit moment niet zo relevant, daar moeten anderen zich maar over buigen. Maar deugen doet het volgens ons niet. Waar het ons wel om gaat, is dat Van den Heuvel volgens zijn eigen woorden de vertrouwelijke beelden gebruikt in een door hem gemaakte documentaire die via een zogenaamd betaalkanaal te bekijken zal zijn. Als dit geoorloofd is, want betekent dit dan voor alle verdachten en getuigen wiens verhoren tegenwoordig veelal op video worden vastgelegd? Moeten zij er ook rekening mee houden dat hun verhoren op een zekere dag om puur commerciële reden publiekelijk worden gemaakt? Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Wij zetten daarom grote vraagtekens bij deze gang van zaken. Commercieel gewin met behulp van materiaal dat niet bij een burger, en dat is Van den Heuvel, thuishoort behoort niet thuis in een rechtsstaat.

Verbijsterend optreden Hoge Raad

Door Waarheidsvinder

Sinds ongeveer 12 jaar doen wij nu onderzoek naar gerechtelijke dwalingen. In die tijd zijn er zeer veel momenten geweest dat wij vertwijfeld ons hoofd schudden over de manier waarop politie en justitie met de waarheid omgaan en krampachtig blijven vasthouden aan hun eigen ongelijk.

Dat gebeurde ook regelmatig als wij naar het werk van de rechters keken die verantwoordelijk waren voor soms onbegrijpelijke veroordelingen en naar het werk van de Hoge Raad. Je krijgt af en toe de indruk dat met name de dames en heren van de Hoge Raad in een andere wereld leven en absoluut niet geïnteresseerd zijn in de waarheid maar alleen in hun eigen juridische bedenksels.

Deze gevoelens bekropen ons ook toen wij gisterenavond keken naar een uitzending van het RTL 4 programma Onschuldig?! dat deze keer handelde over de onterechte veroordeling van Dick van Leeuwerden. Hij werd op 13 mei 1983 tot twaalf jaar gevangenisstraf veroordeeld voor de moord op de bijna 73 jarige, zeer vermogende, Dorothea Carolina Maria van Wijlick. Zij overleed op 5 november 1983 in haar woning in Amsterdam. De vrouw was al langere tijd ziek en bovendien dronk zij veel meer alcohol dan goed voor haar was.

Aanvankelijk werd haar overlijden als een natuurlijke dood afgedaan maar daar kwam verandering in toen bekend werd dat de vrouw ongeveer 6 weken voor haar dood in het geheim was gehuwd met haar 33 jaar jongere homoseksuele butler Dick van Leeuwerden en dat hij na haar dood al haar geld en bezittingen zou erven. De kinderen van de overleden vrouw stonden op hun achterste benen en schakelden de politie in.

Er werd vervolgens sectie op het lichaam van mevrouw Van Wijlick verricht door de toen zeer bekende patholoog-anatoom Jan Zeldenrust. Ook hij ging aanvankelijk uit van een natuurlijke dood, maar wilde desgevraagd een onnatuurlijke dood niet uitsluiten. Daarmee was het hek van de dam.

Van Leeuwerden werd daarop aangehouden wegens moord. De politieverhoren verliepen zoals wij zijn tegengekomen bij veel verhoren wanneer er geen enkel bewijs voor de schuld van de verdachte(n) is. Vraag maar eens aan Cees Bosboom (Schiedammer parkmoord), Wilco Voets en Herman du Bois (Puttense moordzaak), Ina Post, Nozai Thomas en Andy Melaan (Spelonkzaak Bonaire) , Martien Hunnik (Hilversumse showbizzmoord) en Lucia de Berk.

Twee kennissen van hem werden eveneens aangehouden en onder grote druk gezet waardoor zij uiteindelijk tegen Dick verklaarden. Die verklaringen hebben zij inmiddels weer ingetrokken maar dat mocht Dick niet helpen.

Zes namens Dick van Leeuwerden ingediende herzieningsverzoeken werden afgewezen, hoewel inmiddels is gebleken dat patholoog-anatoom Zeldenrust destijds een fout heeft gemaakt en iedere geraadpleegde medicus er van overtuigd is dat er sprake was van een natuurlijke dood.

Vorig jaar diende advocaat Geert-Jan Knoops opnieuw een herzieningsverzoek in, het zevende. Deze keer zat bij de stukken onder meer een rapport van patholoog-anatoom Frank van der Goot waarin die verklaarde dat het slachtoffer was overleden aan een hartinfarct. Zij bevindingen werd onder andere onderschreven door Anton Becker, oud-hoogleraar aan het AMC en cardiovasculair patholoog.

Deze keer zou het dus wel goed komen dacht iedereen met een normaal verstand. Na 34 zal Dick van Leeuwerden dan eindelijk recht worden gedaan. Maar de uitzending van RTL 4 liet zien dat de werkelijkheid anders was. Geheel tegen de mening van alle geraadpleegde deskundigen in besloot de Hoge Raad opnieuw tot handhaving van de veroordeling van Dick van Leeuwerden. Geen vrijspraak dus voor hem hoewel het voor honderd procent vaststaat dat er sprake was van een natuurlijke dood.

Dit soort beslissingen van de Hoge Raad doet ons afvragen of wij wel in een rechtsstaat leven. Steeds vaker krijgen wij het idee dat het imago van politie en justitie voor de Hoge Raad veel belangrijker is dan de waarheid. En dat is soms moeilijk te verteren.

Moeder Sharleyne blijft vastzitten

Door Waarheidsvinder

De Rechter-Commissaris is het kennelijk met ons eens dat er geen sprake was van een noodlottig ongeval of van zelfmoord maar dat Sharleyne in Hoogeveen door haar moeder om het leven is gebracht. Vanmiddag stelde hij de moeder in bewaring waardoor zij nog 14 dagen vast blijft zitten.

Daarna zal de Raadkamer opnieuw naar de zaak kijken. We hebben goede hoop dat de waarheid alsnog boven tafel zal komen.

Moeder van Sharleyne aangehouden

Door Waarheidsvinder

Hedenmorgen bracht het Openbaar Ministerie het volgende persbericht uit:

37-jarige verdachte aangehouden in onderzoek Hoogeveen

Op maandag 16 oktober is een 37-jarige verdachte in het strafrechtelijk onderzoek naar de dood van Sharleyne uit Hoogeveen, aangehouden. De verdachte zal voorgeleid worden aan de rechter commissaris waar de officier van justitie de in bewaring stelling gaat vorderen. De vrouw wordt verdacht van moord dan wel doodslag. De officier van justitie is tot de beslissing gekomen om voor te geleiden op basis van nieuwe aanwijzingen, waaronder een nieuw forensisch rapport. De verdachte zal de komende dagen worden gehoord.

In de zaak Sharleyne is de vervolging opgepakt door een officier van justitie van het Landelijk Parket onder verantwoordelijkheid van het parket Noord-Nederland. De vervolging in deze zaak is bevolen via een artikel 12 procedure bij het gerechtshof. De klacht werd ingediend door de vader van Sharleyne. Het gerechtshof heeft de vervolging van de vrouw bevolen ter zake van (medeplichtigheid aan) moord dan wel doodslag, gepleegd op 8 juni 2015 in Hoogeveen.

Wie de aangehouden verdachte is wordt niet vermeld, maar inmiddels weten we dat het om de moeder van Sharleyne gaat. De aanhouding van de moeder is voor ons geen verrassing. Al in mei 2016 hebben wij op verzoek van de vader van Sharleyne het onderzoeksdossier in deze zaak bestudeerd. Wij konden tot geen andere conclusie komen dan dat Sharleyne hoogstwaarschijnlijk door haar moeder was vermoord en dat er absoluut geen sprake kon zijn van een ongelukkige val van de flat.

Volgens persofficier van justitie Pieter van der Rest moest men echter onze analyse niet serieus nemen want wij waren toch maar twee gefrustreerde ex-medewerkers van de politie Groningen.

Tijdens de daarop volgende artikel 12 procedure, waarin de vader aan het Gerechtshof vroeg het Openbaar Ministerie opdracht te geven de moeder alsnog te vervolgen, deed ook advocaat-generaal mevrouw Marina Weel nog een duit in het zakje. Ook volgens haar stelde onze analyse niets voor.

Het Gerechtshof dacht er kennelijk anders over want men gaf het Openbaar Ministerie in Groningen alsnog opdracht de moeder te vervolgen. Er werd daarop een nieuw onderzoek gestart en dat onderzoek heeft er kennelijk toe geleid dat de moeder nu is aangehouden als verdachte van moord cq doodslag.

Kennelijk zaten wij er destijds niet ver naast, maar dat zal het Openbaar Ministerie in Groningen vermoedelijk nooit toegeven. Ook op een excuus van Pieter van der Rest en Marina Weel rekenen wij niet. Ongelijk bekennen is iets wat men nog moet leren binnen justitie.

Kenmerkend gedrag

Door Waarheidsvinder

Signi zoekhonden – onder de bezielende leiding van Esther van Neerbos en Janette Kruitis een non-profit stichting, die ten doel heeft om vermiste mensen (levend of overleden) op te sporen met behulp van zoekhonden en beschikt over een professioneel duik-, sonar-, vaar- en grondonderzoek team. Sinds 2004 zoekt de stichting wekelijks met haar honden in de meest uiteenlopende omstandigheden naar vermiste personen. Deze intensieve inzet vraagt niet alleen het uiterste van de honden, maar ook van de 50 vrijwilligers die Signi telt. De stichting is uniek in haar inzet, prestaties, volharding, belangeloosheid en professionaliteit.

Naast de zoekacties in Nederland heeft Signi zoekhonden haar expertise ingezet in diverse internationale rampgebieden. Zo was er o.a. inzet tijdens de Tsunami in Japan en de aardbeving in de Filipijnen. In de werkzaamheden van Signi zoekhonden staat één ding centraal: het vinden van vermiste personen en daarmee het beëindigen van de onzekerheid die achterblijvers treft in vermissingszaak.

Bovenstaande tekst is afkomstig van de site van Signi zoekhonden.

Op dit moment is de politie Utrecht met man en macht op zoek naar de 25 jarige Anne Faber. Zij vertrok op vrijdag 29 september 2017 rond 17.00 uur voor een fietstochtje vanaf haar woning in Utrecht en sindsdien is zij verdwenen.

Inmiddels zijn haar fiets, haar jas en een rugzak gevonden in en bij een vijver in het Blookerpark in Huis ter Heide, maar van Anne zelf ontbreekt nog ieder spoor. Dit ondanks alle zoekacties waarbij zelfs een groot aantal burger en militairen zijn betrokken.

Stichting Signi Zoekhonden, heeft daarom aangeboden met hun gespecialiseerde honden te assisteren bij de zoekacties. De politie wil echter geen gebruik maken van hun aanbod.
Esther van Neerbos van Signi vindt het vreemd dat er wel veel amateurs mee mogen zoeken, maar dat zij als professionele speurders niet worden ingezet, terwijl de goed getrainde honden misschien wel iets kunnen betekenen. Ze zegt daarover:
“Het blijft ons verbazen dat er 150 burgers ingezet worden en dat alle particuliere zoekdiensten thuis blijven. Blijkbaar kunnen de honden toch niet het hele gebied bestrijken. Ik denk dat er veel mensen zijn met ervaring en kennis die graag geholpen zouden hebben. Daarnaast is een dubbelcheck altijd op zijn plaats.”

Volgens een politiewoordvoerder maakt men geen gebruik van het aanbod van Signi omdat men zelf voldoende specialistische honden in huis heeft en dat men zich bij het inzetten daarvan laat adviseren door diverse experts.

Wij vinden dit een vreemde reactie. Hoe kun je beweren dat je voldoende honden in huis hebt terwijl Anne, ondanks een grote zoekactie, nog niet is gevonden?

De houding van de politie is zeker niet uniek. Het lijkt er op dat zij, en dat is niet voor het eerst, geen gebruik wil maken van de diensten van Signi omdat men vindt dat indien die honden Anne wel zullen vinden dit slecht is voor het imago van de politie.

Ongeschikt

Door Waarheidsvinder

Soms lees je iets in de media waarvan je niet kunt geloven dat het echt is gebeurd. Gisteren was dit weer eens het geval toen wij een artikel in het AD lazen.

Opa en oma zijn met hun 2 jarige kleinzoon boodschappen aan het doen in Uden. Terwijl oma in een winkel is, wachten opa en kleinzoon in de auto op haar. Opeens moet de kleine jongen nodig plassen. Hij is sinds een paar maanden zindelijk en heeft daarom geen luier meer om. Omdat opa niet wil dat hij in zijn broek plast, laat hij het kind buiten een plasje tegen een muur doen. Je moet toch wat.

Maar dan gebeurt er iets ongelooflijks. Er staat ineens een politieman bij opa die hem meedeelt dat hij een bekeuring krijgt wegens “wildplassen” van de kleine jongen. Opa kan zijn oren niet geloven, denkt aanvankelijk dat het een geintje is. Maar de politieman meent het echt, opa krijgt een bekeuring van 140 euro. Gaandeweg het gesprek wordt opa steeds bozer en dat laat hij in wat weinig vleiende opmerkingen in de richting van de politieman merken. Niet goed te praten, maar wel begrijpelijk lijkt ons. Het ziet er op een gegeven moment zelfs naar uit dat opa zal worden aangehouden. Gelukkig komt dan oma ter plaatse en die weet de gemoederen te bedaren. Opa hoeft niet mee naar het politiebureau, maar de boete voor wildplassen gaat wel door.

Opa en oma zijn woedend en stappen naar de media. En dan verandert de situatie al snel, want iemand met meer hersenen dan de betrokken politieman, ontdekt dat je opa geen bekeuring kunt geven voor het “wildplassen” van zijn 2 jarige kleinzoon. De bekeuring moet dus worden ingetrokken, maar dat heeft volgens de politiewoordvoerder niets te maken met de media-aandacht.

Maar daarmee is de zaak wat ons betreft nog niet opgelost. Hoe komt een weldenkend mens er toe een bekeuring uit te schrijven voor het “wildplassen” van een 2 jarige? De politiewoordvoerder zegt dat de leiding gaat bekijken of de agent in kwestie wel voor de beste afhandeling van het incident heeft gekozen. ,,Ik ga daarover zo met mijn collega’s en deze familie in gesprek en hoop snel met iedereen om tafel te zitten”, stelt Eric Heuvelmans, chef van het politieteam Maas en Leygraaf. ,,Het is erg vervelend dat dit is gebeurd en ik begrijp de emoties bij de direct betrokkenen.”

Wat ons betreft kan het gesprek met de betrokken politieman heel kort zijn. Hij heeft laten zien dat hij ongeschikt is voor de politie en daarom is er volgens ons maar één oplossing voor hem; hij moet op zoek naar ander werk. Maar tot die conclusie zal de politieleiding waarschijnlijk niet komen.