Skip to content
 

Wie stuurt de politieman op straat?

Door Waarheidsvinder

Onlangs stond op deze site een bijdrage van Chris van der Klauw. Daarin beschreef hij hoe hij door de politie in Wageningen als een crimineel werd behandeld omdat hij op Bevrijdingsdag met een bord liep waarop hij de beperking van de vrijheid van meningsuiting in het vroegere Nieuw Guinea aan de kaak stelde. Hij werd opgepakt, ingesloten, geverbaliseerd en na vrijlating moest hij 15 kilometer lopen om op de plaats waar hij was opgepakt zijn auto te kunnen ophalen. Anders gezegd: iemand die gebruik maakt van zijn recht op vrije meningsuiting wordt dat recht op Bevrijdingsdag ontzegd. Een duidelijk voorbeeld van fout politieoptreden. De politieleiding vindt kennelijk echter dat er niets mis is gegaan.

Nu zou men kunnen denken dat dit een uitzondering is. Vanuit onze ervaring kunnen wij melden dat dit echter geen incident is. Zo meende op Koninginnedag, toen de Koningin de stad Groningen bezocht, een politieman iemand te moeten aanhouden omdat deze persoon een spandoek had met de tekst: “Welkom in de graanrepubliek”. Een kennelijk verwijzing naar de communistische partij in Oost Groningen. Ook deze ‘dader’ werd aangehouden en naar het politiebureau gebracht en zijn spandoek werd in beslag genomen. Het was duidelijk dat er geen enkel wetsartikel was waarop de aanhouding was gebaseerd, maar toch leidde de aanhouding niet tot ingrijpen van hogerhand. En dat is toch merkwaardig.

Iedere verdachte dient na zijn aanhouding te worden voorgeleid aan een hulpofficier van justitie. Deze moet bepalen of de aanhouding terecht is en of betrokkene kan worden ingesloten. In beide zaken had de betreffende hulpofficier van justitie naar onze mening maar tot één conclusie kunnen komen, namelijk dat de aanhouding onterecht was en dat de betrokkene met excuus en met spandoek zo snel mogelijk moest worden heengezonden.

De vraag doet zich voor waarom dat dan niet is gebeurd? Het antwoord op die vraag komt misschien wel het beste naar voren uit een geval die één van de schrijvers in zijn naaste omgeving heeft meegemaakt.

Twee jongens waren in Arnhem ‘s avonds in het donker bezig een radio uit een auto te demonteren. De auto was van de vader van één van de jongens en zou de volgende dag worden ingeruild. Op datzelfde moment vond er in de omgeving een inbraak in een woning plaats, waarbij getuigen één jongen zagen weglopen. De gewaarschuwde politie ontdekte tijdens hun speurtocht naar de daders de twee sleutelende jongens in de auto en hield zonder verder onderzoek vervolgens beiden aan voor de inbraak in de woning, terwijl daar toch maar één persoon was gezien. Kennelijk konden de agenten geen keus maken en daarom hielden ze beide jongens maar aan, want je weet maar nooit.

Op het politiebureau werden de beide jongens voorgeleid aan de hulpofficier van justitie. Nadat ze hem hun verhaal hadden verteld was het duidelijk dat de hulpofficier ernstig twijfelde aan de rechtmatigheid van hun aanhouding. Toch moesten ze die nacht zonder dat hun verhaal werd gecontroleerd in de cel doorbrengen. Een eenvoudig telefoontje naar de vader van één van de jongens had toch uitkomst kunnen brengen. Als reden gaf de hulpofficier op dat hij het tegenover de agenten niet kon maken hen zo maar weer weg te sturen.

De volgende dag werd de vader wel benaderd en bleek dat de beide aangehouden jongens niets met de inbraak te maken hadden en werden zij alsnog in vrijheid gesteld.

Waarom nam de betreffende hulpofficier van justitie ‘s avonds niet zijn verantwoordelijkheid? Dat heeft te maken met de politiecultuur. Veel leidinggevenden zijn eigenlijk niet capabel en zijn bang op te treden tegen fouten van hun personeel. Men wil graag de populaire jongen uithangen.  Om die reden worden alle fouten van de politie zoveel mogelijk onder het tapijt geveegd. Optreden tegen personeel geeft onrust en dat wil men niet. Men kiest er liever voor de burger slachtoffer van fouten te laten worden, want dat heeft meestal toch geen gevolgen en je bewaart de rust onder het personeel.

Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Okay. Maar de leidinggevenden bij de politie hebben de eindverantwoordelijkheid en zij zouden er op moeten toezien dat fouten zo mogelijk worden hersteld en dat alles in het werk moet worden gesteld om herhaling van deze fouten te voorkomen. Maar wanneer de politieleiding de gemaakte fouten onder het vloerkleed blijft vegen, zullen de fouten gemaakt blijven worden en zal het vertrouwen in de politie nog minder worden dan nu al vaak is.

 

 

Leave a Reply