Skip to content
 

Theo Tetteroo en de Hoge Raad

Door Waarheidsvinder hoge raad

Op dinsdag 15 december 2009 om 12.00 uur doet de Hoge Raad uitspraak over de herzieningsverzoeken van Theo Tetteroo en zijn zoon Johan.

Onze verwachtingen zijn niet hooggespannen, gezien het negatieve advies dat Procureur generaal  mr. Fokkens op 26 mei 2009 heeft uitgebracht. In dat advies vielen onze enkele punten in het bijzonder op.

Theo Tetteroo heeft destijds bij de politie bekend. Die bekentenis, zonder enige daderkennis overigens, acht mr. Fokkens betrouwbaar. Ook al is gebleken dat Theo zeer gemakkelijk te beïnvloeden is. Theo heeft alleen bij de politie bekend en daarna zijn bekentenis weer ingetrokken, maar die ontkenning vindt Mr. Fokkens niet geloofwaardig.

Hetzelfde zagen we ook in de Schiedamse parkmoord, de Puttense moordzaak en de zaak Ina Post. Bekentenissen worden direct geloofd, ook al kloppen ze niet met de feiten. Maar als de verdachte later weer ontkent, dan neemt men als vanzelfsprekend aan dat hij of zij liegt.

Mr. Fokkens schrijft bij punt 85: “Ook is het van belang dat het slachtoffer niet uit zichzelf naar de politie is gegaan om daar te verklaren dat zij jarenlang is verkracht door haar broer, aanvrager en haar grootvader. De aangifte die uiteindelijk door het slachtoffer  is gedaan, is ingeleid door enerzijds briefjes die zij zelf heeft geschreven en anderzijds haar vriendin die met een van de briefjes die het slachtoffer aan haar had geschreven, naar de politie is gegaan.”

Mr. Fokkens beschouwt dit als een teken van geloofwaardigheid van de aangifte van dochter Jessica. Van iedere beginnend zeden-rechercheur wordt echter verwacht dat hij/zij weet dat het tegendeel het geval is. Bij de meeste valse aangiftes in zedenzaken wordt het eerste contact met de politie vaak gelegd door een ander dan het vermeende slachtoffer zelf.

Onder punt 86 schrijft hij: “Er is geen enkel aannemelijk motief gegeven waarom het slachtoffer haar gezinsleden valselijk zou beschuldigen. Daartoe bestond geen noodzaak omdat de interventie in de gezinssituatie al had plaatsgevonden voordat het slachtoffer aangifte had gedaan. Evenmin kan worden gezegd dat aangifte een voorwaarde was voor die interventie.”

De meest voorkomende redenen voor het doen van valse aangiftes in zedenzaken zijn wraak en aandacht. Beide redenen zijn bij Jessica van toepassing. Uit haar briefjes blijkt dat zij een hekel aan haar familie heeft en ze is voortdurend bezig bij iedereen aandacht te vragen. En indien één van deze of beide redenen het motief zijn, dan kan aan het feit of het slachtoffer al dan niet meer thuis woont geen bijzondere betekenis worden toegeschreven.

Om niet de gehele rechtszaak over te doen, beperken we ons daarom nog tot één punt uit het betoog van Mr. Fokkens . Bij punt 87 lezen we: “een bevredigende verklaring ontbreekt voor het feit dat verdachte Theo Tetteroo zijn bekentenis heeft ingetrokken.”

Die verklaring is volgens ons heel simpel, dat is heel normaal indien je onschuldig bent. Die bevredigende verklaring ontbrak volgens het OM ook in de zaak van Schiedammerparkmoord, de Puttense moordzaak en de zaak Ina Post. Toch bleken de bekentenissen vals te zijn en de verdachten onschuldig

Het ziet er gezien het betoog van Fokkens dus niet goed uit voor Theo Tetteroo. Eén ding is ons de laatste jaren wel duidelijk geworden: in herzieningsprocedures wordt alles uit de  kast gehaald om maar te voorkomen dat een vonnis herzien moet worden, ook in zaken waarin blijkt dat de vermeende dader het niet gedaan kan hebben. Er worden dan allerlei juridische regels en kromme redeneringen gebruikt om de kritiek te weerleggen. Rechtspraak heeft in onze ogen dan niets meer te maken met waarheidsvinding.



Leave a Reply