Skip to content
 

Confession to Crime,but Innocent

Door Waarheidsvinder

Naar aanleiding van de plaatsing van het slotwoord van Ina Post tegen het Hof in Den Bosch ontvingen wij onderstaande reactie van een lezeres van onze site. Wij willen u deze reactie niet onthouden.

Auteur: Wils

Recent vond ik online een artikel in The New York Times (13 september 2010)

Een van de onschuldig veroordeelde mannen dacht, net als Ina Post, dat hij de enige ’sufferd’ in de wereld was die een misdrijf bekende, waar hij part noch deel aan had.

Ook hij vertelde – ten einde raad – alles wat men maar horen wilde, in de hoop en verwachting dat een advocaat zijn onschuld wel zou kunnen bewijzen.

Nieuw onderzoek toont volgens dit artikel aan, dat mensen die niet bij het misdrijf betrokken waren, toch zulke gedetailleerde verklaringen konden afleggen over wat er gebeurd was, dat de aanklager daardoor aannemelijk kon maken dat alleen de verdachte het misdrijf gepleegd kon hebben.

Net als bij Ina Post namen de verhoorders het misdrijf tot in detail door met de verdachte, na diens bekentenis. Ze vroegen hoe hij het gedaan had en corrigeerden hem wanneer hij het fout had. Ze vroegen bijvoorbeeld: “Hoe kwam je binnen?” En hij antwoordde: “Ik trapte de voordeur in.” De dader had echter de achterdeur gebruikt, dus bekende hij dat hij achterom was gelopen. En sommige bekentenissen bevatten zelfs fouten die de politie naar de verdachte had ‘gelekt’.

(Waarheidsvinder, u toonde deze handelwijze al eerder aan.)

De in het artikel genoemde man heeft nog steeds moeite om het verleden achter zich te laten (ondanks de excuses en 7,5 miljoen dollar die hij kreeg). “Ik schaamde me”, zegt hij. “Je komt zoveel mensen tegen die zeggen dat ze nooit een misdrijf zouden bekennen.”

Hij gaat niet met hen in discussie, omdat hij weet dat zij niet hebben ervaren wat hij heeft doorgemaakt.

Ik leef met Ina Post mee. Zij beseft dat ze de enige persoon in de hele wereld is die absoluut zeker weet dat de moord niet door haar gepleegd is. Zij moet leven met de gedachte dat anderen (die daar voor hebben doorgeleerd) haar in staat achten tot het meest verschrikkelijke wat je een ander mens kunt aandoen: een weerloze oude vrouw wurgen omwille van het geld. Als je daarvoor ten onrechte veroordeeld wordt (en tot het bot vernederd en verguisd), als alles wat je lief is, je ontnomen wordt, dan krijg je zenuwslopende jaren later van diezelfde mensen te horen, dat er meer in het leven is, dan dat. Dat zal misschien gelden voor doorgewinterde criminelen, maar niet voor iemand die nog geen vlieg kwaad kan doen.

Citaat: Professor Garrett said he was surprised by the complexity of the confessions he studied. “I expected, and think people intuitively think, that a false confession would look flimsy,” like someone saying simply, “I did it,” he said.

Instead, he said, “almost all of these confessions looked uncannily reliable,” rich in telling detail that almost inevitably had to come from the police. (Einde citaat.)

Citaat: Jim Trainum, a former policeman who now advises police departments on training officers to avoid false confessions, explained that few of them intend to contaminate an interrogation or convict the innocent.

“You become so fixated on ‘This is the right person, this is the guilty person’ that you tend to ignore everything else,” he said. The problem with false confessions, he said, is “the wrong person is still out there, and he’s able to reoffend.” (Einde citaat.)


Leave a Reply