Skip to content
 

De raadselachtige dood van Michaël Iltink

Door Waarheidsvinder

Als de 28 jarige Michaël Iltink uit ‘s-Heerenberg op 28 juli 2001  ‘s nachts naast zijn fiets op een landweggetje bij het Gelderse Azewijn wordt gevonden, ligt hij met zijn hoofd in een plas bloed en bloedt hij uit beide oren. Al snel denkt de politie te weten wat er gebeurd is, Michaël is dronken van zijn fiets gevallen en heeft daardoor ernstig hersenletsel opgelopen. Twee dagen later is hij dood.

Zijn vriendin die de hele avond bij hem was, zegt dat Michaël maar 2 of 3 biertjes heeft gedronken en zeker niet dronken was. Deze lezing wordt bevestigd door de ambulance verpleger die Michaël ter plaatse behandeld heeft.

De behandelend neuroloog zegt dat het hersenletsel zeker niet door een simpele val is veroorzaakt maar de politie houdt voet bij stuk, hier is sprake van een noodlottig ongeval en dus eindigt het onderzoek al snel.

Aan de hand van de stukken die de familie van Michaël in bezit heeft hebben wij de zaak bekeken. Naar onze mening is er geen steun voor het standpunt van de politie. Veel wijst er op dat Michaël die bewuste nacht is aangereden door een vrachtauto en dat de bestuurder daarvan is doorgereden.

Vandaag staat het verhaal over de dood van Michaël in de Telegraaf.

Bron: De Telegraaf

Door: Jolande van der Graaf

TERBORG, zaterdag

Het was een broeierige zomeravond toen het Gelderse kerkdorp Azewijn uitliep voor het jaarlijkse tuinfeest van de plaatselijke schutterij. Ook Michael Iltink (28) en zijn aanstaande bruid Michaela uit het naburige plaatsje ’s-Heerenberg genoten met volle teugen van het boerenfestijn. Maar voor Michaël had het feest een gruwelijke afloop in petto.

„We hadden er de avond doorgebracht met vrienden”, kijkt Michaela terug. „Dansen, kletsen, wat drinken; het was er probleemloos en leuk. Michaël had niet meer op dan twee, hooguit drie biertjes. Hij sleutelde als hobby aan oude auto’s en zou de volgende morgen vroeg bij een vriend een versnellingsbak gaan inbouwen. Dat doe je niet als je een kater hebt.”

Die hele juliavond in 2001 had dreigend onweer de lucht bezwangerd. Even na middernacht vielen de eerste dikke druppels in Azewijn. „Michaël en ik sprongen op onze fietsen in de hoop nog enigszins droog thuis te komen.” Even verderop, op de Hartjensstraat, een donker en amper drie meter breed landweggetje zette Michaël zijn mountainbike aan de kant. „Hij moest heel nodig plassen. Ik reed langzaam door in de regen. Ook omdat Michaël het niet echt fijn vond als ik hem op de rug stond te kijken als hij moest plassen. Een eind verder heb ik nog onder een afdak van een woning staan schuilen en vergeefs op hem gewacht.”

Tegengekomen

Ervan uitgaande dat Michaël een vriend met een oude, door hem bewonderde Citroën was tegengekomen, fietste Michaela verder alleen door. „Eenmaal thuis bleef hij maar weg. Ik stapte in mijn auto, reed dezelfde weg terug. Hij was nergens te bekennen. Ik voelde dat het fout zat.”

De graag geziene en succesvolle vertegenwoordiger van een motor- en scooterbedrijf was op dat moment al afgevoerd naar het ziekenhuis. Een van de feestgangers had hem gewond gevonden op de Hartjensstraat. Michaël had op het wegdek gelegen. Uit zijn oren was bloed gesijpeld dat een plas onder zijn hoofd vormde. Op verzoek van toegesnelde agenten was hij gaan zitten en had hij nog zijn naam gezegd. Met een ambulance werd hij daarna naar het Slingelandziekenhuis in Doetinchem gebracht.

Michaela kreeg thuis telefoon van de politie. „Of ik hem even wilde komen ophalen. Maar het bleek veel slechter met hem te gaan dan de politie beweerde. Ik heb Michaël zelfs niet meer gesproken. Het enige wat hij nog uitbracht was: ’Ik wil naar huis, ik wil naar huis’. Kort erop werd hij overgebracht naar het ziekenhuis in Enschede. Scans hadden uitgewezen dat Michaël zwaar hersenletsel had.”

De ouders van Michaël, Theo Iltink en zijn uit het Spaanse Galicië afkomstige vrouw Angelines hebben nooit meer met hun zoon kunnen praten. „Toen het gebeurde waren wij in Spanje. We deden er bijna een etmaal over om thuis te komen. Michaël lag toen al in coma. Kort erna zeiden de artsen dat hij hersendood was en hebben ze de beademingsapparatuur stilgezet. Onze zoon, de jongen die altijd voor iedereen klaarstond, was er niet meer. Het was alsof onze wereld instortte.”

Uit sectie in het Nederlands Forensisch Instituut bleek dat Michaël was overleden aan de gevolgen van een grote breuk in zijn achterhoofdsbeen, massale onderhuidse bloedingen in de nek, een enorme hersenvliesbloeding en tal van kneuzingen in de hersenen. Toenmalig NFI-patholoog Hens concludeerde dat die verwondingen door de val van een fiets waren veroorzaakt, maar sloot andere oorzaken „niet voor honderd procent” uit. Krap twee weken later rondde de politie het onderzoek af. ’Sectie wees uit dat de verwondingen door een val zijn veroorzaakt. Daarom sluiten we het onderzoek. De familie is hierover ingelicht’, luidde een interne politiemededeling.

Michaëls familie en zijn toenmalige vriendin hebben er nooit iets van geloofd. „Van meet af aan had de politie helemaal geen zin in een onderzoek. De agenten wuifden mijn bezwaren simpeltjes weg. Michaël had in hun ogen te veel gedronken en was daardoor gevallen. Iets anders kon volgens hen niet zijn gebeurd”, aldus Michaela.

Michaëls moeder Angelines liet het er niet bij zitten. Zij probeerde de afgelopen negen jaar keer op keer om de politie op andere gedachten te brengen. „Steeds kreeg ik nul op het rekest. Ook een coldcaseteam, twee jaar geleden, zag geen aanknopingspunten. Maar wij weten dat er iets anders gebeurd moet zijn. Michaël is niet gevallen. Op zijn hele lichaam was geen schaafwondje te vinden. Ook zijn kleding was niet beschadigd.”

Schokkend genoeg blijken aanknopingspunten voor een heel ander, veel aannemelijker scenario gewoon in het politiedossier te staan. Handig ’weggeschreven’ naar de vergetelheid. Zo nam de politie in de samenvatting van het dossier, het zogeheten relaas van het onderzoek, wel de conclusie van het NFI op. Maar Michaëls behandelend neuroloog, die een totaal andere mening over de oorzaak van de verwondingen heeft, komt in dat hele relaas niet voor.

Er is meer dat doet vermoeden dat er iets heel anders aan de hand was. In de berm van de Hartjensstraat zagen getuigen een opvallend bandenspoor. Dat werd echter nooit onderzocht. Opmerkelijk is ook dat de verklaringen van een nu 43-jarige getuige, die met haar man op het tuinfeest was, wel in de samenvatting van het onderzoek staan, maar dat belangrijke gegevens zijn weggelaten. Onvermeld bleef dat deze vrouw rond de tijd dat zij het feest verliet en Michaël dodelijk gewond raakte, een kleine lichtkleurige vrachtauto op de smalle polderweg zag rijden. Een vrachtauto die Michael uit tegenovergestelde richting moet zijn gepasseerd. ’Het vrachtautootje kwam over de Hartjensstraat vanuit Lengel’, vertelde de vrouw destijds. ’Toen sloeg het rechtsaf, stopte en reed weer achteruit. Vervolgens zagen we hoe het vrachtwagentje de andere kant uitreed, richting het centrum van Azewijn.’

Grote vraag is wat er gebeurde op de smalle, onverlichte weg buiten de bebouwde kom. Er waren geen sporen dat Michaël werd aangereden terwijl hij óp zijn fiets zat. Zowel de mountainbike als zijn kleding vertoonden daar geen tekenen van. De geringe schade aan de fiets – een dopje van het stuur was eruit gevlogen en de ketting lag van de tandwielen – ontstond waarschijnlijk toen de mountainbike op de grond viel. De fiets van Michaël was bovendien naar links gevallen, maar het slachtoffer zelf lag rechts, schuin voor de fiets. Ook dat wijst erop dat Michaël niet op zijn rijwiel zat toen hij op de grond belandde.

Dat de Gelderse vertegenwoordiger dronken was, is niet aannemelijk. Volgens zijn vriendin had hij amper gedronken. De ambulanceverpleegkundige constateerde bovendien dat hij niet naar drank rook. Een gezonde, nuchtere man valt niet zomaar plat op zijn achterhoofd. Michaël liep het letsel dus op andere wijze op.

De feiten en omstandigheden ondersteunen de hypothese dat hij gewond raakte toen hij zich zonder fiets op de landweg bevond. Volgens zijn neuroloog was het hoofd letsel zo zwaar dat dit niet kwam door een val, maar wel door een klap tegen het hoofd met een voorwerp. Toch zijn er geen aanwijzingen dat Michaël opzettelijk werd mishandeld. Michaela herinnert zich dat haar toenmalige partner op het tuinfeest met niemand ruzie had. Bovendien was het puur toeval dat hij op een bepaald moment die nacht alleen op de Hartjensstraat was. Niemand kon van tevoren weten dat hij zou gaan plassen, terwijl zijn vriendin doorfietste. Ook uit de getuigenverklaringen blijkt nergens dat er op of bij deze polderweg problemen waren.

In een reactie zegt een woordvoerder van de politie Noord en Oost Gelderland dat het ongeval in 2001 „grondig en langdurig” is onderzocht. „Ook in 2008 is gedegen onderzoek verricht. Zo is een computeranimatie gemaakt, het letsel van het slachtoffer bestudeerd en zijn de getuigenverklaringen opnieuw bekeken. Verder zijn er verkeersongevallenspecialisten bij ingeschakeld. We kennen de visie van de neuroloog, maar voor ons is de NFI-sectie bepalend. Het verhaal over de vrachtwagen zegt ons niets. Op de locatie zijn geen sporen van een vrachtwagen aangetroffen. Wij gaan nog steeds uit van een val van de fiets, mogelijk door uitwijken. Wij begrijpen het verdriet van de familie en het feit dat dit voor hen nog niet verwerkt is.”

Buitenspiegel

Uiteindelijk doemt maar één reëel scenario op. Michaël Iltink werd aangereden door een auto terwijl hij stond te plassen of daar net mee was opgehouden, een auto die gewoon doorreed. Gezien de resultaten van het technisch onderzoek en de sectie is nagenoeg uitgesloten dat het ging om een ’normale’ aanrijding waarbij Michaël door de voorzijde van de wagen werd geraakt. Wel heeft het er alle schijn van dat zijn hoofd een gigantische dreun kreeg van een uitstekend deel van een auto, zoals een buitenspiegel. Een personenauto valt af omdat die spiegels te laag zitten om het hoofd van een volwassen man te kunnen raken. Maar de spiegel van een vrachtauto is een mogelijkheid. De buitenspiegel van een kleine, lichtkleurige vrachtwagen bijvoorbeeld.

Die hypothese had volgens oudrechercheur Dick Gosewehr tot op de bodem uitgezocht moeten worden. „De politie had in ieder geval moeten proberen om te achterhalen wie er die bewuste nacht met een lichtgekleurd vrachtautootje over de Hartjensstraat reed.” Komt nog bij dat een lokale krant destijds schreef over een jongen die had gehoord dat Michael tegen een vrachtwagen was gevallen.

Nadat Michaël tegen het hoofd was geraakt, kon hij zich aanvankelijk nog bewegen. De bloedingen in zijn hersenen waren toen nog gering. Hij moet overeind zijn gekrabbeld, nog een stukje hebben gefietst. Toen de bloedingen verhevigden ging dat niet meer. Gosewehr: „Het hele beeld wijst erop dat Michaël een eindje verderop niet meer verder kon en van zijn fiets is gestapt. Die heeft hij vervolgens laten vallen, de fiets viel naar links. Michaël is zelf nog even voortgestrompeld, maar onmiddellijk daarna aan de rechterkant van de weg in elkaar gezakt.”

Alleen dit scenario is een verklaring voor het zware hersenletsel, zonder dat Michaël schaaf- of andere wonden opliep. Ook verklaart het de minimale mankementen aan de fiets en het feit dat alle kleding heel was. Desondanks sloot de politie het onderzoek destijds al na twee weken. En ook in 2008 had de politie er geen oog voor. ’Het dossier geeft geen enkele aanleiding te veronderstellen dat een derde partij een factor was bij het ongeval’, schreef toenmalig recherchechef Willem Leeflang destijds aan de ouders. „Die Leeflang kwam ons later nog opzoeken”, herinnert vader Theo Iltink zich. „’We kunnen er niks mee’, zei hij. Daar stonden we opnieuw. In de kou.”

Michaëls toenmalige vriendin heeft erg onder het verlies geleden, maar de draad weer opgepakt. Ze is getrouwd en heeft drie kinderen. Michaëls ouders daarentegen leven nog dagelijks in de nachtmerrie. „Met name mijn moeder kwijnt weg in haar verdriet”, zegt hun dochter Sonja vanuit Spanje. „Ze kan er niet mee leven dat ze niet weet wat haar zoon is overkomen en dat de politie geen onderzoek verricht.”

Sonja’s partner, Spanjaard José Luís, die nota bene verkeersspecialist is bij de Guardia Civil, sprak ooit met de Gelderse politie over de zaak. „Ik heb heel wat verkeersongevallen in Spanje onderzocht. Uit ervaring weet ik dat Michaël niet van de fiets gevallen kan zijn. Maar de agenten wilden niet eens naar me luisteren. Teleurstellend en ronduit een schande hoe de Nederlandse politie hier te werk is gegaan.”

Inmiddels staat de Venlose strafrechtadvocaat Marcel Heuvelmans de zwaar getroffen familie Iltink bij in de zoektocht naar de waarheid. De advocaat zal de komende tijd het volledige dossier over de dood van Michaël bij justitie opeisen.

Reactie politie Gelderland Noord- en  Oost Gerlderland

“Het ongeval is in 2001 grondig en langdurig onderzocht. Ook in 2008 is gedegen onderzoek verricht. Zo is een computeranimatie gemaakt, het letsel van het slachtoffer bestudeerd en zijn de getuigenverklaringen opnieuw bekeken. Verder zijn er verkeersongevallenspecialisten bij ingeschakeld. We kennen de visie van de neuroloog, maar voor ons is de NFI-sectie bepalend.

Het verhaal over de vrachtauto zegt ons niets. Op de locatie zijn geen sporen van een vrachtauto aangetroffen. Wij gaan nog steeds uit van een val van de fiets, mogelijk door uitwijken.

Wij begrijpen het verdriet van de familie en het feit dat dit voor hen nog niet verwerkt is.”


2 Comments

  1. marcel l says:

    ongelooflijk wat een stelletje onkundige prutsers lopen er bij de politie rond zeg!!, je geloft het gewoon niet als je deze trieste zaak leest ,eigenwijs en koppig ,en zeggen dat ze alles goed hebben uitgezocht, elk normaal begaafd mens kan hier al lezen dat er gewoon goede aanknopings punten zijn ,te beginnen met die vrachtwagen, maar de politie zegt van niet,je zou ze allemaal moeten ontslaan , en nooit meer op een buro moeten toe laten!1,

  2. Niek says:

    Een zeer herkenbaar verhaal.
    Ikzelf heb bijna indentiek voorval meegemaakt. Met dezelfde gevolgen.
    Met het verschil dat ik het overleef hebt
    Helaas heeft Michael het niet overleeft.

Leave a Reply