Skip to content
 

Over gerechtelijke dwalingen en valse bekentenissen

Door Waarheidsvinder

Op de site van Human (www.inapost.nl) geeft een aantal deskundigen naar aanleiding van de  zaak Ina Post hun mening over de oorzaak van gerechtelijke dwalingen en valse bekentenissen. Een van hen is Fred Teeven die schrijft dat gerechtelijke dwalingen niet ontstaan door het functioneren van de politie maar door fouten van justitie. Volgens Teeven ontstaan ze pas als officieren van justitie niet genoeg afstand nemen van de politie en hun werk niet goed doen.

Wij denken echter dat de politie wel degelijke een belangrijke rol speelt bij het ontstaan van gerechtelijke dwalingen. Eén van uw redacteuren heeft daarom de volgende reactie gegeven op het schrijven van Fred Teeven:

Ik ben het niet met Fred Teeven eens, gerechtelijke dwalingen zijn wel degelijk het gevolg van het niet goed functioneren van de politie. Ik doe nu 5 jaar onderzoek naar dwalingen en steeds kom je daarbij dezelfde fouten tegen. Men trekt te snel conclusies, houdt voor de verdachte ontlastende informatie achter en het verhoor is teveel gericht op een bekentenis van de verdachte.

De zaak Ina Post is daar een schoolvoorbeeld van. Men zag een zeer onzekere vrouw en concludeerde daaruit dat ze kennelijk iets te had te verbergen. Daarna was het hele onderzoek er op gericht bewijs tegen haar te vinden. Alles wat voor haar ontlastend was werd weggelaten of zodanig bijgekleurd dat het belastend leek. Omdat dat dit niet voldoende was stelde men alles in het werk om haar tot een bekentenis te dwingen. Uiteindelijk bezweek zij.

De verantwoordelijke officier van justitie ging daar in mee en ook de rechters zaten te slapen.

Hetzelfde zien we terug in de Puttense moordzaak en de Schiedamse parkmoord. Slecht onderzoek, het weglaten van ontlastende zaken en verhoren die er op gericht waren de verdachten te breken.

Ook in de Zaanse paskamermoord, de moord op Mariëlle de Geus en de moord op Andrea Luten volgde politie en justitie hetzelfde patroon. In die zaken waren de rechters echter wel wakker en inmiddels zijn in deze zaken de werkelijke daders veroordeeld.

De introductie van tegenspraak tijdens onderzoeken is op zich een goede zaak. Wat we echter in de praktijk zien is dat de tegensprekers worden geselecteerd op rang en functie en niet op kennis van zaken. De tegenspraak richt zich daardoor voornamelijk op de procedures en niet op de inhoud. Om die inhoud gaat het echter. Er moet iets veranderen in de manier van denken van politie en justitie.

Een verdachte die ontkent, kan best de waarheid spreken en een verdachte die bekent kan best onwaarheid spreken. Men moet steeds op zoek blijven naar de waarheid.

De zaak Ina Post moet daarom een les zijn voor iedereen die bij de opsporing van strafbare feiten betrokken is. In die zaak zijn werkelijk alle grondregels van goed onderzoek geschonden.

Leave a Reply