Skip to content

Slecht voorbeeld

Door Waarheidsvinder

We schreven al eerder over de valse bekentenissen die enkele verdachten hebben afgelegd in de zaak van de Arnhemse villamoord. De manier waarop die bekentenissen tot stand zijn gekomen deugt van geen kanten. Opnamen van de verhoren laten zien dat de verdachten werden bedreigd met zware straffen, dat er werd gelogen tegen de verdachten en dat er door verhoorders daderinformatie aan de verdachten werd verstrekt. Informatie die later tegen de verdachten werd gebruikt. Je hoeft geen politieman te zijn om te begrijpen dat dit soort verhoren niet door de beugel kunnen.

Eén van de verhoorders die een negatieve hoofdrol speelde, is nu docent aan de Politieacademie in Apeldoorn. Hij doceert daar recherchetehnieken en geeft daarbij ook les in het verhoren van verdachten. Volgens woordvoerder Pieter Beljon van de Politieacademie doet hij dat al 10 jaar tot volle tevredenheid en mag hij dat ook blijven doen, zo lezen we op de site van Omroep Gelderland. Pieter Beljon zegt daar over de gang van zaken: “Hij kijkt zelf ook niet met veel vreugde terug op zijn optreden destijds. In 20 jaar tijd is enorm veel veranderd. De docent is de eerste die zal zeggen dat het niet goed was hoe we die verhoren deden.”

Volgens Pieter Beljon is het met de kennis van nu makkelijk praten over toen. “Die verhoren gingen destijds vaker op deze manier. Niemand heeft er toen een punt van gemaakt.”

Als wij zoiets lezen vallen wij bijna van onze stoel van verbijstering. Als we woordvoerder Pieter Beljon mogen geloven was het 20 jaar geleden toegestaan om verdachten de bedreigen, te intimideren en tegen hen te liegen. Wij vragen ons af waar hij deze onzin vandaan haalt. Natuurlijk waren er toen politiemensen die op deze manier verhoorden, dat blijkt wel uit de dwalingen die inmiddels bekend zijn geworden. Maar dat wil niet zeggen dat het toen normaal was.  Ook toen leerde je al dat het bij het verhoor van een verdachte om waarheidsvinding dient te gaan en niet om een bekentenis. Pieter Beljon kan beter zijn mond houden over zaken waar hij geen verstand van heeft.

Aan het slot van zijn commentaar zegt Pieter Beljon volgens Omroep Gelderland:” Eén van de belangrijkste competenties van een docent is zelfkennis, kijken of je kunt leren van je eigen en andermans fouten. Deze docent kan dat bij uitstek.”

Eén van de destijds onschuldig veroordeelde mannen heeft in de gevangenis zelfmoord gepleegd. Wij denken niet dat zijn nabestaanden veel troost zullen vinden in de woorden van Pieter Beljon.

De hele gang van zaken maakt nogmaals duidelijk dat er iets structureel mis is met het onderwijs op de politieacademie. Uit de reactie van Pieter Beljon blijkt duidelijk dat het begrip waarheidsvinding in het politieonderwijs bepaald geen hoge prioriteit heeft.

Waarom de schutter niet is veroordeeld

Door Waarheidsvinder

Op 2 september 1998 wordt de 63-jarige Geke van ‘t Leven-de Goede in haar woning aan de Apeldoornseweg bij een overval doodgeschoten. Een vriendin die op dat moment op bezoek is krijgt een schampschot aan haar hoofd. We schreven er al eerder over.

Volgens de politie zijn er bij de dodelijke overval tien mannen betrokken, voornamelijk Turken. Negen van hen worden in eerste aanleg op door de rechtbank in Arnhem voor hun betrokkenheid bij de overval tot lange gevangenisstraffen veroordeeld.

In hoger beroep worden er door het Gerechtshof in Arnhem op 12 december 2000 slechts acht man veroordeeld. Eén van de eerder veroordeelden, Dave Kuils, heeft het hoger beroep niet afgewacht. Hij heeft vanaf het begin volgehouden dat hij niets met de overval te maken had en als blijkt dat niemand hem wil geloven pleegt hij in de gevangenisstraf zelfmoord. Hij wil niet opnieuw voor de rechter staan voor een zaak waar hij niets mee te maken heeft.

Op dit moment staat de zaak in het middelpunt van de belangstelling omdat steeds duidelijker wordt dat er hoogstwaarschijnlijk sprake is van een gerechtelijke dwaling. Er was en is geen enkel bewijs dat de veroordeelde mannen iets met de moord te maken hebben. Alle veroordelingen zijn gebaseerd op door de politie afgedwongen en voorgezegde bekentenissen van twee van de veroordeelden.

Maar behalve de acht veroordeelde mannen en de overleden Dave Kuils is er volgens de politie in Arnhem sprake van een tiende verdachte. Deze verdachte, een Duitser van Turkse afkomst, is volgens de onderzoekers de man die het dodelijk schot heeft gelost. Ook van hem zijn er geen sporen in de woning gevonden maar andere verdachten hebben hem als de schutter aangewezen.

De onderzoekers willen ook deze man aanhouden maar dat kan niet omdat de man niet door Duitsland wordt uitgeleverd. Er blijft daardoor niets anders over dan het dossier tegen hem over te dragen aan de Duitse autoriteiten met de verwachting dat de man vervolgens in Duitsland voor de moord zal worden veroordeeld.

De betrokken man, Adnan M. wordt op 11 april 1999 in Duitsland aangehouden. Hij wordt gehoord door Duitse en Nederlandse rechercheurs maar ontkent iedere betrokkenheid bij de moord in Arnhem.

In tegenstelling tot de Arnhemse politie doet de Duitse politie wel serieus haar werk. Uit hun onderzoek blijkt dat Adnan M. een alibi heeft voor de avond van de moord in Arnhem. Daarnaast voldoet de man niet aan de omschrijving die het overlevende slachtoffer van de schutter heeft gegeven. Zij verklaart dat de schutter vloeiend Nederlands sprak en Adnan M. blijkt geen woord Nederlands te spreken of te verstaan. Zij herkent bovendien Adnan M. niet als de schutter als ze op 2 juni 1999 met hem wordt geconfronteerd. Op de jas van Adnan die hij voor het onderzoek heeft afgestaan worden geen sporen gevonden die iets met het misdrijf te maken hebben. Adnan M. wordt uiteindelijk op 23 juni 1999 vrijgelaten en op 19 november 1999 wordt hij officieel vrijgepleit van de verdenking betrokken te zijn geweest bij de moord in Arnhem. De zaak tegen hem wordt in Duitsland opgelegd.

Uiteraard krijgen politie en justitie officieel bericht van het feit dat gebleken is dat Adnan M, niets met de moord in Arnhem te maken heeft. Uit het feit dat Adnan M. niets met de moord heeft te maken, zou tot de conclusie moeten leiden dat degenen die over hem hebben verklaard kennelijk gelogen hebben en dat de politie geen zaak heeft. Niet alleen tegen hem, maar ook niet tegen de anderen.

In een rechtsstaat zouden politie en justitie het Gerechtshof van de resultaten van het onderzoek in Duitsland in kennis hebben gesteld en de zaak tegen de andere verdachten hebben gestopt. Dat gebeurt in Arnhem niet. Men houdt de uitslag van het Duitse onderzoek geheim en het Hof veroordeelt ruim een jaar later de acht nog levende mannen voor betrokkenheid bij de moord.

Vaak wordt over gerechtelijke dwalingen gesproken alsof het om ongelukjes gaat. Wij denken daar anders over. De beslissing om het Duitse dossier voor de rechters in Nederland achter te houden is geen ongeluk. De beslissing moet bovendien op hoog niveau zijn genomen, zowel bij de politie als bij justitie. De waarheid speelde bij die beslissing geen enkele rol, er moest worden gescoord.

Ondertussen loopt de werkelijke schutter vrij rond. Hij lacht zich waarschijnlijk een deuk. Wij vinden het om te huilen.

Kans op heropening Arnhemse villamoord

Door Waarheidsvinder

Er lijkt goed nieuws te zijn voor de mensen die onterecht zijn veroordeeld voor betrokkenheid bij de zogenaamde Arnhemse villamoord. De adviescommissie afgesloten strafzaken (ACAS) concludeert dat het bewijs tegen de verdachten niet deugt. Op grond daarvan moeten de sporen in deze zaak opnieuw worden bekeken. Als geen van de gevonden sporen van de verdachten afkomstig blijkt te zijn dan zal de zaak vermoedelijk over moeten worden gedaan.

De destijds, door twee van de negen veroordeelde mannen, gedane “bekentenissen” worden door de ACAS als onbetrouwbaar bestempeld. De ACAS zegt daarover dat de verdachten niet uit zichzelf hebben bekend, maar zijn gevoed met daderkennis door de politie. Hun verklaringen waren “op geen enkele moment coherent”.

Volgens de ACAS deden de verhoorders alles fout. Ze schreeuwden, sloegen op tafel, dreigden met lange gevangenisstraffen en beschuldigden met bewijs dat er niet was. We zijn het met deze conclusie volkomen eens.

Wij schreven hier al eerder dat er van het politieonderzoek in deze zaak niets deugt. Men is uitsluitend uitgegaan van de verklaring van het overlevende slachtoffer zonder mogelijke andere scenario’s te onderzoeken.

Wij hebben dat wel gedaan en wij zijn tot de conclusie gekomen dat er mogelijk helemaal geen sprake was van een uit de hand gelopen overval, maar dat hier sprake was van een geplande moord.

Wij hebben onze bevindingen in een uitgebreid rapport vastgelegd en we weten dat dit rapport ook bij de ACAS terecht is gekomen.

Aangezien wij er van overtuigd zijn dat ook het nieuwe onderzoek naar de sporen geen enkel bewijs tegen de veroordeelden zal opleveren, gaan we er van uit dat de veroordelingen uiteindelijk door de Hoge Raad ongedaan zullen worden gemaakt.

Een professioneel uitgevoerd nieuw onderzoek zou volgens ons tot een verrassend resultaat kunnen leiden.

Noot 19-9-2018

Een van de verhoorders uit deze zaak is nu docent verhoortechniek aan de Politie Academie. Je moet het maar verzinnen.

Een zaak vol missers

Door Waarheidsvinder

Achteraf kritiek leveren is makkelijk en om die reden hebben wij ons tot nu stilgehouden over de ontwikkelingen in de zaak Nicky Verstappen. Inmiddels is er echter zoveel nieuwe informatie bekend geworden dat het steeds meer lijkt alsof de dader bekend is geworden niet dankzij maar ondanks de politie.

Vandaag staat er in het AD een nieuw artikel over de zaak waarin onder meer oud-rechercheur Frank Peters wordt opgevoerd. Peters is al 57 jaar lid van de scouting in Heerlen en hij vertelt dat hij in 2002 over Jos Brech werd benaderd door een lid van een second opinion team dat zich opnieuw bezig hield met de zaak Verstappen. Die collega vertelde Peters dat Brech een man was die je niet bij de scouting moest willen hebben omdat Brech eerder een zedendelict had gepleegd. Het bijzondere is dat Peters deze informatie kennelijk niet als politieman kreeg, maar als bestuurslid van de scouting.

Peters zegt dat hij na de waarschuwing van de politie met Brech heeft gesproken. Brech bekende volgens hem meteen dat hij op jongens viel. Ook gaf Brech toe dat hij in het verleden een zedendelict had begaan. Volgens Peters zou Brech hebben verteld dat hij op jongens tussen de 10 en 14 jaar viel en dat hij bij het fotograferen van twee jongens te ver was gegaan. Op verzoek van Peters zou Brech daarop zijn lidmaatschap van de scouting hebben opgegeven. Verdere actie had Peters niet ondernomen.

In het licht van hetgeen er nu bekend is geworden over Brecht is het onbegrijpelijk dat de politie kennelijk wel de scouting over Brech waarschuwt, maar verder geen actie tegen hem heeft ondernomen.

Politiewoordvoerster Yolanda Dols heeft daar wel een verklaring voor. Volgens haar heeft Brech destijds tegen de politie toegegeven dat hij eerder in beeld was geweest voor een zedendelict. Maar omdat die zaak was geseponeerd was hij in de zaak Verstappen geen verdachte geworden.

Wij vragen ons af hoe lang je moet studeren om zo dom te worden. Het feit dat een zaak is geseponeerd zegt niets over de verdachte of over zijn gedragingen. Het zegt alleen dat hij niet is gestraft. Het feit dat Brech seksueel geïnteresseerd was in jonge jongens en dat hij kort na het vinden van het lichaam van Nicky in de nabijheid van het Plaats Delict is aangetroffen had alle alarmbellen moeten doen rinkelen. Het feit dat dat niet is gebeurd zegt alles over de kwaliteit van de mensen die de zaak Nicky Verstappen hebben onderzocht.

Door hun ondeskundigheid hebben de nabestaanden van Nicky veel jaren onnodig moeten wachten op de oplossing van de zaak. In dat licht gezien is het onbegrijpelijk dat de verantwoordelijke politiechef tijdens een persconferentie bijna glimmend van trots op de televisie verscheen. Enige bescheidenheid was hier wel op zijn plaats geweest.

Waarheidsvinding in Almelo

Door Waarheidsvinder

Hoewel zowel de politie als het Openbaar Ministerie er zich altijd op voorstaan dat zij uitsluitend voor de waarheid gaan, leert de praktijk dat het tegendeel vaak het geval is. Het eigen gelijk blijkt helaas veelal belangrijker dan de waarheid te zijn. Een schrijnend voorbeeld daarvan is de zaak van politieagente Karin Pril.

Karin heeft een probleem met haar werkgever, de politie in Oldenzaal. Dat probleem loopt zo hoog op dat de politie graag van Karin af wil. Karin weigert uiteraard vrijwillig op te stappen en de politie heeft geen grond om haar te ontslaan. Uiteindelijk wordt er besloten tot een mediation traject. Onderdeel van dat traject is een mediationgesprek dat plaatsvindt in april 2015 en waarbij buiten Karin aanwezig zijn mediator Jent Bijlsma, plaatsvervangend districtschef Rob Bokdam en juridisch politieadviseur Ton Haverkamp.

Op een gegeven moment wordt Karin gevraagd de kamer even te verlaten zodat de anderen rustig met elkaar kunnen overleggen. Normaliter zou Karin nooit hebben geweten wat er tussen de drie mannen was besproken, want dergelijke gesprekken zijn vertrouwelijk. Maar dan gebeurt er iets bijzonders.

Karin vindt op een morgen in haar brievenbus een enveloppe met daarin een CD. Het blijkt dat iemand het gesprek van mediator Bijlsma met de beide politiemedewerkers Bokdam en Haverkamp heeft opgenomen en Karin daarvan een opname heeft gestuurd. Bij het beluisteren van de opname ontdekt Karin dat mediator Bijlsma tijdens het gesprek heeft voorgesteld om van haar af te komen via de verzekeraar. In het volksmond betekent dit dat Karin geestelijk niet meer in staat zou zijn om bij de politie te werken en dat ze dus afgekeurd diende te worden. Op die manier zou de politie zonder extra kosten van Karin afkomen. Dat leek de heren Bokdam en Haverkamp een prima idee.

Karin is woest en heeft het gesprek aan haar raadsman Ferre van den Nadort uit Beilen gegeven en die heeft aan de hand daarvan een officiële klacht ingediend bij de klachtencommissie van de Mediation Federatie Nederland en bij de korpschef van de Nationale Politie.

Karin doet ook bij justitie aangifte inzake de audio-opname van het gesprek. De zaak wordt echter door de officier van justitie geseponeerd “omdat niet uitgezocht kon worden wie de opname had gemaakt.”

Bijzonder daarbij is dat justitie ook geen enkele moeite heeft gedaan om daar achter te komen. Maar dat zien we helaas wel vaker, men had er kennelijk geen trek in.

De zaak lijkt daarmee van de baan, maar dan gebeurt het onvoorstelbare. De mediator doet ook aangifte bij justitie omdat iemand het vertrouwelijke gesprek heeft opgenomen en verspreid.

En nu treedt de afdeling willekeur in werking. Hoewel de aangifte van Karin is geseponeerd , wordt de aangifte van de mediator wel in behandeling genomen. Ook nu wordt er geen onderzoek gedaan naar degene die de opname gemaakt zou hebben en deze aan Karin heeft toegestuurd.

De drie deelnemers aan het gesprek worden als getuige gehoord en alle drie ontkennen de opname te hebben gemaakt. Ook Karin ontkent tijdens haar verhoor de opname te hebben gemaakt, maar haar verklaring wordt niet geloofd. Karin en haar raadsman Ferre van den Nadort worden vervolgens zonder enig bewijs vervolgd voor het maken en het gebruiken van de opname van het vertrouwelijke gesprek.

De zaak heeft zich lange tijd voortgesleept, maar gisteren deed de meervoudige kamer van de rechtbank in Almelo uitspraak. Karin en haar raadsman werden vrijgesproken omdat er geen enkel bewijs is dat Karin de opname van het gesprek heeft gemaakt en niet één van de deelnemers.

Het “onderzoek” heeft meer dan drie jaar geduurd en kost de belastingbetaler weer een klein vermogen. Justitie in Almelo liep als een slaafs hondje achter de politie aan in deze zaak. Zonder enig onderzoek werd politieagente Karin als verdachte bestempeld. Haar verklaring werd niet geloofd en de verklaring van de drie deelnemers aan het gesprek wel.

En dat alles omdat de politie in Almelo Karin zonder veel kosten kwijt wil. Dat kan men nu natuurlijk vergeten, dit gaat geld kosten.

Met waarheidsvinding heeft het allemaal niets te maken. Kennelijk heiligde ook nu het doel de middelen.

Politie Zeeland in de fout

Door Waarheidsvinder

We hebben op deze site al meerdere malen gewezen op de risico’s van het gebruik maken van paragnosten en andere droomgetuigen in de opsporing. In de zaak van de moord op Diana Winkel in Oldenzaal leidde de tip van een paragnost zelfs tot de aanhouding en insluiting van een onschuldige man. Hij zat ruim een maand onschuldig vast. Tot het laatste moment bleven politie en justitie hem als dader zien. Uiteindelijk bleek hij onschuldig te zijn. Maar desondanks heeft niemand iets van deze zaak geleerd.

Het onderzoeken van strafbare feiten dient te gebeuren door professionals die daarvoor zijn opgeleid en werken volgens de regels. Paragnosten en andere droomgetuigen horen daar niet in thuis. Kennelijk dringt dit niet tot alle politiemensen en officieren van justitie door. De druk om zaken op te lossen is kennelijk zo groot dat alle middelen, ook de onzinnige, worden gebruikt om de dader(s) te vinden.

Gisteren lazen we op de site van Omroep Zeeland een artikel dat onze de haren ten berge deed rijzen. De politie Zeeland heeft recent het onderzoek naar de verdwijning van Herman Ploegstra uit IJzendijke heropend. Deze keer zou men alles in het werk stellen om de zaak op te lossen en dat is natuurlijk lovenswaardig. Maar ons vertrouwen in de onderzoekers heeft een ernstige knauw gekregen.

In het artikel over de ontwikkelingen in de zaak Ploegstra werd ondermeer verwezen naar een uitspraak van een politiewoordvoerder. Volgens Omroep Zeeland verklaarde deze:

“ In de afgelopen week is er ook een nieuwe tip binnengekomen van een waarzegster. “We nemen alle tips serieus, dus deze tip lopen we ook na”, zegt een woordvoerder van de politie. Daarmee komt het totaal aantal tips sinds de heropening van de zaak op 36. Dit is overigens niet de eerste tip van waarzeggers in deze zaak.

Hoe dom moet je zijn om tijd en menskracht te besteden aan de onzinnige tips van dit soort fantasten? Als je op deze manier probeert een zaak op te lossen dan kun je beter stoppen. Wij vragen ons af of dit gebeurt met toestemming het Openbaar Ministerie. Zo ja, welke officier van justitie heeft hier zijn of haar fiat aan gegeven? Die officier van justitie dient naar onze mening onmiddellijk te worden vervangen.

Wanneer grijpt de verantwoordelijk minister nu eindelijk eens in en verbiedt hij iedere samenwerking met paragnosten en andere droomgetuigen?

Onze mening is in ieder geval helder: Verklaringen van paragnosten en andere droomgetuigen horen thuis in Fabeltjesland en niet in Nederland, dus ook niet in Zeeland. Dromen zijn nu eenmaal bedrog.

Moeder Sharleyne vrijgesproken

Door Waarheidsvinder

De rechtbank in Assen heeft vanmiddag de moeder van de 8 jarige Sharleyne Remouchamps uit Hoogeveen vrijgesproken van doodslag op haar dochtertje. Volgens de rechtbank was er onvoldoende bewijs tegen de moeder.

We gaan hier niet de zaak overdoen, maar één punt willen we toch wel vermelden. Er is ook door de rechters het één en ander gezegd over de vraag of Sharleyne in staat was zelf over de reling van de galerij van de flat te klimmen. Natuurlijk kon ze dat, dat hebben wij ook nooit bestreden. Maar niemand heeft zich kennelijk serieus afgevraagd hoe een 8 jarige meisje midden in de nacht op de galerij van een flat kwam terwijl de voordeur van de woning op het nachtslot zat, haar moeder de sleutel had en er geen enkele bewijs is dat zij via een raam naar buiten is geklommen.

De kwaliteit van deze uitspraak lijkt een beetje op de kwaliteit van het politieonderzoek. Wij worden daar niet vrolijk van.

 

 

 

Heropening moordzaak Herman Ploegstra

Door Waarheidsvinder

Al jaren houden wij ons bezig met de verdwijning van Herman Ploegstra uit het Zeeuwse IJzendijke.  Op dinsdag 26 oktober 2010 verdween hij na het bezoek aan sportschool in Breskens. Zijn  auto werd met een portier open aangetroffen op de inrit van Rijkswaterstaat aan de Duivelshoekseweg net buiten Breskens. In de auto werden bloedsporen van Herman aangetroffen en persoonlijke zaken van hem lagen naast de auto op de grond. Herman was duidelijk met geweld uit zijn auto gehaald.

Het onderzoek van de politie Zeeland was een drama. Alles wat men verkeerd kon doen deed men ook en men bleef stellen dat men alle opties open hield. Wij hebben hier alle meerdere malen op deze site over geschreven.

Vanaf het begin hebben wij gesteld dat Herman Ploegstra ontvoerd en vermoord was. Wij hebben dat goed onderbouwd en zelfs de naam van één van de mogelijke daders aangeleverd. Nooit werden wij serieus genomen, maar nu is dat kennelijk veranderd.

Zojuist lazen wij op de site van Omroep Zeeland dat de politie Zeeland eindelijk er ook van overtuigd is dat Herman niet is weggelopen of zelfmoord heeft gepleegd, maar dat hij het slachtoffer van een misdrijf is geworden. Wij hopen dat de politie deze keer wel alle registers opentrekt en dat men de daders van deze moord zal vinden. Voor echtgenote Sandra en haar dochter is te hopen dat men eindelijk ook het lichaam van Herman zal vinden. Wij blijven de zaak aandachtig volgen.

Noot 3 juli 2018

De politie heeft vandaag bekend gemaakt dat zij ten onrechte altijd hebben aangenomen dat er foto’s en een telefoon uit de kraan van Herman Ploegstra waren verdwenen. De foto’s blijken destijds door een collega van Herman te zijn gevonden en aan diens vrouw te zijn gegeven. De werktelefoon van Herman blijkt ook in de kraan te zijn gevonden en door het bedrijf vervolgens in gebruik te zijn gegeven van een ander personeelslid. Er zijn dus geen aanwijzingen dat iemand na de verdwijning van Herman onbevoegd in zijn kraan is bezig geweest.

Feit blijft wel dat de anonieme telefoon van Herman, waarmee hij de contacten met zijn vriendin(nen) onderhield wel verdwenen is. Deze telefoon had Herman vermoedelijk bij zich op de avond dat hij verdween.

Noot 4 juli 2018

Een volgende verrassende ontwikkeling in deze zaak. De politie heeft laten weten dat de anonieme telefoon van Herman vermoedelijk ook terecht is. De telefoon zou destijds in de buurt van de plaats waar de auto van Herman is aangetroffen zijn gevonden door een voorbijganger. Deze zou de telefoon mee hebben genomen en nog steeds in  zijn bezit hebben.

De telefoon wordt nu onderzocht.

Slecht politieonderzoek zaait twijfel

Door Waarheidsvinder

Op dit moment dient bij de rechtbank in Assen de zaak tegen de moeder van de 8 jarige Sharleyne Remouchamps. De moeder wordt er van verdacht dat zij in de nacht van 8 juni 2015 haar dochter heeft gewurgd, al dan niet met de dood tot gevolg, en haar daarna van 10 hoog van de flat in Hoogeveen naar beneden heeft gegooid.

Aanvankelijk was de zaak door het openbaar ministerie geseponeerd omdat de politie niet had kunnen vaststellen wat er nu precies was gebeurd. Men hield de mogelijkheid open dat Sharleyne zelf naar beneden gesprongen of gevallen was. Wij hebben het dossier op verzoek van de vader van Sharleyne onderzocht en wij konden niet tot een andere conclusie komen dan dat de politie broddelwerk had geleverd en dat er wel degelijk sterke aanwijzingen tegen de moeder waren dat zij haar dochter om het leven had gebracht. De zaak moest daarna in opdracht van het Gerechtshof in Leeuwarden worden heropend en dat leidde er toe dat de moeder opnieuw werd aangehouden als verdachte van moord cq doodslag op haar dochter.

Tijdens het nieuwe onderzoek meldde zich ook een buurman die de bewuste nacht een woordenwisseling zou hebben gehoord tussen Sharleyne en haar moeder. Hij gaf aan dat hij kort na de dood van Sharleyne tijdens een buurtonderzoek door twee politiemensen in burger was bezocht en dat hij toen dit verhaal ook al had verteld. De politie reageerde daarop met de mededeling dat in hun administratie niets was terug te vinden van een door de man afgelegde verklaring. Niemand van het onderzoeksteam kon zich daarvan iets herinneren en de teamleiding gaf aan dat er geen administratie van het buurtonderzoek was bijgehouden.

De advocaat van de moeder bestempelde daarop de betreffende buurman als onbetrouwbaar en leugenachtig.

Een hulpverleenster die de betreffende buurman al enkele jaren bij staat las het verhaal in de media maakte zich daar erg kwaad over en stapte naar de politie. Zij kende de man als eerlijk en betrouwbaar en bovendien had de man hetzelfde verhaal al in 2015 aan haar verteld. Toen zij hem er destijds op had gewezen dat hij met het verhaal naar de politie moest gaan had de man haar verteld dat hij al met de politie had gesproken en dat die zijn verklaring had opgeschreven.

De teamleiding van het onderzoeksteam dat de zaak destijds onderzocht voert nu als excuus aan dat er in 2015, u leest het jaartal goed 2015 !, nog geen draaiboek voor buurtonderzoeken was en dat men geen administratie had bijgehouden. Men kon zich wel herinneren dat er een buurtonderzoek was geweest maar men kon niet zien wie er was bezocht en wat er was verklaard. Een later als getuige gehoorde politieman verklaarde over het onderzoek:” Het was hectisch en er was geen gestructureerde ploeg aan het werk”.

De betreffende buurman wordt nu dus als onbetrouwbaar aangemerkt omdat de politie er een zootje van heeft gemaakt. Een ex-politieman met ruim 40 jaar ervaring schreef ons hier over: “Wat een onzin. Zeg dan dat het niet goed is verwerkt maar jezelf teamleider noemen en dan dergelijk onzin verkondigen. Bij de padvinderij doen ze het beter, zeker weten. Wat moet je als rechters nu met zo’n puinhoop?“

Wij sluiten ons hierbij aan, het is allemaal te droevig voor woorden.

Hetgeen in deze zaak is gebeurd zijn wij helaas veel vaker tegengekomen tijdens onze onderzoeken. Informatie die niet past bij hetgeen de onderzoekers denken verdwijnt in het niets en later kan niemand zich herinneren dat de betreffende informatie er is geweest. De betreffende getuige wordt daardoor voor leugenaar uitgemaakt en de waarheidsvinding is het slachtoffer.

Noot 18 juni

Vanmorgen is er door het Openbaar Ministerie 10 jaar gevangenisstraf geëist tegen de moeder van Sharleyne ter zake doodslag.

Advocaten doen aangifte

Door Waarheidsvinder

Jacqueline Kuijper en Wieteke Drummen, de Advocaten van twee van de verdachten in de moordzaak Gees hebben aangifte gedaan tegen de beide betrokken officieren van justitie, tegen Klaas Aalbers de teamleider van het onderzoek en tegen twee rechercheurs in verband met het opmaken en/of gebruik maken van een valselijk opgemaakt proces-verbaal. Als buitenstaander zou je toch zeggen dat dit een eenvoudige zaak zou moeten zijn, de feiten zijn duidelijk. Maar zo simpel ligt het vaak niet in dit landje dat vaak een grote mond heeft over het handelen van andere landen.

Het is dus maar afwachten of de aangifte gevolgen zal hebben voor de betrokkenen. In een rechtsstaat zou dat wel het geval moeten zijn.