Skip to content
 

Schaamte

Door Dick Gosewehr

Vorige week heb ik weer enkele dagen doorgebracht in de zittingzaal van het Gerechtshof Den Bosch alwaar de herzieningzaak tegen Ina Post werd behandeld. Het waren zware dagen die me lang zullen bijblijven. Degenen die denken dat het in de rechtszaal om de waarheid gaat kwamen, net als ik vorige week, bedrogen uit

De eerste dag werd Ina Post zelf verhoord. Zij kreeg van de voorzitter van het hof alle gelegenheid haar verhaal te doen en er was ruimte voor haar af en toe hoog oplaaiende emoties. Niets dan lof voor deze vakman.

Hoe anders was het gedrag van de beide Advocaten-generaal. Verveeld onderuit hangend, soms gezichten trekkend tegen elkaar maakten zij duidelijk dat het verhaal van Ina Post hen niet interesseerde. Zij wisten allang hoe het zat, Ina Post loog en was destijds terecht veroordeeld.

Ik zal één voorbeeld geven. Op de vraag van de president van het hof wanneer Ina voor het eerst van de dood van mevrouw Kolstee gehoord had, antwoordde Ina dat zij op zaterdag 23 augustus 1986, een dag na de moord dus, een stukje in de krant had gelezen waarin stond dat er in een flat aan de Duivenvoorde in Leidschendam onder verdachte omstandigheden het lichaam was gevonden van de 89 jarige bewoonster. Gezien de leeftijd van de overledene en de naam Duivenvoorde bedacht Ina dat het mogelijk om één van haar cliënten kon gaan, mevrouw Kolstee. De volgende dag werd haar vermoeden bevestigd toen haar leidinggevende haar belde en vertelde dat het inderdaad om mevrouw Kolstee ging en dat zij vermoedelijk was vermoord.

Op de vraag in welke krant Ina dat gelezen had antwoordde Ina dat dit vermoedelijk de Haagse Courant was geweest want daar was zij toen op geabonneerd.

Onmiddellijk vloog één van de AG’s overeind en op een zeer onvriendelijke en snauwerige manier maakte zij Ina duidelijk dat zij zich niet kon voorstellen dat al op zaterdag een stukje over de zaak in de krant had gestaan , want mevrouw Kolstee was pas de vrijdagavond ervoor gevonden . Zo snel ging dat niet, zeker niet in die tijd sprak zij bits. Met andere woorden Ina Post haar hier over gelogen.

Maar mevrouw de AG bleek het dossier niet goed te kennen want in het dossier is een krantenartikel van 23 augustus 1986 aanwezig die de lezing van Ina bevestigde. Dit artikel maakte onderdeel uit van het CEAS rapport, alleen stond er niet bij uit welke krant het artikel kwam en dat leidde opnieuw tot commentaar van dezelfde AG, ze bleef twijfelen aan de woorden van Ina Post.

In de pauze was er een journalist die even uitzocht hoe het precies zat. Het bleek dat op zaterdag 23 augustus 1986 zowel in De Telegraaf als in de Haagse Courant melding was gemaakt van het vinden van het lichaam van mevrouw Kolstee. Ina Post had dus wel degelijk de waarheid gesproken, je zou dus een excuus verwachten van de AG.

Nou niets is minder waar, met een verveeld gezicht zakte zij weer onderuit. Je kon haar bijna horen denken; “jammer, volgende keer beter“.

De dagen erna werden Nico van der Geest, de leider van het onderzoek en een aantal rechercheurs verhoord. Het was een meer dan genante vertoning waarbij duidelijk werd dat zowel de politiemensen als de beide AG’s geen enkele waarde aan de waarheid hechten. Enkele rechercheurs hadden hun vrouwen meegenomen en ze gedroegen zich alsof ze een uitstapje maakten. Leuk die hereniging met oude collega’s.

Ze leden bovendien aan een collectief geheugenverlies en coördinator van het onderzoek Nico van der Geest dacht kennelijk dat hij in het theater optrad.

De dag erna zouden de beide officieren van justitie verhoord worden. Ik heb dat niet meer meegemaakt. Ik kon het niet meer opbrengen nog langer machtloos toe te zien en te horen hoe er opnieuw getracht werd het leven van Ina Post kapot te maken.

Dit was niet mijn wereld. Ik heb 40 jaar bij de politie gewerkt met de gedachte dat het om de waarheid draaide, maar daar was hier niets van te merken. Hier moest gescoord worden, het imago van politie en justitie moest beschermd worden. Dat daardoor het leven van een onschuldige al 24 jaar op zijn kop staat maakte kennelijk niets uit.

Doodziek ben ik naar huis gegaan. De politie uw beste vriend, nou niet voor Ina Post.

Ik heb dus voor een organisatie gewerkt die dit soort methoden gebruikt om het eigen gezicht te redden en die het geen probleem vindt om mensen als Ina Post daarvoor ten onrechte te schande te zetten.

Ik schaam mij dood.


One Comment

  1. Chris says:

    “Je kon haar bijna horen denken; “jammer, volgende keer beter“….

    Anders was ze op hoge poten overgegaan tot het eisen van vervolging wegens meineed.
    Maar meineed door politie, ach, het komt wel vaker voor. Erger, valse PV’s, amper nog een rechter die er zwaar aan tilt.
    Niet alleen INa Post te schande zetten maar het liefst nog een keer ten onrechte laten veroordelen.

Leave a Reply