Skip to content

Hoe dom kun je zijn?

Door Waarheidsvinder

Vandaag verscheen het boek Moordsporen geschreven door journaliste Jolande van der Graaf en één van uw redacteuren. In het boek worden zeven zogenaamde Coldcases beschreven. Een van de zaken handelt over het overlijden van Larissa Dumont op 27 mei 1997 in het dorp Nieuwveen.  Haar lichaam werd destijds door haar vriend gevonden in de paardenbak achter hun boerderij. Bij het lichaam stond haar met bloed besmeurde paard. We schreven op deze site al vaker over deze zaak.

Politie en justitie kwamen in 1997 tot de conclusie dat Larissa door haar paard was doodgebeten. Dat standpunt hield men vol toen in 2007 een forensisch rechercheur na lezing van het zeer summiere dossier en het bekijken van de politiefoto’s tot de conclusie was gekomen dat Larissa vermoedelijk het slachtoffer van een misdrijf was geworden. Een forensisch arts van het NFI schreef  na haar onderzoek in haar rapport dat die conclusie door meerdere door haar geraadpleegde deskundigen werd gedeeld.

Na uitgebreide artikelen in De Telegraaf geschreven door Jolande van der Graaf voelde politie en justitie zich in 2014 gedwongen nog eens naar de zaak te kijken. Het lichaam van Larissa werd opgegraven en door een forensisch patholoog van het NFI onderzocht. Tot verbijstering van velen kwamen politie en justitie na dit onderzoek ineens met een volkomen nieuwe doodsoorzaak. Larissa zou tijdens het paardrijden zijn gevallen, met een voet in een stijgbeugel zijn blijven hangen en vervolgens met haar haar keel langs een spijker zijn gesleept. Hoe een antropoloog aan botten kan zien dat iemand zou hebben paardgereden was en is ons volkomen onduidelijk. Dat moet hem door de politie zijn ingefluisterd.

Naar aanleiding van het verschijnen van het boek Moordsporen is gisteren door RTL een reactie gevraagd aan het OM. De reactie was bijzonder. In eerste instantie werd gezegd dat men bij het standpunt bleef dat Larissa door een ongeval was overleden. Toen daarop gevraagd werd wat men van het verhaal in Moordsporen vond moest men toegeven dat men dat niet kende omdat men het boek niet had gelezen.

Dit gedrag is kenmerkend voor het OM. Zonder dat men de nieuwe feiten kent, heeft men al een standpunt ingenomen. Nu maar hopen dat de verantwoordelijk minister hier anders over denkt.

 

 

Kamervragen over boek Moordsporen

Door Waarheidsvinder

Politiek wil opheldering over opsporingsfouten in cold cases

De Tweede Kamer is verontrust over opsporingsfouten die misdaadverslaggever Jolande van der Graaf en oud-rechercheur Dick Gosewehr hebben blootgelegd in hun boek Moordsporen, op zoek naar de waarheid achter cold cases. Het boek wordt vrijdag uitgebracht door Uitgeverij Just Publishers.
Op grond van de bevindingen van de auteurs heeft SP-Kamerlid Michiel van Nispen samen met CDA, VVD, D66, PVV, PvdA en GroenLinks om opheldering gevraagd bij minister Ferd Grapperhaus van Justitie en Veiligheid.
De auteurs van Moordsporen deden onderzoek naar verdachte sterfgevallen en moord- en verdwijningszaken. Zij stuitten daarbij op een reeks missers door politie, OM en/of NFI.
‘Het is niet in het belang van de waarheidsvinding en rouwverwerking van nabestaanden als twijfel blijft bestaan over de waarheid achter mogelijk niet adequaat onderzochte zaken’, schrijven de Kamerleden. Zij willen van de bewindsman horen hoe het zit met ‘mogelijke ongerijmdheden of twijfel over de ware toedracht’ achter deze zaken.
De Tweede Kamer wil tevens een reactie van Grapperhaus op de in het boek onderbouwde stellingen dat in de opsporing geen ruimte is voor kritiek en signalen van klokkenluiders en op de conclusie dat opsporingsinstanties niet transparant zijn en niet van eigen fouten willen leren.

MOORD
Speciale aandacht wordt door politiek Den Haag gevraagd voor de zaak van Larissa Dumont.
Deze 25-jarige wedstrijdamazone werd in 1997 dood aangetroffen. Volgens politie, justitie en NFI overleed de vrouw door een ongeval. Onderzoek door Van der Graaf en Gosewehr wijst echter uit dat Larissa Dumont om het leven is gebracht. Nederlandse en Amerikaanse deskundigen, onder wie forensisch pathologen en oud-medewerkers van de FBI, stellen in Moordsporen vast dat de hals van het slachtoffer is doorsneden.
De Kamerleden noemen het zeer onbevredigend dat deze zaak ‘niet door politie en OM werd en wordt beschouwd als misdrijf, en dat geen serieuze stappen zijn gezet om andere scenario’s te onderzoeken gezien de zeer serieuze kanttekeningen van deskundigen en getuigen’.
Ook in andere dossiers – het verdachte overlijden van Gerrit Snoeren (29), de moord op Karel Besselsen (39) en Joanne Noordink (27) en de verdwijning van Jair Soares (7), Adri Knops (63) en Wim Quak (54) – zijn de autoriteiten volgens de auteurs ernstig tekortgeschoten. Zaken waarover de Kamerleden expliciet uitleg door minister Grapperhaus willen krijgen.
Politiek Den Haag wil daarnaast een reactie op het in het boek beschreven voorstel van advocaat Job Knoester om een onafhankelijke commissie op te richten. Het gaat om een loket waar nabestaanden cold cases kunnen aanmelden die door onafhankelijke experts zoals wetenschappers, oud-rechercheurs, advocaten, officieren van justitie en rechters onder de loep worden genomen.

Moordsporen

Onder de titel Moordsporen brengt één van uw redacteurs samen met journaliste Jolande van der Graaf volgende maand een boek uit over een aantal ernstige misdrijven die door de politie niet of nauwelijks zijn onderzocht. U zult geschokt zijn als u leest hoe een moord op een jonge vrouw en een jongeman door politie en justitie als een ongeval werden afgedaan en hoe de politie omging met de vermissing van een jong kind, een jonge vrouw en enkele eerzame huisvaders. De zaak van de verdwenen jonge vrouw kreeg pas aandacht na het ingrijpen van een prominent Tweedekamer-lid. Zoals wij direct al hadden aangegeven bleek na serieus onderzoek dat de vrouw inderdaad vermoord was.

Moordsporen: op zoek naar de waarheid achter cold cases – Jolande van der Graaf en Dick Gosewehr

Onderzoek Herman Ploegstra gestopt

Door Waarheidsvinder

Het was al enige tijd stil in de zaak van de sinds 26 oktober 2010 vermiste Herman Ploegstra uit het Zeeuwse IJzendijke. Maar enkele dagen geleden deed de politie Zeeland weer van zich horen. Het rechercheteam dat de zaak onderzoekt deed nog eenmaal een oproep aan mensen die iets van de zaak weten.

Omdat alle tips zijn uitgelopen en er verder vooralsnog geen onderzoeksmogelijkheden meer zijn voor het team, ligt de zaak Ploegstra momenteel stil’’, aldus een politiewoordvoerder. ,” Dat wil overigens niet zeggen dat de zaak op de spreekwoordelijke ‘plank’ komt te liggen, want ook nu geldt nog zeker dat er bij iedere tip die binnenkomt bij het cold caseteam doorgerechercheerd gaat worden met alle mogelijkheden die er bestaan.”

Voor de vrouw en de dochter van Herman is dit vanzelfsprekend een nieuwe domper. Nog steeds weten zij niet wat er met hun echtgenoot en vader Herman is gebeurd.

Ook wij hadden gehoopt dat de politie er deze keer wel in zou slagen meer duidelijkheid in de zaak te krijgen. Maar de berichten die ons vanuit de omgeving van Herman bereikten gaven ons al vanaf het begin van dit onderzoek weinig hoop. Toen wij bijvoorbeeld hoorden dat het nieuwe team uitgebreid onderzoek had gedaan in de omgeving van het gemaal aan de Westerscheldedijk nabij het plaatsje Nummer Een waren wij zeer verbaasd. Een aantal jaren geleden waren wij al betrokken naar een zoektocht met speurhonden op die plaats. Wij hadden het team daarom direct al kunnen zeggen dat men daar niet naar het lichaam van Herman hoefde te zoeken. Maar aangezien niemand ons iets heeft gevraagd, heeft men opnieuw op die plaats gezocht met de verwachte uitkomst. Zonde van de tijd en de moeite. En kenmerkend voor de manier waarop de politie in deze zaak te werk gaat.

Mensen die meer weten over de verdwijning van Herman maar geen contact met de politie willen kunnen met ons contact opnemen. Er moet eindelijk duidelijkheid komen.

Onmachtige overheid

Door waarheidsvinder

De overheid heeft de taak er voor te zorgen dat iedere inwoner van Nederland in vrijheid kan leven. Wanneer anderen inbreuk maken op die vrijheid dan is het de taak van de overheid om in te grijpen. Meestal betekent dit dat politie en justitie in actie moeten komen. Steeds vaker blijkt echter dat die instanties niet in staat en of bereid zijn de burger te geven waar hij of zij recht op heeft; namelijk bescherming. Het aantal voorlichters bij politie en justitie om zaken recht te praten lijkt soms onbegrensd maar kennelijk zijn er steeds minder mensen beschikbaar om de burger daadwerkelijk bij te staan in plaats van te vermoeien met kletspraatjes.

Een schrijnend voorbeeld van een dergelijk zaak is de situatie van het transgender koppel Kristiana Moretti en Arianne Brink uit Heerlen. Kennelijk zijn er in Heerlen mensen die vinden dat Kristiana en Arianne geen recht hebben op een leven zoals zij dat willen. Ze worden daarom voortdurend gepest, bedreigd en zelfs mishandeld. Aanvankelijk ondernam de politie actie en één van de daders van deze terreur werd recent veroordeeld tot 30 dagen cel en 100 uur werkstraf.

De terreur neemt echter dermate ernstige vormen aan dat burgemeester Emile Roemer de treiteraars een gebiedsverbod oplegt. Een van de treiteraars maakt daar bezwaar tegen want nu kan hij niet maar naar de bibliotheek en vervolgens is er natuurlijk een rechter die hem gelijk geeft. Je mag, volgens deze rechter, iemand niet het recht ontzeggen een boekje te lenen. Kennelijk vindt die rechter dat problematischer dan het verpeste leven van Kristiana en Arianne.

De treiteraars zitten echter niet de hele dag in de bibliotheek en dus hebben ze daarnaast tijd genoeg om gewoon door te gaan met hun terreur. En dat doen ze dan ook.

Je zou verwachten dat in een rechtsstaat nu de maat vol zou zijn en dat politie, justitie , woningstichting en gemeente alles in het werk zouden stellen om nu voor eens en altijd een einde te maken aan de terreur. Dat is echter niet het geval. Men blijkt niet in staat de beide burgers die bescherming te bieden waarop zij recht hebben en dus hebben Kristiana en Arianne in armoe besloten te verhuizen.

En wat doet de overheid? Men staat er bij en kijkt er naar. Men zorgt voor een ander huis voor de beide slachtoffers in de hoop dat men nu van het gezeur af is. Misschien zijn er mensen die dit snappen, wij behoren daar niet toe. Wij denken dat de overheid hier verschrikkelijk te kort schiet. Wie beschermt de burger als de overheid dit nalaat? Moeten we ons zelf gaan beschermen?

Politie onder vuur

Door Waarheidsvinder

Politiecoach Carel Boers laat vandaag middels een interview in het NRC weten dat de leiding van de Nationale Politie interne meldingen over discriminatie, seksuele intimidatie en ander grensoverschrijdend gedrag negeert.

Burgers zijn „kankermongolen, kankerlijers, pauper-allochtonen, kankervolk, kutvolk en kutafrikanen”. Het zijn geen verwensingen die politieadviseur en lid van de diversiteitsraad van de Nationale Politie Carel Boers (55) optekende uit de mond van benevelde voetbalsupporters. Het betreft „letterlijke citaten” die een tiental politieagenten volgens Boers bezigde in hun eigen politie-appgroep over mensen die ze op straat tegenkomen.

Dienders spreken de wens uit dat burgers van anderen dan de politie een pak slaag krijgen, de burger doodgereden zal worden, de burger wel aan de beurt zal komen, en de burgers allemaal kapotgemaakt moeten worden.”

Boers coachte de afgelopen dertien jaar honderden toptalenten van de politie door het hele land. Hij stopt daar nu mee omdat volgens hem de politieleiding toch geen gehoor geeft aan alle signalen over misstanden. Door hem bij de korpsleiding gemelde grove misstanden in de top van de politie zijn voortdurend genegeerd.

De brief geeft een ontluisterend beeld van de politie, maar zijn klachten zijn helaas niet nieuw. De reactie van de korpsleiding, of liever het gebrek daaraan, is helaas ook niet nieuw. Iedereen die iets met de politie te maken heeft weet dat het zelfreinigende vermogen van het korps nul is. In principe wordt alles met de mantel der liefde bedekt. Iedereen dekt iedereen. Burgers kunnen klagen tot ze een ons wegen, bijna nooit worden hun klachten serieus genomen.

Knoeien met processen-verbaal wordt met een berisping afgedaan. Politiemensen die overmatig geweld tegen burgers hebben gebruikt krijgen al direct te horen dat ze in dienst mogen blijven ook wanneer ze door de rechter worden veroordeeld.

De politieleiding komt alleen in actie tegen kritische personeelsleden. Zij worden wel aangepakt, want de vuile was moet immers binnenshuis blijven.

Het wordt tijd dat de er een grote schoonmaak komt. De trap moet echter wel van bovenaf worden schoongeveegd. Weg met al die managers die alleen aan de eigen carrière denken en derhalve altijd goede vriendjes met iedereen proberen te blijven. Het wordt tijd voor echte leiders. Mensen die het goede voorbeeld willen geven en niet bang zijn keihard op te treden tegen politiemensen die niet bereid zijn zich als een professioneel politieman of -vrouw te gedragen.

Onbegrijpelijk

Door Waarheidsvinder

U heeft enige tijd geen nieuwe zaken van ons op deze site gevonden. Vandaag komt daar verandering in en daar is alle aanleiding voor.

Een 42 jarige vrouw uit Ten Boer krijgt enkele maanden geleden bezoek van een drietal haar bekende mannen. De avond verloopt aanvankelijk plezierig totdat de vrouw op een bepaald moment in de gaten krijgt dat er iets met haar aan de hand is. Het lijkt er op alsof er iets in haar drankje is gedaan. Ze raakt half bewusteloos en is niet meer tot handelen in staat. In deze toestand hebben de drie mannen beurtelings tegen haar wil gemeenschap met haar. De vrouw kan zich daar niet tegen verzetten. Een van de mannen drukt tijdens de verkrachting haar keel dicht, waardoor de vrouw bewusteloos raakt.

De volgende dag wil de vrouw aanvankelijk doen alsof er niets is gebeurd, maar dat lukt haar niet. Ze durft niet naar de politie te gaan omdat ze bang is niet te zullen worden geloofd. Ze neemt daarom contact op met een vriendin. Op advies van die vriendin gaat ze ‘s middags wel naar het ziekenhuis. Daar wordt vastgesteld dat ze inwendige verwondingen heeft, sporen van geweld over het hele lichaam en een afdruk van een hand in de halsstreek. De arts schakelt daarop de zedenpolitie van Groningen in en die doet sporenonderzoek bij de vrouw.

De vrouw besluit daarop alsnog aangifte bij de politie te doen. Ze overhandigt tijdens het gesprek met de zedenrechercheurs de namen en de adressen van de drie mannen die haar hebben verkracht. Ze verwacht dat de politie direct haar aangifte zal opnemen en actie zal ondernemen. Een logische gedachte lijkt ons.

De zedenpolitie in Groningen denkt daar anders over. De vrouw wordt gezegd dat ze over twee weken terug kan komen omdat er voor dit soort zaken een wettelijk bepaalde bedenktijd is. De vrouw weet niet wat ze hoort, maar kan er niets aan veranderen.

Na het verlopen van de bedenktijd wil de vrouw alsnog aangifte doen, maar ook dan kan zij niet terecht. De ene rechercheur is ziek en de andere is vrij. Ze moet maar geduld hebben.

Uiteindelijk zoekt de vrouw eind juni contact met een advocaat. Als die contact opneemt met de politie kan de vrouw uiteindelijk op 19 juni alsnog aangifte doen. Ze denkt dat de door haar genoemde mannen daarna door de zedenpolitie opgepakt zullen worden. Dat gebeurt dus niet. Er wordt haar verteld dat men eerst onderzoek gaat doen en dat de mannen daarna schriftelijk uitgenodigd zullen worden voor een verhoor. De vrouw en haar advocate snappen er niets van.

Jose van Gijssel, de woordvoerster van de politie Groningen zegt dat ze om privacy redenen niet op de zaak zelf in kan gaan maar dat de politie de zaak wel serieus neemt en zich de impact op het slachtoffer wel kan voorstellen. Maar volgens haar kun je op basis van één verklaring niet zo maar een aanhouding doen en DNA-afnemen van verdachten. Hoezo kan dat niet?

Stel je voor dat het slachtoffer de wurging niet had overleefd. Zou er dan helemaal geen onderzoek zijn gekomen omdat er geen enkele verklaring tegen de verdachten zou zijn?

Volgens de woordvoerster is de bedenktijd van de politie bedoeld om te voorkomen dat mensen zo maar aangifte doen van een zedenmisdrijf. Het besluit tot aangifte moet volgens haar zorgvuldig worden genomen en daarom hanteert men in Groningen nog steeds de bedenktijd hoewel die bedenktijd niet verplicht is en er ook geen vaste tijd voor staat.

Af en toe vragen wij ons af hoe dom je moet zijn om bij de politie te mogen werken. De woordvoerster nemen wij niets kwalijk, zij is nu eenmaal aangesteld om mooie praatjes te houden. Zij weet niet beter. Maar ook in Groningen zouden er bij de politieleiding toch mensen moeten zijn die begrijpen dat deze manier van optreden van de afdeling zeden een schande is? Waarom houden de verantwoordelijken zich stil en laten zij een woordvoerster het vuile werk opknappen?

Vogelvrij?

Door Waarheidsvinder

Een dik dossier van 80 tot 90 pagina’s met belastende verklaringen en foto’s maakten duidelijk dat de 45 jarige Deborah uit Mijdrecht door haar ex voortdurend werd lastig gevallen. Hij stuurde haar ongevraagd vele appjes, smsjes en e-mails. Hij hing geregeld rond bij haar woning en doorzocht zelfs haar afval. Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben om te begrijpen dat Deborah te maken had met een geobsesseerde stalker. Iemand die niet kon en wilde begrijpen dat zijn relatie ten einde was en bleef proberen haar het leven beheersen.

Het slachtoffer leek geluk te hebben want politie en justitie namen haar klachten deze keer serieus. Er werd een dossier opgebouwd en de ex werd voor de rechter gedaagd. Aanvankelijk leek de rechter haar ook serieus te nemen en hij legde de man een contact- en locatieverbod op omdat ook volgens de rechter de kans groot was dat het leven van Deborah gevaar zou lopen.Helaas voor Deborah was het begrip van de rechter maar tijdelijk. Na bestudering van het dossier kwam hij tot de conclusie dat er onvoldoende bewijs was voor stalking. De man werd daarom door hem vrijgesproken en het contact- en locatieverbod werd beëindigd.

Deborah was weer terug bij af. Haar leven werd weer voortdurend beïnvloed door haar ex die zich nu gesterkt voelde door de uitspraak van de rechter. Ze voelde zich vogelvrij.

Aan het stalken van Deborah is nu abrupt een einde gekomen. Niet door het ingrijpen van politie en justitie, niet door een verstandige uitspraak van een rechter, maar omdat Deborah door haar doorgedraaide ex van het leven is beroofd. Deze keer kan de rechter de man niet vrijspreken. De man heeft zichzelf tot de doodstraf veroordeeld en zich van het leven beroofd.

In een artikel in het AD komt advocaat Peter Schouten aan het woord. Hij staat meerdere stalkingslachtoffers bij en is van mening dat de slachtoffers van stalking veelal niet serieus worden genomen. Hij zegt daarover: ,,En dat is onterecht want stalking is één van de grootste maatschappelijke problemen in ons land. Elk jaar worden dertig vrouwen vermoord door stalkers. En in de politiek is er maar weinig aandacht voor. Alle fractieleiders in Den Haag hebben bloed aan hun handen.”

Dertig vrouwen per jaar worden door stalkers vermoord en niemand maakt zich daar kennelijk druk over. Zou dat ook het geval zijn wanneer de dader tijdens zijn daad een arabische kreet had geslaakt? Of zou dan het hele land in rep en roer zijn? Zou men dan in Den Haag wel onmiddellijk maatregelen eisen van de verantwoordelijk minister?

Dertig vermoorde vrouwen per jaar en de politiek zwijgt stil. In wat voor land leven wij?

 

Wie legt dit uit?

Door Waarheidsvinder

Cold Case onderzoeken liggen op het moment kennelijk goed in de markt. Met enige regelmaat kondigen politie en justitie met veel tamtam in de media aan dat een oude zaak opnieuw wordt onderzocht. De verdwijning van de 7 jarige Jaïr Soares op 4 augustus 1995 van het strand van het Zuid-Hollandse Monster en de verdwijning van de 35 jarige Herman Ploegstra op 26 oktober 2010 in het Zeeuwse Breskens zijn daar voorbeelden van. Twee zaken waarbij de politie destijds grote fouten heeft gemaakt.

Vandaag zijn politie en justitie begonnen met een zoektocht naar het lichaam van de 17 jarige Marjo Winkens uit het Limburgse plaatsje Schimmert. Marjo verdween in de nacht van 1 op 2 september 1975 na een bezoek aan de kermis in het nabijgelegen Sittard. Alle onderzoeken naar de verdwijning bleven tot op heden zonder resultaat. Nu zouden politie en justitie een nieuwe tip hebben gekregen dat het lichaam van Marjo zou zijn begraven in een bosperceel bij het Limburgse plaatsje Beesel. Natuurlijk is het goed dat er aandacht blijft voor dit soort oude onopgeloste zaken. Nabestaanden hebben er recht op te weten wat er is gebeurd en wie er verantwoordelijk is voor de dood van hun dierbaar familielid.

Het onderzoek naar de verdwijning van Marjo Winkens onderscheidt zich van de meeste andere onderzoeken omdat de moord op Marjo al bijna 44 jaar geleden is en de zaak daarom is verjaard. Een woordvoerder zegt daar over: “ Politie en Openbaar Ministerie hechten grote waarde aan het alsnog oplossen van dergelijke Cold Cases, met name om recht te doen aan de gevoelens van onzekerheid en onrechtvaardigheid bij nabestaanden.

Maar kennelijk geldt deze houding van politie en justitie niet voor alle Cold Cases. Op 22 augustus 1986 werd de 89 jarige Anna Maria Kolstee-Sluiter in haar woning aan de Duivenvoorde in Leidschendam vermoord. De dader nam onder meer een aantal betaalcheques weg en die werden door een vrouw op meerdere plaatsen in Den Haag verzilverd. Twee jaar eerder, op 7 augustus 1984 werd de 76 jarige Elvina Veira-Lee in haar woning in hetzelfde bejaardencomplex aan de Duivenvoorde vermoord. Haar dood werd door de politie ten onrechte afgedaan als natuurlijk overlijden. Ook van mevrouw Veira werden cheques ontvreemd en deze werden door een vrouw verzilverd in de omgeving van Leidschendam. Door handschriftdeskundigen is inmiddels vastgesteld dat het handschrift op de gestolen cheques in beide zaken van dezelfde persoon afkomstig is.

Voor de moord op mevrouw Kolstee werd bejaardenverzorgster Ina Post destijds onschuldig veroordeeld. In 2010 werd zij alsnog door het Hof in Den Bosch vrijgesproken. Het handschrift op de gestolen cheques bleek in beide zaken niet van haar te zijn.

Vanaf de vrijspraak van Ina Post zijn de moord op mevrouw Veira-lee en mevrouw Kolstee-Sluiter onopgeloste Cold Cases geworden. Hoewel beide zaken volgens ons zeker op te lossen zijn weigeren politie en justitie tot op heden nieuw onderzoek te doen. Hun argument daarvoor is dat beide moorden zijn verjaard.

Kan iemand ons uitleggen waarom de bijna 44 jaar geleden gepleegde moord op Marjo Winkens wel wordt onderzocht en de moord op de beide bejaarde dames uit Leidschendam niet? Is men soms bang dat door het alsnog oplossen van de beide moorden extra duidelijk wordt hoe men destijds heeft geblunderd? Aanwijzingen in de richting van een dader liggen en lagen er ruimschoots. Het wordt tijd dat politie en justitie hun verantwoordelijkheid nemen en alsnog uitzoeken wie er voor beide moorden verantwoordelijk is. De nabestaanden en Ina Post hebben daar recht op.

Maddie McCann op Netflix

Door Waarheidsvinder

Op donderdag 3 mei 2007 verdween de 3 jarige Engelse peuter Maddie McCann uit een vakantiewoning in de Portugese plaats Praia da Luz. We schreven er al eerder over.

Gisteren verscheen er een artikel in het AD waarin werd gemeld dat de ouders van Maddie hebben geweigerd mee te werken aan de documentaire over de verdwijning van hun dochter die binnenkort zal worden uitgezonden op Netflix. Als reden gaven zij volgens de krant op dat dat er nog steeds een politieonderzoek loopt en dat de serie mogelijk dat onderzoek zou kunnen hinderen. Een merkwaardig excuus aangezien de ouders van Maddie zelf voortdurend de publiciteit hebben gezocht en moeder Kate in 2011 zelfs een boek over de zaak heeft geschreven.

Het weigeren van hun medewerking aan de documentaire kon wel eens een andere reden hebben. Namelijk de angst dat de documentaire grote vraagtekens bij de kijkers zal oproepen omtrent de geloofwaardigheid van de het verhaal van de ouders. De leider van het Portugese politieteam dat destijds de verdwijning van Maddie onderzocht, hoofdinspecteur Goncalo  Amaral, had die vraagtekens in ieder geval zeker en om die reden werd hij uiteindelijk onder grote druk vanuit Engeland uit zijn functie ontheven. Hij verliet daarop de politiedienst en schreef toen een boek over de zaak getiteld “ Maddie, De waarheid achter de leugen.” De ouders van Maddie hebben destijds alles geprobeerd om de publicatie van dat boek tegen te houden maar dat is uiteindelijk niet gelukt.

Recent nog kwamen er ook kritische opmerkingen uit een andere hoek. Peter Macleod, een voormalige hoofdinspecteur van de Nottinghamshire Police, stelt dat hij bij eigen onderzoek heeft geconstateerd dat het verhaal van de ouders over de ontvoering van Maddie niet kan kloppen. Het raam waardoor Maddie zou zijn ontvoerd was volgen hem te klein voor een volwassene om met een kind naar buiten te klimmen.

Kortom er zijn meer dan voldoende voldoende redenen om de zaak kritisch te beschouwen. Hopelijk gaat de documentaire op Netflix ons meer duidelijkheid geven, ook zonder medewerking van de ouders.