Skip to content
 

Valse aangiften in zedenzaken

Door Waarheidsvinder

In de tijd dat wij nog bij de politie actief waren, zijn wij regelmatig aangelopen tegen zedenzaken waarin hoogstwaarschijnlijk sprake was van een valse aangifte. De oorzaak dat dit door de zedenrechercheurs niet werd ontdekt was volgens ons heel duidelijk, zij voelden zich vaak meer hulpverlener dan waarheidsvinder. Hoewel sommige leidinggevenden dit probleem erkenden, was er weinig bereidheid er iets aan te doen. Men vreesde voor problemen met de betreffende zedenrechercheurs.

We hebben op deze site in het verleden uitgebreid geschreven over Theo Tetteroo, wiens levens werd verwoest door het feit dat zijn kinderen een valse aangifte tegen hem deden en dat de politie deze aangiftes klakkeloos opschreven, zonder ooit enig serieus onderzoek te doen naar de juistheid daarvan. Theo is inmiddels overleden zonder dat de waarheid ooit aan het licht is gebracht.

Inmiddels zijn we enkele jaren verder en zijn er steeds meer mensen die het probleem onderkennen. Gisteren lazen we in De Telegraaf onderstaand artikel. In deze zaak kwam uiteindelijk wel de waarheid boven tafel, maar toen was het leed inmiddels geschied. Gelukkig begint er ook bij de politie iets te veranderen en krijgen zedenrechercheurs in de toekomst een cursus waarin het fenomeen van de valse aangiftes ruimschoots aan bod komt.

Bron : De Telegraaf

Door: Marjolein Schippers

WAAR ROOK IS…

DRIE MAANDEN GELEDEN is hij een nieuw leven begonnen. De 35-jarige Marcus verkocht met verlies zijn woning in Brabant en verhuisde samen met zijn vrouw en twee zonen naar ZuidHolland. In 2007 werd Marcus door een vijftienjarig nichtje, naar later bleek, onterecht beschuldigd van seksueel misbruik. Maar zelfs na een rehabiliterende vrijspraak vorig jaar, met vernietigende conclusies over de aangifte van het nichtje, bleef Marcus ’de vieze man’ van de buurt. „Vriendjes van mijn zonen mochten niet meer bij ons thuis komen spelen.” Deskundige mr. Chris Veraart: „We gaan steeds heftiger reageren op zedenzaken. Met als gevolg dat rechercheurs te snel kritiekloos meegaan in het verhaal van ’zo’n zielig meisje’.”

WADDINXVEEN, zaterdag

Onbeheerst huilend had het achternichtje hem die avond verteld dat ze waarschijnlijk zwanger was, naar ze dacht van een loverboy. Het meisje, dat onder toezicht stond van Jeugdzorg, had het nog niet aan haar moeder durven vertellen. Maar aan hem, de leuke sportieve oom, durfde ze het wel te zeggen. De 35-jarige Marcus, net samen met zijn vrouw thuis van een avondje uit, ving haar op en overtuigde haar ervan dat ze toch écht met haar ouders moest gaan praten.

„Ze had die avond samen met een vriendin bij ons opgepast. Mijn vrouw was al naar boven toen het hele verhaal eruit kwam. Het was best emotioneel; ze stond in de familie bekend als een lastige puber, was ook al een paar keer weggelopen. Het leek me goed dat ze eindelijk eens iemand van de familie in vertrouwen nam. Ze zou samen met die vriendin bij ons blijven logeren die nacht. Ik gaf ze, na afloop van het gesprek, een knuffel en een kus en ging naar boven. De volgende ochtend was er ook nog niets aan de hand, voor het gezamenlijke ontbijt zaten ze nog met onze zoontjes te spelen.”

Maar een paar dagen later belde haar vader woedend op. Dat Marcus die avond ’aan zijn dochter had gezeten’. Dat hij de beide meisjes eerst een xtcpil had gegeven. „Het was alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Ik ben gelijk naar ze toe gegaan. Mijn achternichtje zat helemaal verkrampt op de bank, haar armen om zich heen. Op de vraag ’heeft Marcus jou aangerand’ schudde ze alleen maar nee. Haar vader schreeuwde: ’Zeg dan nu wat je aan ons hebt verteld!’ Ik zou haar gevingerd hebben. Met haar ouders was bijna niet te praten, die waren zo woedend. Ze lieten me weten dat ze naar de politie zouden gaan en toen kon ik vertrekken.”

Aandacht

„Ik wist niet wat ik ermee aan moest. Thuis heb ik het gelijk aan mijn vrouw verteld, die stond vierkant achter me en zei: ’Dat meisje wil gewoon aandacht en dit is een manier om het te krijgen’. Ook heb ik de volgende dag mijn werkgever ingelicht. Die zei meteen: ’Ik kan absoluut niet geloven dat jij zoiets hebt gedaan’.”

Een hele lange tijd bleef het stil; een martelende onzekerheid. Pas enkele weken later kreeg Marcus een telefoontje van de zedenpolitie in zijn woonplaats of hij zich voor ondervraging wilde melden. Dat zou uiteindelijk drie dagen in beslag nemen: Marcus werd vastgezet. „Ik was helemaal van de wereld. Dat je dus zomaar in de cel kunt belanden, dat was altijd een heel andere wereld voor mij. Ik werd behandeld als een stuk vuil, tijdens het luchten pakte een andere gedetineerde zomaar een sigaret van mij af. Elke dag waren er ondervragingen. Ik miste mijn vrouw en kinderen vreselijk, elke avond zat ik letterlijk op mijn knieën voor mijn bed: ’lieve God ik weet niet of u er bent maar help me alstublieft’.”

Na die drie dagen mocht Marcus weer naar huis. En toen bleef het opnieuw stil. Angstwekkend stil, maar ook benauwend en onzeker stil: „Ik wist niet of er iets mee zou worden gedaan. Binnen de familie werd mijn kant gekozen, ook mijn vrouw en mijn baas steunden me. Toch leefde ik bijna constant onder spanning: wat zou er gaan gebeuren? Pas na anderhalf jaar, en dat noem ik gewoon onmenselijk, kreeg ik bericht dat er werd overgegaan tot vervolging wegens het ’binnendringen van een minderjarige’. Dan val je opnieuw in het ravijn.”

Tijdens de rechtszaak bleek dat het vriendinnetje van het nichtje toch niet wilde getuigen over wat er die avond zou zijn gebeurd. Een deskundige van een verslavingskliniek veegde de vloer aan met de omschrijving die door het meisje was gegeven van de uitwerking van xtc, zoals bewegingloosheid en niet meer kunnen zien. De officier van justitie vroeg vrijspraak en dat was ook wat er kwam: volledige en rehabiliterende vrijspraak, waarbij de rechter nog expliciet inging op de zeer inconsistente verklaring van het achternichtje.

Schoolplein

„Ik was zo blij. Maar ook boos: eigenlijk hadden ze hier geen zaak van mogen maken! Het allerergste is echter: al heb je vrijspraak, toch sta je als dader te boek. Het verhaal over de rechtszaak doet de ronde in de buurt. Tja, wordt er dan gezegd, hij heeft toch vast gezeten! Waar rook is, is vuur! Dat doen ze niet zomaar! En dus kwam mijn zoontje op een gegeven moment huilend thuis. Zijn vriendje mocht niet meer bij ons spelen. Hij wist gelukkig niet waarom, maar ik wel natuurlijk. Je staat op het schoolplein en je merkt dat sommige ouders liever niet meer met je praten. Snel oversteken zelfs als je ze zien aankomen.”

Marcus was inmiddels onder behandeling bij een psycholoog, die een posttraumatisch stresssyndroom bij hem constateerde. „Ik was angstig geworden om over straat te gaan, bang voor starende blikken. Als er een politieauto door de straat reed, zat mijn hart in mijn keel, terwijl ik niets te duchten had. Elke minuut van de dag was ik er in mijn hoofd mee bezig. Ik snap best dat ze zo’n aangifte moeten onderzoeken. Maar als ze even goed onderzoek hadden gedaan, bijvoorbeeld naar dat xtc-verhaal, was al snel naar voren gekomen dat dit geen zaak was.”

Marcus hakte uiteindelijk de knoop door: met verlies verkocht hij zijn huis en ging in een heel ander deel van Nederland wonen. „We willen een nieuwe start maken, vooral ook voor mijn kinderen. Dat is ook de reden dat ik nu niet met naam en foto in de krant wil. Ik heb inmiddels door dat ik, ondanks de vrijspraak, voor de buitenwereld altijd besmet zal blijven. Mijn pleidooi is nu, vooral naar de zedenpolitie toe: wees kritisch. Want juist door al die grote zedenzaken van de laatste tijd is er de neiging vermoedelijke daders over één kam te scheren en al vooraf met rotte tomaten te bekogelen.”

Uitvergroting

Mr. Chris Veraart schreef al in 1997 het boek ’Valse Zeden’ waarin hij enkele geruchtmakende valse aangiften behandelde. Binnenkort komt een vierde druk uit, want volgens Veraart is het thema actueler dan ooit. „Door al die grote zedenzaken van de laatste tijd denkt men dat er achter iedere boom een verkrachter en op iedere school een pedoseksueel zit. Er heerst momenteel een enorme zedenangst: seks is bijna erger dan moord. Natuurlijk, zo’n zaak als het Monster van Riga is niet gering. Het zal je kind maar overkomen. Maar als gevolg daarvan wordt er bij elk, veel kleiner gebeuren, onmiddellijk de driehoek bij elkaar geroepen en ziet de burgemeester zich gedwongen een persconferentie te geven. Met als gevolg dat betrokkenen weer gaan denken: hier moet wel iets héél gruwelijks zijn gebeurd. Kwadratische uitvergroting noem ik dat.”

Veraart onderscheidt vier soorten aangiften: „De volledig valse: de aangeefster wil de dader treffen of wraak nemen. De mislukte vrijage: er is wat gebeurd met beider instemming maar achteraf krijgt één van de twee spijt of voelt zich slecht behandeld. Ten derde: de billenknijpende chef, wat wordt uitvergroot tot enorm drama. En ten vierde: de échte zedenzaak.”

„Deze Marcus is rehabiliterend vrijgesproken, wat betekent dat hij ’ten onrechte als verdachte is aangemerkt’. Dat komt niet vaak voor, meestal is het bij gebrek aan bewijs. Het akelige is echter dat je voor de buitenwereld altijd gebrandmerkt zult blijven. Kort door de bocht: al ben je tien keer vrijgesproken, je blijft een viespeuk. Want: zo’n verhaal, dat zuigt zo’n meisje niet uit haar duim. Het hele erge is echter, dat er ook nog steeds rechercheurs zijn die zo denken. Het lijkt wel alsof ze niet leren van de geschiedenis.”

Psychologe Jannie van der Sleen deed samen met de Erasmus Universiteit onderzoek naar aangiften van seksuele misdrijven. Hoewel er geen harde cijfers zijn, gaat zij ervan uit dat tussen de tien en veertig procent van de aangiften vals is. „Het blijft een lastig onderwerp, omdat er vaak geen feitelijk bewijs bestaat en het ’t verhaal van het slachtoffer tegen het verhaal van de dader is”, aldus Sleen, die als gevolg van haar onderzoek rechercheurs aanraadde aan het begin van een aangifte goed duidelijk te maken dat een valse aangifte een ernstige zaak én strafbaar is. Want juist in dat stadium kunnen aangevers zich nog bedenken. Nadien zitten ze ’op een rijdende trein’ en kunnen niet meer terug. Bovendien moeten motieven als aandachttrekken en wraakzucht, iets wat vooral speelt bij echtscheidingen, volgens Van der Sleen in het oog worden gehouden.

Aandacht voor valse aangifte

De aanbevelingen van Jannie van der Sleen én van anderen zijn zeer ter harte genomen, weet Walter van Kleef, voorzitter van de landelijke Expertgroep Zeden, adviesorgaan van de Raad van Hoofdcommissarissen. „Er is de afgelopen jaren heel veel gebeurd. De komende maanden gaan alle Nederlandse zedenrechercheurs een tiendaagse opleiding volgen, waarin ruim aandacht wordt besteed aan het onderwerp ’valse aangifte’. Er wordt nu nog vaak erg slachtoffergeoriënteerd gedacht. Het beroep van zedenrechercheur vereist namelijk een groot invoelend vermogen. Maar dat mag de objectieve kijk op de zaak niet vertroebelen.” „En in de Staatscourant is onlangs een nieuwe ’aanwijzing opsporing en vervolging inzake seksueel misbruik’ gepubliceerd. Hierin wordt vooral de nadruk gelegd op waarheidsvinding. De aangever of aangeefster wordt voortaan in een informeel gesprek vooraf gewezen op de consequenties van het doen van een valse aangifte. Zo’n aangifte kan namelijk enorme gevolgen hebben voor de betrokkene. Iemand die zich hieraan schuldig maakt, kan worden vervolgd en er kan ook worden overgegaan tot publicaties in de pers”, aldus Van Kleef. „Bovendien wordt binnenkort een onderzoek gestart

10 Comments

  1. anoniem says:

    Ik heb het nu voor de derde keer aan mn fiets hangen. De eerste keer dat dit me overkwam is dat een man
    uit wraakzuchtigheid mensen vertelde dat ik een veroordeelde pedofiel was met een strafblad en dat ik een taakstraf had gehad en niet meer in mijn eigen dorp mocht komen vanwege die dingen. Om zijn verhaal kracht bij te zetten vertelde hij dat zijn stiefmoeder rechercheur bij de politie was en dit had gelezen in mijn strafblad, cq dosier. Nou geloof ik veel maar ik heb nog nooit voor de rechter gestaan en ik heb ook nog nooit een zedendelicht begaan. Ik ben met het verhaal naar de politie gegaan en kreeg daar te horen dat ik er maar beter geen aangifte van kon
    maken, ik heb het dan daar ook bij een melding gelaten, blijkbaar trekt de politie alleen alle registers
    open als er iemand dood wordt geslagen en niet als er al aardig wat aanwijzingen zijn dat iemand ten onrechte het leven zuur wordt gemaakt. Ik loop vandaag de dag nog rond met alle post traumatische stress en ik heb geen idee waar ik tegenwoordig nog rustig kan leven.

  2. XXX says:

    Heb hier in het verleden helaas ook mee te maken gehad de betereffende rechercheur (J.G. Jongerden) ging ook heel onzorgvuldig te werk. Naar mijn mening heeft zijn onzorgvuldigheid een jaar later mede geleid tot de dood van de toen pas 6 jaar oude Thea Puymbroeck. Voor de dood en het misbruik van Thea Puymbroeck werd de moeder van dit kind wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken door de rechter, wat niet had hoeven gebeuren. Er was een getuige die kon en wilde verklaren dat de moeder geruime tijd voorafgaand aan de dood van haar kind had verklaard dat haar kind werd gedrogeerd door de mensen die haar kind uiteindelijk ook de dood in joegen. Deze getuige is nooit gehoord door de rechter.

  3. Koen says:

    Hi Edwin,
    Klinkt verschrikkelijk wat je hebt meegemaakt.
    Zit op dit moment in het zelfde schuitje, hoe kan ik met je in contact komen?
    Met vriendelijke groet,
    Koen

  4. The Truth makes free says:

    Waar rook is, is soms een luchtspiegeling !!

  5. The Truth makes free says:

    Meisje zet jongen aan tot verkrachting
    Een 12-jarig schoolmeisje uit West Yorkshire is veroordeeld tot 28 maanden jeugdgevangenis nadat zij een 14-jarig mannelijk plaatsgenootje uitdaagde een 11-jarig vriendinnetje te verkrachten.
    Tijdens de rechtszaak bleek dat het 12-jarige wicht niet alleen in een deuk lag van het lachen, maar ook het 11-jarig slachtoffertje zou hebben geslagen en gestompt tijdens de daad.
    De jongen verklaarde de verkrachting te hebben uitgevoerd omdat hij niet wilde dat het 12-jarige meisje hem een ‘mietje’ zou vinden. “Je bent nog niet klaar”, zou ze hebben geroepen toen de jongen wilde stoppen.

  6. Truth makes free says:

    Valse beschuldiging verkrachting kost vrouw twee miljoen

    Londen- De Engelse Lynn Walker moet haar collega, die ze ten onrechte van verkrachting heeft beschuldigd, een schadevergoeding betalen van 400.000 pond.(€ 457.000) Ook moet ze de kosten van het proces (Ruim € 227.000, -) betalen, meldt de Britse krant The Times.

    Een jury kwam tot de conclusie dat de 33-jarige Walker haar collega Martin Garfoot ten onrechte heeft beschuldigd. Rechter Hooper van het hooggerechtshof stelde vervolgens de hoogte van de schadevergoeding vast. Bovendien nam hij de in verkrachtingszaken hoogst ongebruikelijke stap om de naam van de vrouw bekend te maken.

    Walker en Garfoot werkten bij een chemisch bedrijf in de buurt van Gateshead in het noordwesten van Engeland. Zij konden het aanvankelijk goed met elkaar vinden, maar in november 1996 schreef Walker aan twee directeuren van het bedrijf dat Garfoot zich op een zaterdag in de lunchruimte van de stafmedewerkers aan haar had vergrepen. Garfoot werd geschorst. Na een intern bedrijfsonderzoek besloot het bedrijf geen disciplinaire maatregelen tegen de man te nemen, maar hem wel naar een andere fabriek te plaatsen.

    Toen er allerlei geruchten begonnen te gonzen, besloot Garfoot de zaak bij de rechter aanhangig te maken. Hij beschuldigde Walker van laster. In de tijd dat zij haar collega beschuldigde, ging ze gebukt onder huwelijksproblemen. Zij was slechts zes weken getrouwd, toen haar man wegens diefstal in de winkel waar hij werkte werd ontslagen. Bovendien betrapte zij hem met een andere vrouw in bed.

    Garfoot heeft Walker voorgesteld de zaak buiten de rechter om af te wikkelen. Zij zou publiekelijk moeten erkennen dat zij hem vals had beschuldigd. Bovendien zou zij hem 25000 pond schadevergoeding moeten betalen. Walker sloeg het voorstel in de wind en vreest nu failliet te gaan.

  7. Alex says:

    Mijn 16 jarige ex vriendin heeft gelogen in haar verklaring, o.a. dat ze 15 jaar was toen we seks hadden. Daar is echter niets van waar. Ze blijkt hier doelbewust over gelogen te hebben omdat haar in een opvang (waar ze heen moest omdat ze seks had met een berg anderen) mij helemaal zwart hadden gemaakt.

    Ja ik ben ouder dan haar, maar ik heb altijd seks op de afgesproken manier met haar gehad.
    Ik heb haar nooit gedwongen, ik heb nooit iets geeist van haar, toch zat haar verklaring vol met leugens en moet het OM nog steeds besluiten of er vervolging komt of niet.

    Ze was 100% zeker 16 jaar en ik heb een bon van het hotel als bewijs. Dat wilde ze bij de politie NIET horen. Toch werd ik 3 dagen lang vast gezet en verhoord!!!!

    Bedankt lieve ex vriendin, in haar verklaring zei ze nog: Hij heeft straf verdiend, hij mag dit niet met anderen doen. Ze vergat wel even te zeggen dat zij per se een relatie met mij wilde en niet ik met haar. Ik heb haar geprobeerd te remmen maar werd constant gestalkt door haar op msn/telefoon/sms om contact te houden, zielige verhalen voor aandacht…

    Ik zie uit naar de rechtszaak, want ik maak haar verhaal met de vloer gelijk.

  8. Edwin Bergen says:

    Ik ben wanhopig na mijn veroordeling voor misbruik van een 11-jarige jongen; een aangetoond fantaserende en autistische jongen; er was en is geen enkel bewijs; slechts op ZIJN (zeer contradictoire) verklaring EN die van een deskundige (ahum) die stelde dat “De kans dat Bergen liegt en niet het jongetje, groter is volgens mijn scenario” ben ik tot drie-en-een half jaar (!!!!) effectief zitten veroordeeld PLUS daarna, nu lopende, ben half jaar buiten- VIJF jaar reclasseringstoezicht en behandeling. Dit laatste om te leren (?)niet te zijn wat ik niet ben, en te leren nooit meer te doen wat ik niet heb gedaan… Volkomen gekmakend!

    In hoger beroep dreigde TBS (zonder rapportages!-ja dat kan) en dus trok ik, angstig voor “levenslang” deze HB maar in. Kwam ik tenminste ooit nog buiten…
    Mijn leven is nu een hel, ik ben kapot en word bedreigd. Maar ben , echt waar, ONSCHULDIG!!!!
    WIE oh WIE kan (lees: durft) mij te helpen???? Waarschijnlijk niemand….Bedankt, Nederlandse “rechtspraak” <-een lachertje! En ik vertrouw GEEN MENS meer en loop bij een psychiater met ernstige klachten. Mijn baan als (hoog-) leraar en docent Gymnasium is onmogelijk geworden (strafblad dus geen OVG uiteraard…). Ik moet i.p.v. 3100 netto p. mnd nu van de bijstand (800 per maand)leven, en dit nog 15 jaar tot mijn -gebroken en nul zijnde- pensioen.

    Maar waarschijnlijk heb ik er dan allang een einde aan gemaakt. Dit is geen leven meer.
    Dank voor uw aandacht en….wees bang voor kinderen en Justitie, een goede raad!

  9. admin says:

    U heeft gelijk. Niemand bij politie en justitie maakt zich zorgen om de veroordeling van onschuldigen. Men vindt het belangrijker het imago van het eigen apparaat te beschermen. Wij proberen al jaren daar iets aan te doen, maar eenvoudig is dat niet. Zaken als de uwen zijn echter een extra stimulans om door te gaan.

  10. de backer patrick says:

    na de derde vrijspraak,besef je dat er in belgie gn gerechtigheid is.gaat de politie zich nadien,na een bekentenis,van de persoon die me vals heeft beschuldicht ,ook langs om te zeggen dat ze verkeerd waren?iedereeen wist dat ik onschuldig was,maar niet aleen het feit waar rook is is vuur.
    het heeft me duizenden euro’s gekost, aan advocaats kosten,zelfs justitie wijst je van kastje naar de muur,blijkbaar is het waar dat als je gerechtigheid wil,,,ga je naar een hoer,om verneukt te worden ,naar de rechtbank.

Leave a Reply