Skip to content
 

Grootschalig DNA-onderzoek heeft succes

Door Waarheidsvinder

In Dörpen, een plaats in Noordwest Duitsland, werd afgelopen zomer een 27-jarige vrouw na afloop van een dorpsfeest zeer gewelddadig verkracht. Op weg naar huis werd zij door een achteropkomende fietser van de sokken gereden en in elkaar geslagen. Daarna sleepte hij haar naar een naast de weg gelegen weiland en verkrachtte haar daar. Zonder zich verder om het slachtoffer, dat zeer ernstig gewond was, te bekommeren, verliet de man de pd.

Het misdrijf zorgde voor grote onrust in de gemeente en de politie startte een groot onderzoek. Hierbij werden ook speurhonden gebruikt en deze hebben een aantal sporen vanaf de pd gevolgd, en al deze sporen leiden naar het dorp zelf. De conclusie van de politie was dan ook dat de dader uit de plaats zelf moest komen.

Aangezien het onderzoek na een aantal maanden doodliep, besloot men om een grootschalig DNA-onderzoek te doen. Alle mannen uit het dorp tussen de 18 en 45 jaar (leeftijd bepaald op basis van de verklaring van het slachtoffer) werden aangeschreven en gevraagd vrijwillig aan het onderzoek mee te werken. Het was zeker geen kleinschalig optreden, want in totaal werd aan 2400 mannen de uitnodiging verstuurd. Het geheel werd begeleid door een intensieve perscampagne, waarin uitgelegd werd hoe de procedures zijn en waarom men naar dit middel greep. Er werden twee weekends gebruikt om alle mensen te kunnen ontvangen en dit betekende een inzet van tientallen politiemensen.

Na de beide weekenden bleken er een paar honderd mensen nog geen DNA te hebben afgestaan. De meeste van hen hadden daarvoor een geldig excuus. Zij verbleven in het buitenland. De helft daarvan verbleef op het tijdstip van het misdrijf ook in het buitenland (veelal door werk) en daardoor konden deze worden uitgesloten. Met de anderen was inmiddels afgesproken dat wanneer zij in Dörpen zouden zijn, zij zich zouden melden bij de politie. Er bleven een twintigtal mannen waarvan geen DNA was afgenomen doordat zij weigerden aan dit onderzoek mee te doen.

Met deze mensen werden gesprekken gevoerd en hen werd gevraagd, omdat men hen niet kon uitsluiten als mogelijke verdachte, om te vertellen waar zij die avond waren en of anderen dit konden bevestigen. Kortom of zij een deugdelijk alibi hadden. Indien het alibi klopte, dan was de kous voor hen af. Klopte het alibi niet dan zouden deze mensen gedwongen worden hun DNA af te staan.

Twee weken geleden werd gemeld dat de resultaten van de helft van de personen binnen was en dat hierbij nog geen hit was. Vanochtend stond in de krant dat men naar aanleiding van het DNA-onderzoek een verdachte had aangehouden en dat hij inmiddels was voorgeleid. Niet gemeld werd of dit één van de weigeraars was.

Al met al een aanpak waaraan men in Nederland een voorbeeld kan nemen. Met name met weigeraars weet men in Nederland niet goed om te gaan. In de Puttense moordzaak was de inmiddels veroordeelde Ron P. één van de mensen die destijds weigerde zijn DNA af te staan en die weigering had geen gevolgen voor hem. Gelukkig voor politie en justitie besloot hij jaren later zijn partner te mishandelen, waarop hij gedwongen kon worden om DNA af te staan. Dat DNA leidde tot de oplossing van de moord op Christel Ambrosius.

Het voorbeeld uit Duitsland laat zien dat het ook anders kan.

Naschrift (28-01-11): Vandaag is bekend gemaakt dat de aangehouden persoon een destijds zestienjarige scholier is. Verrassend, aangezien de leeftijdsgrenzen van het onderzoek 18 en 45 jaren waren. Dat de zaak toch is opgelost, is te danken aan een medewerkster van het forensisch instituut waar het DNA werd onderzocht. Haar was opgevallen dat er bij twee mannen zeer grote overeenkomst was met het aangetroffen DNA. Deze mannen waren broers van elkaar. Zij gaf dit door aan de politie en zo kwam de politie bij een jongere broer terecht. De verdachte weigert te praten en laat zijn advocaat het woord doen. Voor de politie lijkt de zaak opgelost. Ons ook!

Naschrift 2 (29-01-11): Vandaag werd duidelijk dat de dader niet een jongere broer is van de op DNA-onderzochte familieleden wier DNA leek op het DNA van de verkrachter.  De vermoedelijke dader blijkt een neef van de ene man te zijn en een zoon van de ander.


2 Comments

  1. FeeX says:

    “Het zit in het bloed” krijgt nu een andere verassende betekenis.

  2. juzo says:

    Zeer interessant. Toch altijd leuk dat hier te kunnen lezen. Ga zo door.

Leave a Reply