Skip to content
 

Het verhaal van de ouders van Joanne Noordink

Bron: de Telegraaf

Door:  Jan Colijn en Jolande van der Graaf

AALTEN, zaterdag

Als ergens wordt meegevoeld in het afschuwelijke leed dat Milly’s familie nu doormaakt, dan is dat in Aalten. Voor de ouders van de in 2008 omgebrachte Joanne Noordink kwamen deze week alle herinneringen weer boven. Ook hun dochter verdween, terwijl politie en justitie aanvankelijk achteroverleunden.

Joannes moeder, Helma Noordink: „Op televisie zag ik van die schermen rond het ouderlijk huis van het Dordrechtse meisje. Ik beleefde even alles opnieuw, werd er fysiek zelfs onpasselijk van.”

Hoewel stukken ouder dan Milly – ambulant leerlingbegeleidster Joanne was 27 jaar – zijn de overeenkomsten tussen beide zaken treffend. Een volledig verkeerde inschatting door politie en justitie en een reeks fouten. Macaber is dat ook Joanne door een bekende uit de omgeving naar zijn huis was gelokt. Daar misbruikte Iraniër Ehsan B. zijn slachtoffer, om haar vervolgens om te brengen en in zijn tuin te begraven.

Net als bij Milly’s vermissing waren er voor de ouders van Joanne direct aanwijzingen dat er iets verschrikkelijk mis was. Hun dochter was op donderdag 11 december 2008 plotseling weg. Haar auto en fiets stonden voor de deur. Al haar spullen lagen nog thuis; sleutelbos, papieren, portemonnee, zelfs haar winterjas en al haar schoenen en laarzen waren er. Dat Joannes katten onverzorgd waren achtergelaten, was voor Arent en Helma hét teken dat het fout zat. „Onze dochter was dol op de katten en had ze nooit zo achtergelaten.”

Afgezien van zoekacties door goedwillende buurtagenten, deden politie en justitie aanvankelijk niets. „It is my gut feeling”, zei een politiezegsman destijds, „dat Joanne ofwel zit bij te komen in een klooster of zo, ofwel zelfmoord heeft gepleegd en binnenkort door ons wordt gevonden. De emmer zat vol, ze was overspannen.” Ook het OM Zutphen schatte de situatie totaal verkeerd in. Justitie wilde niet uitgaan van een vermoedelijk misdrijf. Zelfs de ongebruikelijke stap van de Aaltense burgemeester Bert Berghoef, die kort na de verdwijning het OM belde, haalde niets uit.

Een maand na de vermissing verrichtten Telegraafverslaggevers in samenwerking met oud-rechercheur Dick Gosewehr en politiepsycholoog Harrie Timmerman intensieve naspeuringen in de zaak-Joanne. In een paginagroot verhaal berichtte deze krant dat maar één scenario overbleef: Joanne moest zijn vermoord. Daarbij stond vast dat de dader in haar huis is geweest in een poging allerlei dingen in scène te zetten. Zo had hij een dag later twee mailtjes vanaf Joannes account verstuurd die suggereerden dat zij er niet meer tegen kon. Maar het taalgebruik in de mails leek in de verste niet op dat van Joanne.

Ontknoping

Daags na publicatie kwam de omslag en liet justitie een zogeheten team grootschalige opsporing optuigen en de vermissing eindelijk als misdrijf onderzoeken. Honderd dagen na de vermissing, op 24 maart vorig jaar leidde dat tot een tragische ontknoping. Joannes lichaam werd enkele straten verder opgegraven in de tuin van Ehsan B., die zij kende vanuit de kerk en omdat hij schilderwerk in haar huis had verricht.

Gosewehr en Timmerman hebben sindsdien meermaals in deze krant bepleit dat verdachte vermissingen heel anders door politie en justitie dienen te worden aangepakt. „Vaak gaat het al bij het eerste contact met de politie fout en wordt een zaak niet goed ingeschat. Ieder korps moet een specialist krijgen die wél onmiddellijk kan beoordelen of er sprake is van een vermoedelijk misdrijf. Verder dient een aantal zaken standaard te gebeuren. Een onderzoek in de woning van de vermiste, het vaststellen van een dna-profiel, het bestuderen van de achtergronden van de verdwenen persoon én het diepgravend analyseren van de zaak. Er dient ook de flexibiliteit te zijn om starre procedures los te laten en onmiddellijk in actie te komen, zoals in de zaak-Milly had moeten gebeuren.”

Het aanvankelijke ’gevecht met justitie’ heeft Arent en Helma destijds naar eigen zeggen beschadigd. „Je bent al totaal kapot als je kind opeens wordt vermist. Het gevoel dat je hebt als je zoon of dochter nog klein is en in een druk warenhuis even aan je aandacht is ontsnapt. Dát gevoel, en dan niet even, maar 3,5 maand lang. Die eerste maand hebben we ook nog het getouwtrek met justitie gehad om een onderzoek… Het heeft ons echt gesloopt.”

De klap dat Ehsan B. de dader bleek, was enorm voor Joannes familie. Geen moment hadden ze kunnen bevroeden dat deze Iraniër uit hun dorp hun dochter had omgebracht. Hij had zelfs meegedaan aan gebedsbijeenkomsten voor de vermiste Joanne bij de kerk waarbij hij zich als bekeerde moslim had aangesloten. Terwijl het onderzoek tegen B. in volle gang was, probeerden de zwaar getroffen Arent en Helma en hun zoon Thomas de draad weer langzaam op te nemen. Het ouderpaar besloot dat het levenswerk van hun dochter niet verloren mocht gaan. Joanne had in Oeganda een project opgezet om een school, kliniek en kerk te bouwen en een aantal weeskinderen een toekomst te bieden. Haar ouders willen de zeven pleegkinderen van Joanne blijven ondersteunen.

Arent en Helma zetten levenswerk van hun dochter voort. „Afgelopen herfst zijn we ernaartoe gegaan. De confrontatie met Joannes project in Busheyeni was overweldigend. We hadden vermoed dat de mensen behoorlijk gehard zouden zijn, omdat de dood daar alom is. Maar toen zij hoorden dat wij de ouders van Joanne zijn, vielen sommigen huilend op de grond. Dat had een enorme impact op ons.”

Het ouderpaar had er gemengde gevoelens. „Enerzijds waren we enorm trots op wat Joanne daar in gang heeft gezet. Uiteraard was er ook het verdriet dat ze dit nooit met eigen ogen heeft mogen zien.” Arent en Helma hebben ’de zeven kinderen van mummy Joanne’ ervan overtuigd dat hun toekomst niet op losse schroeven komt te staan. „We zullen deze kinderen blijven ondersteunen.”

De Aaltenaren, allebei leerkrachten van het christelijk college Schaersvoorde, krijgen daarbij steun van hun leerlingen. „De kinderen zijn een prachtig project begonnen om via hun maatschappelijke stage geld in te zamelen voor de kinderen van Joanne.” Het project dingt intussen mee naar de landelijke Maatschappelijke Stage Award en gaat zelfs met grote overmacht aan de leiding in de tussenstand voor de publieksprijs.

Weekmarkt

„Fantastisch wat deze scholieren doen! Iedere donderdag zijn ze hier te vinden op de weekmarkt. Ze verkopen koekjes, kaarten, sieraden. Hebben een bolderkar, waarmee de jongens al in alle vroegte de spullen naar de markt rijden en uitstallen. De meiden nemen vervolgens de verkoop voor hun rekening.”

De moord op Joanne is volgens burgemeester Bert Berghoef tot op de dag van vandaag voelbaar in het Achterhoekse dorp. „Aalten was de eerste tijd helemaal kapot, net zoals in die Dordrechtse wijk nu. Er leeft hier een groot saamhorigheidsgevoel. De eerste paar dagen zag je dan ook overal groepjes mensen op straat staan praten. Sommigen huilden. Als burgemeester vond ik dat erg indrukwekkend. Langzaam maar zeker ebt dat heel heftige gevoel uiteraard wat weg.”

Berghoef drong in aanvang zelf bij justitie op een onderzoek aan. „Ik heb daarbij druk opgebouwd, laat ik het zo maar noemen. Het bizarre was natuurlijk dat we er allen van doordrongen waren dat er iets aan de hand was. Maar ik moet zeggen dat mijn wijkagenten wel vanaf het allereerste begin met grote toewijding aan deze zaak hebben gewerkt door steeds te blijven zoeken.”

Komende week begint voor de rechtbank in Zutphen het strafproces tegen Ehsan B. Zijn advocaat P. Pel haalde Joannes naam door het slijk tijdens eerdere rechtszittingen. Zo suggereerde hij dat zij een heimelijke seksuele relatie had met haar moordenaar.

Pel trekt zich niets aan van de felle kritiek en gaat meedogenloos te werk. Arent en Helma Noordink dienden eerder een verzoek bij de rechtbank in om als slachtoffers dvd’s over het leven van Joanne in het proces in te mogen brengen, zodat de rechters zelf konden zien wat voor vrouw Joanne was. De advocaat presteerde het toen zelfs om de vraag te stellen in hoeverre ouders als slachtoffer kunnen worden gezien. Een golf van ontzetting en woede ging daarbij door het publiek in de rechtszaal.

Arent en Helma zeggen verschrikkelijk tegen de rechtszaak op te zien. Vooral omdat de privacy van hun vermoorde dochter door de verdediging niet gerespecteerd lijkt te worden. De advocaat wilde zelfs inzage in Joannes intiemste spulletjes: haar dagboeken waarin zij haar persoonlijke gedachten neerpende.

„Die wil ík niet eens zelf lezen”, zegt Helma. „Het liefst zou ik de dagboeken hier verbranden in de open haard. Het zal voor die advocaat ongetwijfeld zijn vak zijn, maar het doet ons ongelooflijk veel pijn. We hebben het gevoel dat we Joanne, nota bene het slachtoffer, voortdurend moeten verdedigen.” Toch is er ook opluchting dat het proces eindelijk van start gaat. „We vertrouwen nu volledig op het OM en zijn bijzonder tevreden met de inzet van de huidige officier van justitie. We zullen bij de zittingen aanwezig zijn, van de eerste tot de laatste minuut.”

Arent wil Ehsan B. nooit meer tegenkomen en hoopt dat de Iraniër na het uitzitten van zijn straf direct het land wordt uitgezet. Helma zou hem wel willen spreken. „Ik wil de waarheid horen, weten wat hij onze dochter heeft aangedaan. En ik zou hem voor eens en altijd duidelijk maken hoe hij onze levens kapot heeft gemaakt.”



Leave a Reply