Skip to content
 

Justitie is te laf om met de billen bloot te gaan

Onderstaande blog lazen wij op de site Mr. Online. Hij is op 15 november 2011 geplaatst door advocaat Job Knoester van Nolet Advocaten in Den Haag. Knoester snijdt hierin een probleem aan waar ook wij steeds mee te maken hebben. Justitie wil alleen informatie verschaffen als het in hun eigen belang is.

Justitie is te laf om met de billen bloot te gaan

Het maatschappelijk klimaat is verhard. Verrechtst. In strafzaken worden op allerlei manieren belangen van individuen ondergeschikt gemaakt aan de zo langzamerhand onevenredige roep en hang naar een illusoire veiligheid. Want dat is waar onze overheid al jaren, eigenlijk sinds Pim Fortuyn op hamert; veiligheid. Het ministerie van Justitie bestaat zelfs niet meer. We hebben een ministerie van Veiligheid. En soms als je cynisch wilt zijn kan je je afvragen of de overheid wel echt is. Meent men wat men zegt? Als de overheid heel hard roept dat ze meer oog wil hebben voor de belangen van slachtoffers is dat dan echt of geldt dat alleen als het Justitie uitkomt?

Sinds januari 2011 geldt er een nieuwe wet op grond waarvan slachtoffers en nabestaanden meer rechten hebben. Onder ander wil de wet dat slachtoffers en nabestaanden meer recht hebben op inzage en afgifte van dossiers. Dat klinkt dus goed. Hoe is de praktijk?

Op dit moment behandelt ons kantoor een aantal zaken waarbij slachtoffers en/of nabestaanden met onduidelijkheden zitten over de vermissing of dood van een geliefde.

De zaak van Wim Quak betreft de vermissing van een scheepskok. Op 21 juni 1991 verdween hij van een schip op volle zee. Onderzoek van de oud rechercheur Dick Gosewehr en de jourmaliste van de Telegraaf, Jolande Van Der Graaf maakte duidelijk dat ‘t helemaal niet uit te sluiten is dat er sprake is van een misdrijf in verband met een mogelijk drugstransport. De familie van Quak wilde de boel tot op de bodem laten uitzoeken maar justitie weigerde aanvankelijk het dossier af te staan. Openlijk werd toegegeven dat zulks mede was ingegeven door de kritische houding van Gosewehr en Van Der Graaf. Pas na lang procederen werd justitie door de rechter gedwongen tot afgifte van het dossier.

Op 5 november 2011 stond er een uitgebreid stuk in de Telegraaf over de dood van Michiel Gijzemijter. Het onderzoek door de politie naar zijn overlijden lijkt uiterst knullig en onprofessioneel te zijn gedaan. Onderzoek van Gosewehr, Van der Graaf en een niet aan justitie verbonden pathaloog maakt gehakt van de conclusie van Justitie dat er geen sprake zou zijn geweest van een misdrijf. Hoewel familie-leden wel het dossier deels mochten inzien heeft men nog altijd geen dossier ontvangen.

Op 29 mei 1990 verdween Maarten Geurts. Zijn moeder is op leeftijd maar vond nog altijd geen rust. Nog altijd is immers niet duidelijk wat er met haar geliefde zoon is gebeurd. En zij wil alles gedaan hebben om dat te doen onderzoeken. Ze wil zien wat justitie heeft gedaan om te onderzoeken. En wie weet, wil ze zelf onderzoek laten doen. Klinkt allemaal niet vreemd, nietwaar? Maar Justitie ligt dwars. Men wil t dossier niet laten inzien. Men wil ‘t dossier niet afgeven.

Het onderzoek naar de dood van Marianne Vaatstra heeft nog niet tot de oplossing geleid. En haar vader kan geen rust vinden. Hij zal niet opgeven. Hij wil precies weten wat justitie heeft gedaan. En mogelijk wil hij zelf onderzoek laten verrichten. Klinkt allemaal niet vreemd, nietwaar? Maar Justitie ligt dwars. Men wil t dossier niet laten inzien. Men wil ‘t dossier niet afgeven.

Eerder dit jaar is een Zwolse rechter veroordeeld wegens de schending van zijn ambtsgeheim. Het slachtoffer van dit strafbare feit stelt als gevolg hiervan schade te hebben geleden. Hij wil een civiele claim voorbereiden. Hij heeft dus het strafrechterlijke dossier nodig. Klinkt allemaal niet vreemd, nietwaar? Maar Justitie ligt dwars. Men wil ‘t dossier niet laten inzien. Men wil ‘t dossier niet afgeven.

Hoort u ook de repeterende plaat? Ik kan zo nog wel even doorgaan maar ik vermoed dat het plaatje wel een beetje kleur begint krijgen. Ik wil niet cynisch zijn, maar als ik zo de zaken eens op een rij zet begin ik te geloven dat de wil bij Justitie, de wil bij onze beschermheer, de overheid, om slachtoffers en nabestaanden meer rechten geven eerder begrensd is dan we zouden moeten willen. De houding van Justitie is niet open en transparant. Men wil wel maar niet ten koste van het risico dat fouten worden bloot gelegd. Een voetbaltrainer leert zijn spelers dat ze fouten moeten maken. Daar worden ze beter van. Iedereen maakt fouten. Ook Justitie. Dat is niet anders. Het hoort er bij. Het is niet te voorkomen maar geef het toe. Wees er open en transparant over en leer ervan. Justitie lijkt heden ten dage panisch te zijn voor negatieve pers. Justitie heeft domweg niet de ballen om met de billen bloot te gaan en fouten toe te geven.

Er moet meer ruimte komen voor particuliere opsporing. Op die manier ontstaat er meer concurrentie en ontstaan er meer mogelijkheden om het werk van Justitie te controleren, hetgeen geen overbodige luxe lijkt. Uiteraard moeten er goede waarborgen zijn voor de kwaliteit terzake en de mogelijkheden voor verdachten om de vruchten daarvan ten volle te toetsen zoals men ook zou moeten kunnen doen met de vruchten van het onderzoek van Justitie. Er moet veel gebeuren, maar het eenvoudigste zou het zijn als de overheid gewoon doet wat ze predikt. Dat ze daadwerkelijk meer oog heeft voor slachtoffers en nabestaanden door hen eerder inzage en afgifte van dossiers te verstrekken. Precies zoals de wetgever had bedacht.

6 Comments

  1. admin says:

    Wij denken dat u zich vergist, was het maar zoals u schrijft. In werkelijkheid bepaalt de AVRO welk item er in het programma aan de orde komt. Het is namelijk een amusementsprogramma en daarbij tellen de kijkcijfers zeker mee en niet alleen de ernst van de feiten. Het moet vooral interessant blijven voor de kijkers. Om die reden bestaat er ook een contract tussen justitie en de AVRO waarin het programma de primeur heeft van allerlei zaken. Wij kennen talloze zaken die pas laat in de publiciteit werden gebracht omdat er niet eerder een uitzending was.

  2. Peter V. says:

    @demo

    Het programma “Opsporing Verzocht” wordt weliswaar verzorgd door de AVRO, maar feitelijk heeft het Openbaar Ministerie de hele regie over het programma. Het Openbaar Ministerie bepaalt welke zaken aan de orde komen, welke beelden uitgezonden worden, en het Openbaar Ministerie heeft ook de rechten over de uitzendingen. Het spreekt dan ook voor zich dat Opsporing Verzocht niet kritisch is tegenover politie en justitie.

    Wellicht zou een andere omroep een soortgelijk programma kunnen gaan uitzenden waarin advocaten onderzoeksvragen aan het publiek kunnen voorleggen teneinde ontlastend bewijs voor hun clienten te vinden.

  3. oud diender says:

    Vond het inderdaad interessant die uitzending van Peter R. de Vries alleen opvallend dat de oud rechercheur pas ‘door durft te pakken’ nadat hij met pensioen ging. Dat tekent de sfeer binnen vele politiekorpsen, veel dienders zouden misstanden willen melden maar de angst is groot. Een paar jaar geleden deed Peter R. de Vries een oproep aan politieagenten om dit soort zaken bij hem te melden, hij kreeg vele meldingen maar niemand die uit de anonimiteit durfde te treden dus had men aan al die meldingen niets. Zelf heb ik aangifte tegen mijn voormalige bazin ( een commissaris) en haar paladijnen gedaan wegens valsheid in geschrifte in ambtsedige stukken en computervredebreuk en dit zou onderzocht worden door het K.L.P.D. echter toen ik om het proces-verbaal van onderzoek vroeg mocht ik het niet hebben of zelfs inzien. Uiteraard werd mijn aangifte geseponeerd hoewel ik met mijn 18 jarige recherche-ervaring weinig van dit soort overduidelijke fraudes heb gezien. Nee, we zijn een transparante organisatie en hebben de integriteit hoog in het vaandel kan ook wel in de prullenbak… daar voor heb ik in 30 jaar teveel gezien.

  4. juzo says:

    SBS6 had gisteravond een interessante uitzending van Peter R de Vries, over en met een klokkenluidende oud-rechercheur, die de onmacht en onwerkzaamheid van de politie en het NFI aantoonde. Mooi, degelijk werk van Peter R de Vries, en de oud-rechercheur.

    Zelf deden mijn collega, die van de politie afkomstig was, en ik regelmatig hetzelfde soort werk als de politie, en we publiceerden daarna zonder last of ruggespraak van en met de politie. “Handboek Rechercheur”, riep mijn collega dan altijd, als we begonnen, en dan wist iedereen voldoende, wat er ging gebeuren.

    De officier van Justitie vond dat niet leuk, en hij trachtte ons te dwarsbomen.
    We hebben het overleefd, want we hadden af en toe een kleine triomf.

    ‘\°_°/’

    Jules Zollner.

  5. admin says:

    Particuliere opsporing is iets anders dan informatie aanleveren aan politie en justitie zoals op de site politieonderzoeken.nl . Particuliere opsporing wil zeggen een onafhankelijk feitenonderzoek naast het politieonderzoek. De resultaten van beide onderzoeken kunnen dan naast elkaar worden gelegd.

  6. demo says:

    U schrijft: “Er moet meer ruimte komen voor particuliere opsporing.”
    De overheid lijkt dat te onderschrijven met de site politieonderzoeken.nl. Volgens mij een schaamlap.
    Zo vind ik ook het programma ‘Opsporing verzocht’ opvallend kritiekloos richting de politie. Nooit besteden zij aandacht aan mogelijke rechtelijke dwalingen.
    Ik kan mij zo voorstellen, dat zij ook eens wat vragen aan het publiek voorleggen, die door de verdediging van een in het nauw gebrachte aangeklaagde zijn opgesteld.

Leave a Reply