Skip to content

Vogelvrij?

Door Waarheidsvinder

Een dik dossier van 80 tot 90 pagina’s met belastende verklaringen en foto’s maakten duidelijk dat de 45 jarige Deborah uit Mijdrecht door haar ex voortdurend werd lastig gevallen. Hij stuurde haar ongevraagd vele appjes, smsjes en e-mails. Hij hing geregeld rond bij haar woning en doorzocht zelfs haar afval. Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben om te begrijpen dat Deborah te maken had met een geobsesseerde stalker. Iemand die niet kon en wilde begrijpen dat zijn relatie ten einde was en bleef proberen haar het leven beheersen.

Het slachtoffer leek geluk te hebben want politie en justitie namen haar klachten deze keer serieus. Er werd een dossier opgebouwd en de ex werd voor de rechter gedaagd. Aanvankelijk leek de rechter haar ook serieus te nemen en hij legde de man een contact- en locatieverbod op omdat ook volgens de rechter de kans groot was dat het leven van Deborah gevaar zou lopen.Helaas voor Deborah was het begrip van de rechter maar tijdelijk. Na bestudering van het dossier kwam hij tot de conclusie dat er onvoldoende bewijs was voor stalking. De man werd daarom door hem vrijgesproken en het contact- en locatieverbod werd beëindigd.

Deborah was weer terug bij af. Haar leven werd weer voortdurend beïnvloed door haar ex die zich nu gesterkt voelde door de uitspraak van de rechter. Ze voelde zich vogelvrij.

Aan het stalken van Deborah is nu abrupt een einde gekomen. Niet door het ingrijpen van politie en justitie, niet door een verstandige uitspraak van een rechter, maar omdat Deborah door haar doorgedraaide ex van het leven is beroofd. Deze keer kan de rechter de man niet vrijspreken. De man heeft zichzelf tot de doodstraf veroordeeld en zich van het leven beroofd.

In een artikel in het AD komt advocaat Peter Schouten aan het woord. Hij staat meerdere stalkingslachtoffers bij en is van mening dat de slachtoffers van stalking veelal niet serieus worden genomen. Hij zegt daarover: ,,En dat is onterecht want stalking is één van de grootste maatschappelijke problemen in ons land. Elk jaar worden dertig vrouwen vermoord door stalkers. En in de politiek is er maar weinig aandacht voor. Alle fractieleiders in Den Haag hebben bloed aan hun handen.”

Dertig vrouwen per jaar worden door stalkers vermoord en niemand maakt zich daar kennelijk druk over. Zou dat ook het geval zijn wanneer de dader tijdens zijn daad een arabische kreet had geslaakt? Of zou dan het hele land in rep en roer zijn? Zou men dan in Den Haag wel onmiddellijk maatregelen eisen van de verantwoordelijk minister?

Dertig vermoorde vrouwen per jaar en de politiek zwijgt stil. In wat voor land leven wij?

 

Wie legt dit uit?

Door Waarheidsvinder

Cold Case onderzoeken liggen op het moment kennelijk goed in de markt. Met enige regelmaat kondigen politie en justitie met veel tamtam in de media aan dat een oude zaak opnieuw wordt onderzocht. De verdwijning van de 7 jarige Jaïr Soares op 4 augustus 1995 van het strand van het Zuid-Hollandse Monster en de verdwijning van de 35 jarige Herman Ploegstra op 26 oktober 2010 in het Zeeuwse Breskens zijn daar voorbeelden van. Twee zaken waarbij de politie destijds grote fouten heeft gemaakt.

Vandaag zijn politie en justitie begonnen met een zoektocht naar het lichaam van de 17 jarige Marjo Winkens uit het Limburgse plaatsje Schimmert. Marjo verdween in de nacht van 1 op 2 september 1975 na een bezoek aan de kermis in het nabijgelegen Sittard. Alle onderzoeken naar de verdwijning bleven tot op heden zonder resultaat. Nu zouden politie en justitie een nieuwe tip hebben gekregen dat het lichaam van Marjo zou zijn begraven in een bosperceel bij het Limburgse plaatsje Beesel. Natuurlijk is het goed dat er aandacht blijft voor dit soort oude onopgeloste zaken. Nabestaanden hebben er recht op te weten wat er is gebeurd en wie er verantwoordelijk is voor de dood van hun dierbaar familielid.

Het onderzoek naar de verdwijning van Marjo Winkens onderscheidt zich van de meeste andere onderzoeken omdat de moord op Marjo al bijna 44 jaar geleden is en de zaak daarom is verjaard. Een woordvoerder zegt daar over: “ Politie en Openbaar Ministerie hechten grote waarde aan het alsnog oplossen van dergelijke Cold Cases, met name om recht te doen aan de gevoelens van onzekerheid en onrechtvaardigheid bij nabestaanden.

Maar kennelijk geldt deze houding van politie en justitie niet voor alle Cold Cases. Op 22 augustus 1986 werd de 89 jarige Anna Maria Kolstee-Sluiter in haar woning aan de Duivenvoorde in Leidschendam vermoord. De dader nam onder meer een aantal betaalcheques weg en die werden door een vrouw op meerdere plaatsen in Den Haag verzilverd. Twee jaar eerder, op 7 augustus 1984 werd de 76 jarige Elvina Veira-Lee in haar woning in hetzelfde bejaardencomplex aan de Duivenvoorde vermoord. Haar dood werd door de politie ten onrechte afgedaan als natuurlijk overlijden. Ook van mevrouw Veira werden cheques ontvreemd en deze werden door een vrouw verzilverd in de omgeving van Leidschendam. Door handschriftdeskundigen is inmiddels vastgesteld dat het handschrift op de gestolen cheques in beide zaken van dezelfde persoon afkomstig is.

Voor de moord op mevrouw Kolstee werd bejaardenverzorgster Ina Post destijds onschuldig veroordeeld. In 2010 werd zij alsnog door het Hof in Den Bosch vrijgesproken. Het handschrift op de gestolen cheques bleek in beide zaken niet van haar te zijn.

Vanaf de vrijspraak van Ina Post zijn de moord op mevrouw Veira-lee en mevrouw Kolstee-Sluiter onopgeloste Cold Cases geworden. Hoewel beide zaken volgens ons zeker op te lossen zijn weigeren politie en justitie tot op heden nieuw onderzoek te doen. Hun argument daarvoor is dat beide moorden zijn verjaard.

Kan iemand ons uitleggen waarom de bijna 44 jaar geleden gepleegde moord op Marjo Winkens wel wordt onderzocht en de moord op de beide bejaarde dames uit Leidschendam niet? Is men soms bang dat door het alsnog oplossen van de beide moorden extra duidelijk wordt hoe men destijds heeft geblunderd? Aanwijzingen in de richting van een dader liggen en lagen er ruimschoots. Het wordt tijd dat politie en justitie hun verantwoordelijkheid nemen en alsnog uitzoeken wie er voor beide moorden verantwoordelijk is. De nabestaanden en Ina Post hebben daar recht op.

Maddie McCann op Netflix

Door Waarheidsvinder

Op donderdag 3 mei 2007 verdween de 3 jarige Engelse peuter Maddie McCann uit een vakantiewoning in de Portugese plaats Praia da Luz. We schreven er al eerder over.

Gisteren verscheen er een artikel in het AD waarin werd gemeld dat de ouders van Maddie hebben geweigerd mee te werken aan de documentaire over de verdwijning van hun dochter die binnenkort zal worden uitgezonden op Netflix. Als reden gaven zij volgens de krant op dat dat er nog steeds een politieonderzoek loopt en dat de serie mogelijk dat onderzoek zou kunnen hinderen. Een merkwaardig excuus aangezien de ouders van Maddie zelf voortdurend de publiciteit hebben gezocht en moeder Kate in 2011 zelfs een boek over de zaak heeft geschreven.

Het weigeren van hun medewerking aan de documentaire kon wel eens een andere reden hebben. Namelijk de angst dat de documentaire grote vraagtekens bij de kijkers zal oproepen omtrent de geloofwaardigheid van de het verhaal van de ouders. De leider van het Portugese politieteam dat destijds de verdwijning van Maddie onderzocht, hoofdinspecteur Goncalo  Amaral, had die vraagtekens in ieder geval zeker en om die reden werd hij uiteindelijk onder grote druk vanuit Engeland uit zijn functie ontheven. Hij verliet daarop de politiedienst en schreef toen een boek over de zaak getiteld “ Maddie, De waarheid achter de leugen.” De ouders van Maddie hebben destijds alles geprobeerd om de publicatie van dat boek tegen te houden maar dat is uiteindelijk niet gelukt.

Recent nog kwamen er ook kritische opmerkingen uit een andere hoek. Peter Macleod, een voormalige hoofdinspecteur van de Nottinghamshire Police, stelt dat hij bij eigen onderzoek heeft geconstateerd dat het verhaal van de ouders over de ontvoering van Maddie niet kan kloppen. Het raam waardoor Maddie zou zijn ontvoerd was volgen hem te klein voor een volwassene om met een kind naar buiten te klimmen.

Kortom er zijn meer dan voldoende voldoende redenen om de zaak kritisch te beschouwen. Hopelijk gaat de documentaire op Netflix ons meer duidelijkheid geven, ook zonder medewerking van de ouders.

Een nieuwe ontwikkeling in Arnhem

Door Waarheidsvinder

Dat de Arnhemse Villamoord zal uitmonden in de grootste gerechtelijke dwaling in Nederland tot nu toe is voor ons al lang duidelijk. Ondanks het feit dat er destijds geen enkel technisch bewijs was tegen de verdachten, werden uiteindelijk negen man veroordeeld voor hun aandeel in de moord op de 63 jarige Geke de Goede in haar woning aan de Apeldoornseweg in Arnhem. Een van de mannen pleegde later zelfmoord in de gevangenis. De veroordelingen vonden uitsluitend plaats op grond van twee verklaringen die werden afgelegd door twee verdachten die tijdens hun verhoor onder de druk van de verhoorders bezweken. Zij verklaarden onder druk van de verhoorders precies datgene dat de politie graag wilde horen, namelijk dat het om een uit de hand gelopen overval zou zijn gegaan. Als dank kregen zij een korte gevangenisstraf.

Een van deze twee mannen, Ömer A, houdt zich na het uitzitten van zijn straf al jarenlang schuil in Duitsland. Nadat in september er berichten naar buiten kwamen dat er mogelijk een herziening van de zaak aan zat te komen, nam Ömer A. onverwachts contact op met advocaat Paul Acda, de raadsman van één van de veroordeelde mannen. Hij wilde graag een nieuwe verklaring afleggen. Die verklaring heeft hij vervolgens afgelegd ten overstaan van Paul Acda en dr. Han Israëls, de schrijver van een boek over de Arnhemse villamoord. Zijn verklaring is door hen op beeld en geluid vastgelegd. Ömer A. gaf toe dat hij destijds onder druk van de verhoorders een valse verklaring had afgelegd omdat hij bedreigd werd met een zeer lange gevangenisstraf. Hij had zijn verklaring nog niet eerder herroepen uit angst voor de politie.

De manier waarop het verhoor van Ömer A. destijds is verlopen hebben we kunnen zien toen er enkele jaren geleden beelden van het verhoor op de televisie werden vertoond. Advocaat Paul Acda gaf gisterenavond in het programma De Wereld Draait Door een toelichting op de gang van zaken destijds bij het verhoor van Ömer A. Hij vertelde onder meer dat de meeste druk tijdens het verhoor werd uitgeoefend door de leider van het onderzoek, dezelfde man die ook de leiding had van het onderzoek in de Puttense Moordzaak. Eén van de eerste gerechtelijke dwalingen die in Nederland veel aandacht kreeg.

Dat men de politie in Arnhem wel vaker moeite heeft met de waarheidsvinding bleek ook tijdens het onderzoek naar hardloper Alex Wiegmink. In deze zaak, bekend onder de naam de Postbankmoord, deed de politie Arnhem in samenwerking met Peter R. de Vries, haar uiterste best om een bekende Arnhemse autokraker voor de moord te laten opdraaien. Gelukkig voor de man lukte dat niet omdat de verantwoordelijk officier van justitie de zaak niet wilde voorbrengen. Een juiste beslissing zoals later zou blijken.

Wij hebben enkele jaren geleden het dossier ook bestudeerd en voor ons was het direct duidelijk dat de autokraker niets met de moord te maken had. Eén van onze conclusie was dat de moordenaars van Alex Wiegmink niet in Arnhem moesten worden gezocht maar waarschijnlijk in de omgeving van het Brabantse Erp, de plaats waar de uitgebrande auto van Wiegmink destijds werd teruggevonden. Dat wij daarin gelijk hadden bleek in november 2016 toen de zaak ondanks de politie werd opgelost doordat één van de twee daders zich bij de politie meldde. Hij bekende samen met een andere man de moord te hebben gepleegd. Beide mannen kwamen inderdaad uit de omgeving van Erp.

Onderzoek Wim Quak gesloten

Door Waarheidsvinder

We hebben al eerder aandacht besteed aan de verdwijning van scheepskok Wim Quak. Hij verdween op 21 juni 1991 omstreeks 18.15 uur van het onder Nederlandse vlag varende ms Nedlloyd Neerlandia dat op dat moment in de Keltische Zee voer. Een verdwijning waaraan, door politie en justitie, nooit enige aandacht was besteed totdat wij ons in 2009 samen met journaliste Jolande van der Graaf over de zaak bogen. Onze conclusie was al snel duidelijk; Wim Quak is hoogstwaarschijnlijk om het leven gebracht. Wij hebben die conclusie uitgebreid onderbouwd in een analyse over de zaak.

Onder druk van de berichten in de media en de advocaat van zijn vrouw Anneke is de zaak door de hoofdofficier van justitie in Rotterdam uiteindelijk in onderzoek gegeven bij het Cold Case Team (CCT) van de politie Rotterdam-Rijnmond. Het resultaat van hun onderzoek hebben zij vastgelegd in een proces-verbaal dat op 18 mei 2010 is afgesloten. De conclusie van het onderzoek van het CCT was dat er geen aanknopingspunten waren om te kunnen vermoeden dat de Wim Quak door een misdrijf om het leven was gekomen. Die conclusie was naar onze mening niet gebaseerd op een gedegen onderzoek. Het lijkt er meer op dat de wens de vader van de gedachte was.

We geven hier één voorbeeld van de manier van werken van het CCT. Aan de hand van één verklaring van een officier die tijdens de verdwijning van Wim Quak aan boord van het schip was, werd in het proces-verbaal door het CCT de mogelijkheid geopperd dat Wim Quak depressief was en mogelijk zelfmoord had gepleegd. Een medepassagiere hield echter tijdens de betreffende reis een dagboek bij. In dat dagboek heeft zij destijds geschreven dat Wim Quak in een prima stemming was en dat hij uitzag naar zijn nieuwe leven aan de wal. Met haar is door de onderzoekers niet gesproken en het stuk uit haar dagboek wordt in het proces-verbaal van het CCT niet genoemd. Kennelijk paste deze getuige niet in de onderzoeksstrategie van het CCT.

Wij hebben ook onze kritiek op het onderzoek van het CCT uitgebreid op papier gezet, echter daar nooit een reactie op ontvangen. Met dit artikel willen wij onze lezing over de verdwijning van Wim Quak naar buiten brengen.

Wij denken dat er voldoende aanwijzingen dat Wim Quak aan boord van de Nedlloyd Neerlandia is vermoord en dat zijn lichaam daarna is weggemaakt. Het motief voor de moord was het feit dat Wim Quak tijdens zijn werkzaamheden had ontdekt dat er met het schip cocaïne werd gesmokkeld.

Aanvankelijk was die cocaïne hoogstwaarschijnlijk in de kombuis van het schip verstopt. Toen Wim Quak onverwachts als kok op het schip werd geplaatst had men een probleem en daarom moest de cocaïne worden verplaatst. Tijdens die verplaatsing zat de kombuis op slot waardoor Wim Quak de eerste dag na zijn aankomst in Amsterdam niet aan het werk kon.

Het gevolg van de verplaatsing van de cocaïne was bovendien dat de Engelse douane in Liverpool enkele dagen later niets vond toen zij na een tip de kombuis van het schip volledig op de kop zette. Bij die zoekactie werd bijvoorbeeld de halve keuken gedemonteerd.

Vermoedelijk is de cocaïne in Amsterdam verplaatst naar de bodywarmers die werden gebruikt voor werkzaamheden in de koelruimten van het schip. Op de dag van zijn verdwijning heeft Wim Quak in de koelruimten gewerkt en daarna wilde hij volgens zijn vrouw een gesprek met de kapitein hebben.

Dat ons vermoeden over die bodywarmers niet zomaar uit de lucht komt vallen is af te leiden uit een gebeurtenis die op 3 januari 1994 heeft plaatsgevonden. In Amsterdam betrapte de douane toen een bemanningslid van hetzelfde schip op het moment dat die 20 kilo cocaïne overhandigde aan een Amsterdamse crimineel. Er ontstond daarna een achtervolging waarbij een douanier werd doodgeschoten door een man die eerder bij de ontvoering van Heineken betrokken was geweest. Uit het onderzoek bleek dat de gesmokkelde cocaïne aan boord in de bodywarmers van de koelruimten in het schip verborgen was geweest.

Wij begrijpen natuurlijk best dat het hebben van vermoedens niet hetzelfde is als het leveren van bewijs. Zelfs een gedegen politieonderzoek door het CCT had mogelijk niet meer tot de aanhouding en vervolging van verdachten geleid. Maar het blijft treurig dat het CCT zelfs niet een poging heeft gedaan de waarheid te achterhalen. Ze hebben daarmee broddelwerk geleverd.

Gauw vergeten

Door Waarheidsvinder

Op de site van RTV Drenthe werd hedenmorgen gemeld dat de handhavers in Assen binnenkort worden uitgerust met bodycams. Er worden tien van deze camera’s aangeschaft.

Een proef met deze camera’s bij de politie Assen bleek een succes, er was een daling van het aantal geweldsdelicten tegen politieambtenaren. De bedoeling van de camera’s is dat ook het geweld tegen handhavers daardoor zal afnemen.

Tot zover zijn wij het helemaal met de gemeente Assen eens. Handhavers verdienen meer bescherming dan ze nu vaak krijgen. Maar aan het einde van het bericht staat iets dat ons hogelijk verbaasd. Er staat: “ De stadswachten die de camera’s gaan dragen moeten zich wel aan een strikt protocol houden. Zo moet door middel van een badge duidelijk zijn dat ze een bodycam dragen, en moeten ze duidelijk aangeven aan mensen dat ze gefilmd worden.”

Hoezo moeten mensen worden gewaarschuwd dat er wordt gefilmd? Als je je normaal gedraagt tegen zo’n handhaver is er toch niets aan de hand? De beelden worden toch alleen gebruikt als je je misdraagt? Wat is daar op tegen?

Nu lijkt het er een beetje op dat mensen die zich willen misdragen tegenover een handhaver eerst moeten kijken of ze soms worden gefilmd. Is dat niet het geval dan kunnen ze gewoon hun gang gaan en dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Wat ons betreft moet dat domme idee van die badge gauw worden vergeten.

Dwalende rechters

Door Waarheidsvinder

Wij doen al vele jaren onderzoek naar gerechtelijke dwalingen. Steeds opnieuw worden we verbijsterd door hetgeen wij in de dossiers tegenkomen. De onzorgvuldigheid waarmee vaak onderzoeken is gedaan, de kwaliteit van de verhoren van zowel de getuigen als de verdachten en het regelmatig nemen van een loopje met de waarheid door politiemensen. De laatste opmerking klinkt niet zo zwaar, maar uiteindelijk betekent dit gewoon dat wij regelmatig ontdekken dat er door politiemensen is gelogen om er vooral maar voor te zorgen dat de in hun ogen schuldigen werden veroordeeld. Pure valsheid in geschrifte die zelden of nooit gevolgen heeft voor de verantwoordelijke personen. Ook niet nadat de onschuldig veroordeelden alsnog na een herzieningsprocedure door de Hoge Raad zijn vrijgesproken.

In bijna alle gevallen was voor ons één keer lezen van het dossier al voldoende om te kunnen zien dat we met een gerechtelijke dwaling te maken hadden. Verder onderzoek bevestigde elke keer de eerste indruk.

Maar wij waren natuurlijk nooit de eersten die het dossier onder ogen kregen. Velen waren ons reeds voorgegaan; de onderzoeksleiders van de politie, de verantwoordelijk officieren van justitie, de rechters bij de rechtbanken, de advocaten-generaal bij het Gerechtshof bij het hoger beroep en de rechter van de Hoge Raad. In sommige zaken, zoals de zaak van Ina Post, ging het daarbij om tientallen personen aangezien die zaak meerdere malen voor herziening bij de Hoge Raad is geweest.

Wij vragen ons daarom al jaren af hoe het toch komt dat wij meestal direct in de gaten hebben of er sprake is van een gerechtelijke dwaling en die anderen niet. Van de politiemensen, de officieren van justitie en de advocaten-generaal begrijpen we het. Zij zijn vaak meer geïnteresseerd in een veroordeling dan in de waarheid. Er moet worden gescoord. Zelf ontkennen de betrokkenen dit natuurlijk, maar de feiten liggen er.

De vraag die ons al jaren het meeste bezig houdt, is waarom de verantwoordelijke rechters niet hebben gezien wat wij wel zagen. Om in de trant van Louis van Gaal te spreken: “Zijn wij nu zo slim of zijn zij zo dom?”

Een tweede vraag die wij ons steeds hebben gesteld is: Als rechters zo makkelijk in staat zijn onschuldigen te veroordelen, spreken zij dan ook om dezelfde redenen ten onrechte schuldigen vrij?

Het antwoord op die laatste vraag lijken we nu te hebben gekregen. Oud-raadsheer bij het Gerechtshof in Amsterdam, Mr. Jaap de Groot heeft recent een boek uitgebracht onder de titel “DNA in het Strafrecht “ (ISBN 978-94-6251-187-3). In dit boek heeft hij aan de hand van 15 zaken laten zien dat rechters vaak niet in staat zijn de bewijsmiddelen in een zaak op waarde te schatten. Het is soms tenenkrommend de motivering van de vrijsprekende rechters te lezen.

Onze vraag, of wij nu zo slim zijn of zij zo dom, is wat ons betreft nu beantwoord: Zij zijn inderdaad (soms) zo dom.

En dat is een weinig geruststellende conclusie.

Verkeerde keuze

Door Waarheidsvinder

Persofficier van justitie Ernst Pols legde vanavond in het journaal uit waarom de politie niet tot aanhouding van Bekir E. was overgegaan, ondanks het feit dat hij Humeyra al lange tijd stalkte, reeds veroordeeld was voor bedreiging en stalking van haar, een contactverbod van de rechter had opgelegd gekregen en Humeyra op 11 december een dreigmail had gestuurd met daarbij een foto waarop hij met twee vuurwapens stond afgebeeld.

Volgens officier van justitie Pols was het al een wat oudere foto en was het volgens hem bovendien al enkele weken rustig rond Humeyra. De politie was daarom bang geweest dat wanneer men tot aanhouding van Bekir zou zijn overgegaan en men geen vuurwapens bij hem zou vinden, dat men dan geen sterke zaak tegen hem zou hebben en dat hij dan mogelijk weer vrijgelaten zou moeten worden.

Dit soort onzinnige motieven hebben wij wel vaker gehoord. Kennelijk weegt het opsporingsbelang vaak zwaarder dan de veiligheid van het slachtoffer. Hoe het ook zij, de politie ondernam niets met de dood van Humeyra als triest gevolg. Nu heeft men wel een sterke zaak, maar dit zal toch niet de bedoeling zijn geweest?

Ze leren het nooit

Door Waarheidsvinder

De 16-jarige Rotterdamse scholiere Humeyra, die dinsdag in de fietsenstalling van haar school werd doodgeschoten, werd al twee jaar gestalkt door de 31 jarige Bekir. In augustus was de man nog door de rechter veroordeeld omdat hij Humeyra had bedreigd en mishandeld. Ook kreeg hij een contactverbod. Bekir ging natuurlijk tegen het vonnis in beroep, trok zich van het contactverbod niets aan en kon gewoon doorgaan met het stalken van Humeyra.

Een week voor haar dood meldde Humeyra zich voor de zoveelste keer bij de politie. Ze had een foto van Bekir ontvangen waarop hij met twee vuurwapens poseerde. Ze voelde zich daardoor terecht ernstig bedreigd.

Iedereen met enige kennis van zaken zou hebben begrepen dat er direct moest worden ingegrepen.

Niet de politie in Rotterdam. In plaats van direct tot aanhouding van Bekir over te gaan en op zoek te gaan naar de op de foto getoonde vuurwapens besloot de politie een afspraak met Humeyra te maken voor een vervolggesprek met haar. Die afspraak heeft Bekir niet afgewacht. Hij wachtte Humeyra op bij haar school en schoot haar dood.

Het lakse optreden van de politie in deze zaak is voor ons onbegrijpelijk.

Wij staan niet alleen in onze kritiek. Oud-politieman Marcel Tiehuis, deskundige op het gebied van dit soort stalkers schrijft over de zaak op zijn Linkedin account:

Een typisch geval van High Risk Offender en een High Risk Victim. Iedereen die maar enigszins verstand heeft van risicotaxatie stalking en geweld, had in dit geval kunnen en moeten zien, dat hier sprake was van een hoog risico op ernstig geweld, waarbij je niet wegkomt met een (schijn) veiligheidsmaatregel van een contactverbod.”

Daarin heeft hij volkomen gelijk. De vraag is dus bij wie je als bedreigde burger eigenlijk wel terecht kunt? Bij de politie hoef je niet te zijn. Die maken steeds opnieuw dezelfde blunders, met alle gevolgen van dien.

Waarschijnlijk komt er binnenkort weer een mooiprater van de afdeling voorlichting ons uitleggen dat men de bedreiging van Humeyra wel degelijk uiterst serieus heeft genomen en dat men echt wilde gaan optreden tegen Bekir E. Aan het slot van zijn betoog zal hij beloven dat men zeker van deze zaak zal leren.

Volgens ons leren ze het nooit.

Noot 21-12

Vandaag werd bekend gemaakt dat er een onderzoek komt naar het (dis)functioneren van politie en reclassering.

Geen vervolging voor Admilson R.

Door Waarheidsvinder

Het Militair Gerechtshof in Arnhem heeft besloten dat Admilson R. niet hoeft te worden vervolgd voor het tot ontploffing brengen van een handgranaat in een Bushmaster van het leger in Uruzgan (Afghanistan). Dit ondanks het feit dat Admilson, die een levenslange gevangenisstraf uitzit voor drie moorden in Drenthe, tegen zijn broer heeft bekend. Admilson ontkent nu het feit en zijn broer weigert tegen hem te verklaren. Het Hof heeft daarom besloten dat er te weinig bewijs is tegen Admilson en dat het Openbaar Ministerie hem niet hoeft te vervolgen.

Door de ontploffing van de handgranaat liep zijn collega Erik Groenendijk destijds blijvend letsel op en eindigde zijn militaire loopbaan.

Het had allemaal niet zover hoeven komen als de Koninklijke Marechaussee destijds een goed onderzoek had ingesteld en niet klakkeloos beide betrokkenen als verdachte had bestempeld. Het bewijs voor hun stelling konden zij niet leveren en daarom werd de zaak destijds geseponeerd. Het gevolg is dat veel collega’s van Erik bleven denken dat hij iets met de ontploffing te maken had. Erik kon daar niet mee leven en wilde eerherstel.

Nadat Erik Groenendijk een procedure was gestart heeft de Koninklijke Marechaussee in 2017 nog eens naar het eerste onderzoek gekeken. Hun bevindingen legden zij vast in een rapport met de naam Haines. Ik heb zelden zo’n slecht rapport gelezen. Men heeft geen enkele serieuze moeite gedaan de waarheid te achterhalen. Een schoolvoorbeeld van tunnelvisie.

Nu is de zaak definitief gesloten. Erik Groenendijk is hierdoor niet alleen slachtoffer van de ontploffende handgranaat maar ook van het falende onderzoek van de Koninklijke Marechaussee geworden. En dat maakt de zaak extra triest.