Skip to content

Nieuwe versie boek Harrie Timmerman

Extra hoofdstuk in (Nog steeds) Tegendraads

Onlangs ontdekten wij dat er een hoofdstuk per ongeluk niet was opgenomen in het boek (Nog steeds) Tegendraads van Harrie Timmerman. Dit euvel is vanaf vandaag verholpen. Wie hier op de link, die verwijst naar dit boek, aanklikt vindt nu aan het slot Hoofdstuk 17, getiteld Achteraf.

In dat hoofdstuk wordt vooral ingegaan op de reactie van politie en justitie op onze kritiek op het functioneren van de politie. Aan de hand van een aantal, bij het Cold Case team in Groningen, door ons onderzochte zaken wordt beschreven welke nieuwe feiten onze onderzoeken hadden opgeleverd. En dat de politie daarna vrijwel niets met deze nieuwe feiten hebben gedaan. De enige verklaring die daarvoor valt te bedenken, is dat men bij de politie wilde bewijzen dat wij niet goed hadden gefunctioneerd.

Of dat daadwerkelijk zo is, laten we graag aan onze lezers over.

Nieuw onderzoek overlijden Leon Groeneweg

Door Waarheidsvinder

Het dossier inzake het overlijden van de 19 jarige Leon Groeneweg uit Schiedam wordt mogelijk weer heropend. Over deze zaak schreven we al vaker op deze site.

Leon verdwijnt op zondag 8 juni 2008. Een week na zijn verdwijning, op zondag 15 juni 2008, wordt zijn lichaam gevonden in een ondiep gedeelte van het Brielse Meer nabij camping Kruininger Gors. Volgens de patholoog-anatoom, die sectie op het lichaam van Leon heeft verricht, is Leon al zeker een week dood als zijn lichaam wordt gevonden. Het lichaam van Leon wordt gevonden op een plaats waar het nooit een week gelegen kan hebben. Er zijn sterke aanwijzingen dat zijn lichaam pas in de nacht voor het aantreffen in het water is gegooid. Vreemd is ook dat Leon gedeeltelijk ontkleed is maar dat zijn ontbrekende kleding en zijn schoenen nooit zijn gevonden.

Toch wil de politie niet aan een misdrijf denken en wordt de zaak afgedaan als een ongeval. De ouders van Leon denken wel aan een misdrijf en willen dat er onderzoek naar de daders wordt gedaan.

Daarnaast is inmiddels, uit nieuw onafhankelijk medisch onderzoek, gebleken dat Leon hoogstwaarschijnlijk niet door verdrinking om het leven is gekomen. Zelfs de patholoog die destijds de sectie op het lichaam van Leon heeft gedaan acht nu de kans groter dat Leon al niet meer in leven was toen hij in het water terecht kwam dan dat hij in het water is overleden. Hoeveel meer heb je nodig om echt onderzoek te doen?

De ouders proberen al jarenlang justitie en politie te bewegen een nieuw onderzoek in deze zaak te starten maar zij vinden daarbij niet of nauwelijks gehoor. Het onderzoek is uiteindelijk door de Officier van Justitie gesloten.

Om die reden hebben de advocaten van de ouders, Job Knoester en Wendy Alberts, na een eigen diepgaand onderzoek, op 6 november 2018 een zogenaamde artikel 12-verzoek ingediend bij het Gerechtshof in Den Haag. Zij verzoeken daarin het Gerechtshof om het Openbaar Ministerie Rotterdam opdracht te geven het onderzoek te heropenen.

Wij hopen dat het Gerechtshof meer oog voor de feiten heeft dan politie en justitie en dat men het Openbaar Ministerie opdracht zal geven na 10 jaar eindelijk eens een goed onderzoek te doen naar het overlijden van Leon Groeneweg.

Graafactie dreigt uit de hand te lopen

Door Waarheidsvinder

Het verzoek van de tante van Willeke Dost aan de politie om op een bepaalde plaats achter de woning van de pleegouders van Willeke naar haar lichaam te graven lijkt uit te groeien tot een heuse rel.

Drie speurhonden van de stichting Signi zoekhonden hebben vorig jaar al onafhankelijk van elkaar een plaats aangewezen waar Willeke mogelijk begraven zou kunnen zijn. Een grondradar heeft op die plaats een verstoring van de grondlagen aangetoond en de kleur van de grond wijst er ook op dat er op die plaats is gegraven.

Bovendien is gebleken dat een getuige, kort na de verdwijning van Willeke, heeft gezien dat er op de bewuste plaats was gegraven. Hij heeft dat destijds nooit naar buiten gebracht uit angst voor reacties uit de omgeving.

Toen de politie Drenthe in 2010 onderzoek deed in en bij de woning van de pleegouders van Willeke in Koekange is hij alsnog met zijn verhaal naar de politie gestapt. De politie nam zijn verhaal niet serieus en men heeft niet op de bewuste plaats gezocht.

Enkele mannen die de verdwijning van Willeke aan het hart gaat hebben nu gedreigd zelf te gaan graven als de politie dat niet doet. Ze dreigen komende vrijdag met graafmachines en veel supporters aan de gang te gaan.

Gisteren heeft er een gesprek plaatsgevonden tussen de tante van Willeke, de beide mannen en twee leden van het Cold Case Team Noord-Nederland. In plaats van te de-escaleren vonden de beide politiemensen het handig om eerst te kwaliteiten van de honden van Signi ter discussie te stellen en vervolgens gaf één van de beide rechercheurs als zijn mening dat Willeke volgens hem niet was vermoord maar was weggelopen. Dommere uitspraken kun je in een dergelijk situatie natuurlijk niet doen. Er is nu helemaal geen vertrouwen meer in de politie.

Misschien dat er bij politie en/of justitie ook nog mensen zijn die wel hun verstand gebruiken. Dit probleem moet worden opgelost voordat de vlam echt in de pan slaat.

Noot 7 november 2018 te 19.50 uur

Het gezonde verstand heeft gezegevierd. Politie en justitie hebben zojuist bekend gemaakt dat men volgende week gaat graven in het weiland achter de woning van de pleegouders van Willeke Dost. Nu maar hopen dat Willeke eindelijk wordt gevonden.

Noot 12 november 2018

De politie heeft vandaag op twee plaatsen achter de boerderij van de pleegouders gegraven. Er is niets gevonden dat er op duidt dat Willeke daar begraven is. Er is dus nog steeds geen duidelijkheid over hetgeen er precies met Willeke is gebeurd.

Politie weigert medewerking

Door Waarheidsvinder

Sinds 15 januari 1992 wordt, de toen 15 jarige, Willeke Dost uit het Drentse Koekange vermist. We hebben er al vaker over geschreven. Willeke woonde bij pleegouders toen zij verdween en volgens die pleegouders is Willeke niet meer door hen gezien nadat zij op dinsdag 14 januari 1992 omstreeks 22.00 uur naar bed is gegaan.

De pleegvader van Willeke ontdekt die woensdagmorgen rond kwart voor zeven dat Willeke niet op haar kamer is als hij komt kijken of ze al wakker is. Hoewel de schoolspullen van Willeke nog op haar kamer liggen en haar wekker nog niet is afgelopen, gaat de pleegvader er vanuit dat Willeke al naar school is gegaan. Een bijzondere gedachte, aangezien Willeke die dag pas om toen voor half elf op school hoeft te zijn.

Pas ‘s avonds omstreeks acht uur nemen de pleegouders contact op met een lerares van school. Zij krijgen te horen dat Willeke die dag niet op school is geweest. Volgens hun eigen verklaring bellen de pleegouders direct na dit gesprek de politie om de verdwijning van Willeke te melden. In werkelijkheid wachten ze nog twee uur, want de melding aan de politie is pas om kwart over tien die avond.

De politie heeft vanaf het begin het verhaal van de pleegouders, dat Willeke zou zijn weggelopen, overgenomen. Een bijzonder verhaal natuurlijk, want waar zou een 15 jarig meisje op een fiets zonder kleding, geld en papier naar toe moeten zijn gegaan?

Na bestudering van het wel heel dunne dossier was het voor ons direct duidelijk dat Willeke niet is weggelopen maar het slachtoffer van een misdrijf is geworden. De pleegvader heeft destijds verklaard dat hij Willeke voor het laatst heeft gezien toen zij ‘s avonds rond tien uur naar bed ging. De pleegmoeder was de bewuste avond niet thuis. Toen zij omstreeks elf uur ‘s avonds weer thuis kwam viel het haar direct op dat er geen verlichting brandde op de kamer van Willeke, terwijl dat anders altijd het geval was omdat Willeke bang in het donker was.

Iedereen met enige kennis van zaken weet dat je bij een vermissing het onderzoek altijd moet beginnen op de plaats waar de vermiste persoon voor het laatst levend is gezien, in dit geval is dat de woning van de pleegouders. De politie in Drenthe wilde daar nooit aan, maar in 2010 kon men er niet meer onderuit en heeft men alsnog in de woning van de pleegouders en de bijbehorende grond gezocht naar het lichaam van Willeke. De pleegvader was Willeke was toen al overleden. Dus werden de pleegmoeder en een pleegbroer, die de bewuste avond ook thuis was, door de politie aangehouden.

Het onderzoek leverde helaas niets op en de pleegmoeder en pleegbroer werden weer vrijgelaten. De zaak tegen hen werd geseponeerd.

Er zijn echter nog steeds mensen uit de omgeving van Willeke die alles in het werk stellen om het lichaam van Willeke te vinden. Vorig jaar is er onder meer in de omgeving van de woning van de pleegouders gezocht door enkele speurhonden van de stichting Signi zoekhonden. Signi zoekhonden is – onder de bezielende leiding van Esther van Neerbos en Janette Kruit een non-profit stichting, die ten doel heeft om vermiste mensen (levend of overleden) op te sporen met behulp van zoekhonden en een professioneel duik-, sonar-, vaar- en grondonderzoek team. Uit eigen ervaring weten wij dat de honden van deze stichting al vaak goede resultaten hebben behaald, ook op plaatsen waar de politie eerder had gezocht.

Drie speurhonden sloegen onafhankelijk van elkaar toen op dezelfde plaats aan. Dat doet vermoeden dat ze daar menselijke lucht roken. Onderzoek met een grondradar op die plaats liet zien dat op een diepte van ongeveer anderhalve meter de grond verstoord was. Een indicatie dat er mogelijk op die plaats was gegraven. De beide dames zagen in het aanslaan van de honden en de beelden van de grondradar voldoende aanleiding om het Cold Case Team van de politie Noord-Nederland een rapport te sturen waarin zij hun bevindingen hadden vastgelegd.

Het duurde daarna maanden voordat ze een reactie van de politie kregen. Het Cold Case Team zag geen reden om actie te ondernemen. Die reactie is niet goed gevallen. Een tante van Willeke en enkele mensen die haar steunen hebben daarom nu de publiciteit gezocht.

Wij hebben beiden deel uitgemaakt van het Cold Case Team van de politie Groningen, de voorloper van het huidige Cold Case Team van de politie Noord-Nederland, en wij weten dat, er na ons vertrek bij dat team, in de zaak van de vermissing van Jolanda Meijer op de meest onzinnige plaatsen door het Cold Case Team naar het het lichaam van Jolanda Meijer is gezocht aan de hand van de meest onzinnige tips.

Waarom neemt men dan de tip van de stichting Signi zoekhonden niet serieus? De beide dames hebben er in het verleden regelmatig blijk van gegeven dat zij hun vak verstaan. De enige reden die wij kunnen bedenken is dat het Cold Case Team de bevindingen van de beide dames van Signi zoekhonden wel serieus neemt en niet uitsluiten dat Willeke begraven is op de plaats die de honden hebben aangegeven. Als daar inderdaad het lichaam van Willeke zou worden aangetroffen dan heeft de politie iets uit te leggen. Waarom hebben zij in 2010 het lichaam niet gevonden en de dames van Signi zoekhonden nu wel? Om dat te voorkomen vindt het Cold Case Team het kennelijk verstandiger geen actie te ondernemen. Een kwalijke zaak.

Schandelijk politieoptreden

Door Waarheidsvinder

Op 9 december 2016 werd een 21 jarige vrouw die onderweg was van haar werk in Venray naar haar ouderlijk huis in het Limburgse Oostrum door een man bedreigd en vervolgens door hem verkracht. Ze moest hem onder meer oraal bevredigen.

Na zijn daad liet de man het slachtoffer weer gaan. De vrouw haastte zich onmiddellijk naar het ouderlijk huis en belde direct de politie. De gewaarschuwde agenten stelden een onderzoek in de omgeving in maar troffen de dader niet meer aan.

Zoals gebruikelijk is bij dit soort zaken, moest de vrouw aangifte doen bij de specialisten van de afdeling Zeden. Ze viel daar echter in handen van twee politiemensen die kennelijk helemaal niets van de aanpak van dit soort zaken wisten en haar verhaal niet geloofden. Tijdens het verhoor stelden de “specialisten” aan de vrouw de meest onzinnige vragen zoals; “ Wat voor ervaring heb je met pijpen?”, “Doe eens voor”, “Hoe kokhals je dan?”. Ook hielden deze “specialisten” de vrouw meerdere malen voor dat het doen van een valse aangifte grote gevolgen voor haar kon hebben.

Deze manier van optreden bezorgde de vrouw een extra trauma naast het trauma dat zij had opgelopen door de verkrachting. Ze had grote spijt dat ze naar de politie was gestapt.

Gelukkig was er bij de vrouw wel sporenonderzoek verricht. Toen de uitslag daarvan binnenkwam schrokken de “specialisten” zich een ongeluk. De op de vrouw gevonden DNA-sporen bleken afkomstig van een eerder veroordeelde man die verbleef in de nabijgelegen TBS-kliniek De Rooyse Wissel. De man zat daar al 17 jaar vast omdat hij in het verleden een meisje had vermoord en later een tweede meisje geprobeerd had te vermoorden.

Zelfs de domste politieman kan er dan niet meer om heen, de aangifte van de vrouw moest wel juist zijn.

De TBS’er werd vervolgens door de politie aangehouden. De politiemensen zagen de bui al hangen en daarom vroegen ze aan de ouders van de jonge vrouw om deze aanhouding geheim te houden. Een verkrachting gepleegd door iemand die al in een TBS-kliniek verblijft, leidt natuurlijk tot grote koppen in de kranten en ook het schandalige politieoptreden zou dan aan de orde komen.

Gelukkig is de waarheid wel naar buiten gekomen. De TBS’er is inmiddels veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf en TBS. Daarnaast moet hij de vrouw een schadevergoeding betalen.

De vrouw lijdt door het gebeuren nu aan een posttraumatische stressstoornis en staat onder behandeling van een psycholoog.

Onder druk van alle berichten in de media kon de politie er nu niet om heen om het slachtoffer alsnog excuses aan te bieden. In plaats van de beide verantwoordelijke “specialisten” persoonlijk hun excuses aan het slachtoffer te laten aanbieden, kiest de politie er voor de vrouw een brief te sturen. Een wel heel onpersoonlijke manier om excuus te maken. De brief is afkomstig van een teamchef en die doet in de brief zijn uiterste best om net zo slecht te scoren als de verantwoordelijke rechercheurs. Onder meer schrijft hij dat “het belang van het slachtoffer onvoldoende is meegewogen” en “dat hij de gang van zaken betreurt”.

Wij betreuren het dat er in deze tijd nog steeds dit soort mensen bij de politie werken. Mensen die niets van hun werk begrijpen en daarbij uit de wind worden gehouden door leidinggevenden die alleen maar het straatje van de politie willen schoonvegen. De beide “specialisten” zouden nooit meer iets met zedenzaken te maken mogen hebben. Zij hebben er blijk van gegeven daar ongeschikt voor te zijn.

Slecht voorbeeld

Door Waarheidsvinder

We schreven al eerder over de valse bekentenissen die enkele verdachten hebben afgelegd in de zaak van de Arnhemse villamoord. De manier waarop die bekentenissen tot stand zijn gekomen deugt van geen kanten. Opnamen van de verhoren laten zien dat de verdachten werden bedreigd met zware straffen, dat er werd gelogen tegen de verdachten en dat er door verhoorders daderinformatie aan de verdachten werd verstrekt. Informatie die later tegen de verdachten werd gebruikt. Je hoeft geen politieman te zijn om te begrijpen dat dit soort verhoren niet door de beugel kunnen.

Eén van de verhoorders die een negatieve hoofdrol speelde, is nu docent aan de Politieacademie in Apeldoorn. Hij doceert daar recherchetehnieken en geeft daarbij ook les in het verhoren van verdachten. Volgens woordvoerder Pieter Beljon van de Politieacademie doet hij dat al 10 jaar tot volle tevredenheid en mag hij dat ook blijven doen, zo lezen we op de site van Omroep Gelderland. Pieter Beljon zegt daar over de gang van zaken: “Hij kijkt zelf ook niet met veel vreugde terug op zijn optreden destijds. In 20 jaar tijd is enorm veel veranderd. De docent is de eerste die zal zeggen dat het niet goed was hoe we die verhoren deden.”

Volgens Pieter Beljon is het met de kennis van nu makkelijk praten over toen. “Die verhoren gingen destijds vaker op deze manier. Niemand heeft er toen een punt van gemaakt.”

Als wij zoiets lezen vallen wij bijna van onze stoel van verbijstering. Als we woordvoerder Pieter Beljon mogen geloven was het 20 jaar geleden toegestaan om verdachten de bedreigen, te intimideren en tegen hen te liegen. Wij vragen ons af waar hij deze onzin vandaan haalt. Natuurlijk waren er toen politiemensen die op deze manier verhoorden, dat blijkt wel uit de dwalingen die inmiddels bekend zijn geworden. Maar dat wil niet zeggen dat het toen normaal was.  Ook toen leerde je al dat het bij het verhoor van een verdachte om waarheidsvinding dient te gaan en niet om een bekentenis. Pieter Beljon kan beter zijn mond houden over zaken waar hij geen verstand van heeft.

Aan het slot van zijn commentaar zegt Pieter Beljon volgens Omroep Gelderland:” Eén van de belangrijkste competenties van een docent is zelfkennis, kijken of je kunt leren van je eigen en andermans fouten. Deze docent kan dat bij uitstek.”

Eén van de destijds onschuldig veroordeelde mannen heeft in de gevangenis zelfmoord gepleegd. Wij denken niet dat zijn nabestaanden veel troost zullen vinden in de woorden van Pieter Beljon.

De hele gang van zaken maakt nogmaals duidelijk dat er iets structureel mis is met het onderwijs op de politieacademie. Uit de reactie van Pieter Beljon blijkt duidelijk dat het begrip waarheidsvinding in het politieonderwijs bepaald geen hoge prioriteit heeft.

Waarom de schutter niet is veroordeeld

Door Waarheidsvinder

Op 2 september 1998 wordt de 63-jarige Geke van ‘t Leven-de Goede in haar woning aan de Apeldoornseweg bij een overval doodgeschoten. Een vriendin die op dat moment op bezoek is krijgt een schampschot aan haar hoofd. We schreven er al eerder over.

Volgens de politie zijn er bij de dodelijke overval tien mannen betrokken, voornamelijk Turken. Negen van hen worden in eerste aanleg op door de rechtbank in Arnhem voor hun betrokkenheid bij de overval tot lange gevangenisstraffen veroordeeld.

In hoger beroep worden er door het Gerechtshof in Arnhem op 12 december 2000 slechts acht man veroordeeld. Eén van de eerder veroordeelden, Dave Kuils, heeft het hoger beroep niet afgewacht. Hij heeft vanaf het begin volgehouden dat hij niets met de overval te maken had en als blijkt dat niemand hem wil geloven pleegt hij in de gevangenisstraf zelfmoord. Hij wil niet opnieuw voor de rechter staan voor een zaak waar hij niets mee te maken heeft.

Op dit moment staat de zaak in het middelpunt van de belangstelling omdat steeds duidelijker wordt dat er hoogstwaarschijnlijk sprake is van een gerechtelijke dwaling. Er was en is geen enkel bewijs dat de veroordeelde mannen iets met de moord te maken hebben. Alle veroordelingen zijn gebaseerd op door de politie afgedwongen en voorgezegde bekentenissen van twee van de veroordeelden.

Maar behalve de acht veroordeelde mannen en de overleden Dave Kuils is er volgens de politie in Arnhem sprake van een tiende verdachte. Deze verdachte, een Duitser van Turkse afkomst, is volgens de onderzoekers de man die het dodelijk schot heeft gelost. Ook van hem zijn er geen sporen in de woning gevonden maar andere verdachten hebben hem als de schutter aangewezen.

De onderzoekers willen ook deze man aanhouden maar dat kan niet omdat de man niet door Duitsland wordt uitgeleverd. Er blijft daardoor niets anders over dan het dossier tegen hem over te dragen aan de Duitse autoriteiten met de verwachting dat de man vervolgens in Duitsland voor de moord zal worden veroordeeld.

De betrokken man, Adnan M. wordt op 11 april 1999 in Duitsland aangehouden. Hij wordt gehoord door Duitse en Nederlandse rechercheurs maar ontkent iedere betrokkenheid bij de moord in Arnhem.

In tegenstelling tot de Arnhemse politie doet de Duitse politie wel serieus haar werk. Uit hun onderzoek blijkt dat Adnan M. een alibi heeft voor de avond van de moord in Arnhem. Daarnaast voldoet de man niet aan de omschrijving die het overlevende slachtoffer van de schutter heeft gegeven. Zij verklaart dat de schutter vloeiend Nederlands sprak en Adnan M. blijkt geen woord Nederlands te spreken of te verstaan. Zij herkent bovendien Adnan M. niet als de schutter als ze op 2 juni 1999 met hem wordt geconfronteerd. Op de jas van Adnan die hij voor het onderzoek heeft afgestaan worden geen sporen gevonden die iets met het misdrijf te maken hebben. Adnan M. wordt uiteindelijk op 23 juni 1999 vrijgelaten en op 19 november 1999 wordt hij officieel vrijgepleit van de verdenking betrokken te zijn geweest bij de moord in Arnhem. De zaak tegen hem wordt in Duitsland opgelegd.

Uiteraard krijgen politie en justitie officieel bericht van het feit dat gebleken is dat Adnan M, niets met de moord in Arnhem te maken heeft. Uit het feit dat Adnan M. niets met de moord heeft te maken, zou tot de conclusie moeten leiden dat degenen die over hem hebben verklaard kennelijk gelogen hebben en dat de politie geen zaak heeft. Niet alleen tegen hem, maar ook niet tegen de anderen.

In een rechtsstaat zouden politie en justitie het Gerechtshof van de resultaten van het onderzoek in Duitsland in kennis hebben gesteld en de zaak tegen de andere verdachten hebben gestopt. Dat gebeurt in Arnhem niet. Men houdt de uitslag van het Duitse onderzoek geheim en het Hof veroordeelt ruim een jaar later de acht nog levende mannen voor betrokkenheid bij de moord.

Vaak wordt over gerechtelijke dwalingen gesproken alsof het om ongelukjes gaat. Wij denken daar anders over. De beslissing om het Duitse dossier voor de rechters in Nederland achter te houden is geen ongeluk. De beslissing moet bovendien op hoog niveau zijn genomen, zowel bij de politie als bij justitie. De waarheid speelde bij die beslissing geen enkele rol, er moest worden gescoord.

Ondertussen loopt de werkelijke schutter vrij rond. Hij lacht zich waarschijnlijk een deuk. Wij vinden het om te huilen.

Kans op heropening Arnhemse villamoord

Door Waarheidsvinder

Er lijkt goed nieuws te zijn voor de mensen die onterecht zijn veroordeeld voor betrokkenheid bij de zogenaamde Arnhemse villamoord. De adviescommissie afgesloten strafzaken (ACAS) concludeert dat het bewijs tegen de verdachten niet deugt. Op grond daarvan moeten de sporen in deze zaak opnieuw worden bekeken. Als geen van de gevonden sporen van de verdachten afkomstig blijkt te zijn dan zal de zaak vermoedelijk over moeten worden gedaan.

De destijds, door twee van de negen veroordeelde mannen, gedane “bekentenissen” worden door de ACAS als onbetrouwbaar bestempeld. De ACAS zegt daarover dat de verdachten niet uit zichzelf hebben bekend, maar zijn gevoed met daderkennis door de politie. Hun verklaringen waren “op geen enkele moment coherent”.

Volgens de ACAS deden de verhoorders alles fout. Ze schreeuwden, sloegen op tafel, dreigden met lange gevangenisstraffen en beschuldigden met bewijs dat er niet was. We zijn het met deze conclusie volkomen eens.

Wij schreven hier al eerder dat er van het politieonderzoek in deze zaak niets deugt. Men is uitsluitend uitgegaan van de verklaring van het overlevende slachtoffer zonder mogelijke andere scenario’s te onderzoeken.

Wij hebben dat wel gedaan en wij zijn tot de conclusie gekomen dat er mogelijk helemaal geen sprake was van een uit de hand gelopen overval, maar dat hier sprake was van een geplande moord.

Wij hebben onze bevindingen in een uitgebreid rapport vastgelegd en we weten dat dit rapport ook bij de ACAS terecht is gekomen.

Aangezien wij er van overtuigd zijn dat ook het nieuwe onderzoek naar de sporen geen enkel bewijs tegen de veroordeelden zal opleveren, gaan we er van uit dat de veroordelingen uiteindelijk door de Hoge Raad ongedaan zullen worden gemaakt.

Een professioneel uitgevoerd nieuw onderzoek zou volgens ons tot een verrassend resultaat kunnen leiden.

Noot 19-9-2018

Een van de verhoorders uit deze zaak is nu docent verhoortechniek aan de Politie Academie. Je moet het maar verzinnen.

Een zaak vol missers

Door Waarheidsvinder

Achteraf kritiek leveren is makkelijk en om die reden hebben wij ons tot nu stilgehouden over de ontwikkelingen in de zaak Nicky Verstappen. Inmiddels is er echter zoveel nieuwe informatie bekend geworden dat het steeds meer lijkt alsof de dader bekend is geworden niet dankzij maar ondanks de politie.

Vandaag staat er in het AD een nieuw artikel over de zaak waarin onder meer oud-rechercheur Frank Peters wordt opgevoerd. Peters is al 57 jaar lid van de scouting in Heerlen en hij vertelt dat hij in 2002 over Jos Brech werd benaderd door een lid van een second opinion team dat zich opnieuw bezig hield met de zaak Verstappen. Die collega vertelde Peters dat Brech een man was die je niet bij de scouting moest willen hebben omdat Brech eerder een zedendelict had gepleegd. Het bijzondere is dat Peters deze informatie kennelijk niet als politieman kreeg, maar als bestuurslid van de scouting.

Peters zegt dat hij na de waarschuwing van de politie met Brech heeft gesproken. Brech bekende volgens hem meteen dat hij op jongens viel. Ook gaf Brech toe dat hij in het verleden een zedendelict had begaan. Volgens Peters zou Brech hebben verteld dat hij op jongens tussen de 10 en 14 jaar viel en dat hij bij het fotograferen van twee jongens te ver was gegaan. Op verzoek van Peters zou Brech daarop zijn lidmaatschap van de scouting hebben opgegeven. Verdere actie had Peters niet ondernomen.

In het licht van hetgeen er nu bekend is geworden over Brecht is het onbegrijpelijk dat de politie kennelijk wel de scouting over Brech waarschuwt, maar verder geen actie tegen hem heeft ondernomen.

Politiewoordvoerster Yolanda Dols heeft daar wel een verklaring voor. Volgens haar heeft Brech destijds tegen de politie toegegeven dat hij eerder in beeld was geweest voor een zedendelict. Maar omdat die zaak was geseponeerd was hij in de zaak Verstappen geen verdachte geworden.

Wij vragen ons af hoe lang je moet studeren om zo dom te worden. Het feit dat een zaak is geseponeerd zegt niets over de verdachte of over zijn gedragingen. Het zegt alleen dat hij niet is gestraft. Het feit dat Brech seksueel geïnteresseerd was in jonge jongens en dat hij kort na het vinden van het lichaam van Nicky in de nabijheid van het Plaats Delict is aangetroffen had alle alarmbellen moeten doen rinkelen. Het feit dat dat niet is gebeurd zegt alles over de kwaliteit van de mensen die de zaak Nicky Verstappen hebben onderzocht.

Door hun ondeskundigheid hebben de nabestaanden van Nicky veel jaren onnodig moeten wachten op de oplossing van de zaak. In dat licht gezien is het onbegrijpelijk dat de verantwoordelijke politiechef tijdens een persconferentie bijna glimmend van trots op de televisie verscheen. Enige bescheidenheid was hier wel op zijn plaats geweest.

Waarheidsvinding in Almelo

Door Waarheidsvinder

Hoewel zowel de politie als het Openbaar Ministerie er zich altijd op voorstaan dat zij uitsluitend voor de waarheid gaan, leert de praktijk dat het tegendeel vaak het geval is. Het eigen gelijk blijkt helaas veelal belangrijker dan de waarheid te zijn. Een schrijnend voorbeeld daarvan is de zaak van politieagente Karin Pril.

Karin heeft een probleem met haar werkgever, de politie in Oldenzaal. Dat probleem loopt zo hoog op dat de politie graag van Karin af wil. Karin weigert uiteraard vrijwillig op te stappen en de politie heeft geen grond om haar te ontslaan. Uiteindelijk wordt er besloten tot een mediation traject. Onderdeel van dat traject is een mediationgesprek dat plaatsvindt in april 2015 en waarbij buiten Karin aanwezig zijn mediator Jent Bijlsma, plaatsvervangend districtschef Rob Bokdam en juridisch politieadviseur Ton Haverkamp.

Op een gegeven moment wordt Karin gevraagd de kamer even te verlaten zodat de anderen rustig met elkaar kunnen overleggen. Normaliter zou Karin nooit hebben geweten wat er tussen de drie mannen was besproken, want dergelijke gesprekken zijn vertrouwelijk. Maar dan gebeurt er iets bijzonders.

Karin vindt op een morgen in haar brievenbus een enveloppe met daarin een CD. Het blijkt dat iemand het gesprek van mediator Bijlsma met de beide politiemedewerkers Bokdam en Haverkamp heeft opgenomen en Karin daarvan een opname heeft gestuurd. Bij het beluisteren van de opname ontdekt Karin dat mediator Bijlsma tijdens het gesprek heeft voorgesteld om van haar af te komen via de verzekeraar. In het volksmond betekent dit dat Karin geestelijk niet meer in staat zou zijn om bij de politie te werken en dat ze dus afgekeurd diende te worden. Op die manier zou de politie zonder extra kosten van Karin afkomen. Dat leek de heren Bokdam en Haverkamp een prima idee.

Karin is woest en heeft het gesprek aan haar raadsman Ferre van den Nadort uit Beilen gegeven en die heeft aan de hand daarvan een officiële klacht ingediend bij de klachtencommissie van de Mediation Federatie Nederland en bij de korpschef van de Nationale Politie.

Karin doet ook bij justitie aangifte inzake de audio-opname van het gesprek. De zaak wordt echter door de officier van justitie geseponeerd “omdat niet uitgezocht kon worden wie de opname had gemaakt.”

Bijzonder daarbij is dat justitie ook geen enkele moeite heeft gedaan om daar achter te komen. Maar dat zien we helaas wel vaker, men had er kennelijk geen trek in.

De zaak lijkt daarmee van de baan, maar dan gebeurt het onvoorstelbare. De mediator doet ook aangifte bij justitie omdat iemand het vertrouwelijke gesprek heeft opgenomen en verspreid.

En nu treedt de afdeling willekeur in werking. Hoewel de aangifte van Karin is geseponeerd , wordt de aangifte van de mediator wel in behandeling genomen. Ook nu wordt er geen onderzoek gedaan naar degene die de opname gemaakt zou hebben en deze aan Karin heeft toegestuurd.

De drie deelnemers aan het gesprek worden als getuige gehoord en alle drie ontkennen de opname te hebben gemaakt. Ook Karin ontkent tijdens haar verhoor de opname te hebben gemaakt, maar haar verklaring wordt niet geloofd. Karin en haar raadsman Ferre van den Nadort worden vervolgens zonder enig bewijs vervolgd voor het maken en het gebruiken van de opname van het vertrouwelijke gesprek.

De zaak heeft zich lange tijd voortgesleept, maar gisteren deed de meervoudige kamer van de rechtbank in Almelo uitspraak. Karin en haar raadsman werden vrijgesproken omdat er geen enkel bewijs is dat Karin de opname van het gesprek heeft gemaakt en niet één van de deelnemers.

Het “onderzoek” heeft meer dan drie jaar geduurd en kost de belastingbetaler weer een klein vermogen. Justitie in Almelo liep als een slaafs hondje achter de politie aan in deze zaak. Zonder enig onderzoek werd politieagente Karin als verdachte bestempeld. Haar verklaring werd niet geloofd en de verklaring van de drie deelnemers aan het gesprek wel.

En dat alles omdat de politie in Almelo Karin zonder veel kosten kwijt wil. Dat kan men nu natuurlijk vergeten, dit gaat geld kosten.

Met waarheidsvinding heeft het allemaal niets te maken. Kennelijk heiligde ook nu het doel de middelen.