Skip to content
 

Zinloos of zinvol?

Door Waarheidsvinder.

Het loopt tegen het einde van het jaar en dat is altijd een goed moment om even terug te kijken.

“Heeft het wel zin om steeds weer aandacht te vragen voor (straf)zaken die door politie en justitie onterecht zijn afgesloten of zelfs nooit serieus zijn opgepakt. Denk je nu echt dat iemand zich iets van de kritiek aantrekt?” Dit soort vragen bereikt ons regelmatig.
Het antwoord daarop kan kort zijn: “Ja, het heeft zin”. Al zal men het publiekelijk nooit toegeven, in de praktijk blijkt dat er wel degelijk kennis wordt genomen van de kritiek. We hebben inmiddels genoeg voorbeelden:

1. De moord op Joanne Noordink uit Aalten. Aanvankelijk werd deze zaak afgedaan als vermoedelijk een zelfmoord of een vrijwillige verdwijning. Na een kritisch verhaal in De Telegraaf en publicatie op deze site startte de politie alsnog een moordonderzoek en enkele maanden later werd de moordenaar van Joanne aangehouden en inmiddels is hij voor dit feit veroordeeld.

2. De verdwijning van Herman Ploegstra uit het Zeeuwse IJzendijke. Na een uitgebreide reportage in De Telegraaf en publicatie op deze site heeft de politie inmiddels het onderzoek heropend.

3. De verdwijning van de Ier James Patrick Grealis. Ook hier liet de politie het voortdurend afweten terwijl toch alles op een misdrijf duidt. Maar na publicaties in de De Telegraaf en op deze site heeft de politie Breda inmiddels het onderzoek heropend.

4. De verdwijning van Lisette Vroege uit Haarlem. Nagenoeg zeker een moord die echter werd afgedaan als een verdwijning. Ook over deze verdwijning werd uitgebreid geschreven in De Telegraaf en op deze site. De politie heeft ook deze zaak heropend en afgelopen week besteedde men aandacht aan deze zaak in het programma Opsporing Verzocht.

5. Het verdachte overlijden van Michiel Gijzemijter uit Den Haag. Hij overleed onder zeer verdachte omstandigheden in een garagebox in Leidschendam. De zaak werd door de politie afgedaan als een ongeval. Ook deze zaak is na publicaties in De Telegraaf en op deze site heropend.

6. De verdwijning van Mieke Guliën uit Muiden. Ook deze zaak is heropend. Het onderzoek verloopt weliswaar niet erg vlot, maar er wordt tenminste aandacht aan de verdwijning van Mieke besteed.

7. De verdwijning van scheepskok Wim Quak uit Oostvoorne. Na publicaties in De Telegraaf en op deze site werd de zaak alsnog opgepakt door het Cold Case Team van de politie Rotterdam-Rijnmond. Het resultaat van dat onderzoek hebben we inmiddels binnen en we komen nog op deze zaak terug.

8. De verdwijning van de 7 jarige Jair Soares vanaf het strand van Monster. Ook deze zaak is heropend en kortgeleden behandeld in het programma Opsporing Verzocht.

Vermoedelijk zullen hier binnenkort nog enkele andere zaken bijkomen, al kost het soms veel moeite om de autoriteiten te overtuigen. Vanzelfsprekend is het niet eenvoudig jaren later nog een onderzoek te moeten doen, succes is zeker niet verzekerd. Maar de nabestaanden zijn er blij mee dat er eindelijk serieuze aandacht voor de zaak van hun dierbare is.

Voor ons is het in ieder geval een stimulans om gewoon door te gaan.
Niet geschoten, is immers altijd mis.

2 Comments

  1. juzo says:

    Het eigen onderzoek is het mooste wat er is. Het kost alleen veel tijd, en onnoemelijk veel energie. De oplossing zit altijd in de schijnbaar uiterst nietige, volkomen over het hoofd geziene zaken, die er daarna wel degelijk toe doen, en een zaak volledig op zijn kop kunnen zetten met uiteindelijk winstgevend resultaat.

    Hoewel het maar voor één persoon is weggelegd, namelijk jezelf, ook maar héél kort, had ik zelf het meeste plezier, heel even, als door eigen onderzoek een zaak geheel opnieuw moest worden onderzocht, en tot een geheel andere uitkomst (veroordeling) leidde.

    Een klein detail. Geconstateerd tijdens, en na de behandeling in de rechtszaal. De mening “maar dat kán toch niet. Zo kán het toch niet zijn gegaan”, in je hoofd, eb daarna gedurende maanden er zelf op uit. Zelf de onderzoeken doen, zelf de volledige zaaksbeschrijving in alle details op je nemen, zelf de interviews, zelf de verklaringen, zelf eeuwigdurend van het kastje naar de muur gestuurd worden.

    En dan ineens, de oplossing. De personen die het betreft, in de magistratuur, kijken je niet aan, maar je ziet aan de manier van bewegen, redeneren, dat je gelijk hebt.
    Voor niemand zichtbaar. Het mooiste wat er is.

    Natuurlijk gaat het ook vaak mis. De wraak van personen is dan je deel. Dat is het offer dat je brengt, dat heb je maar te incasseren, in de uitoefening van je bezigheden.

    Er is niets mooiers, dat er bestaat.
    Daar weten jullie alles van.

    “Taai is mijn leven. Als een kat”
    stond er vroeger op de batterijen.

    ‘\^_^/’

    En dat is de eerste regel.
    In het Handboek Rechercheur.

  2. juzo says:

    Ja. Ik ben het er volledig mee eens. Het heeft wel degelijk zin. Ik vind dat jullie het goed doen. Nuchter, neutraal, met een koele, nauwkeurige en volledig nauwgezette zakelijke ondertoon, maar toch met ruim voldoende binding en uitwisseling naar de “algemene gevoelens”, die er leven in de maatschappij. Dat is van uitermate groot belang.
    We hebben het nog even.
    De openbaarheid en vrijheid van meningsuiting.
    Maar niet lang meer.

    Uit ervaring weet ik (informele familiaire contacten) dat deze berichten in jullie kolommen zijdens het O.M. uiterst secuur worden gelezen en uitgeplozen. Via “het ambtelijk overleg”(dat is zo’n mooi woord) wordt er dan “acht op geslagen”, actie ondernomen. Men grijpt onmiddellijk de telefoon. Er wordt “een bijeenkomst belegd” volledig onttrokken aan iedere vorm van openbaarheid of controleerbaarheid.

    Wat dat ook maar mogen zijn. Dat zijn “interne verkeersstromen”, waar de buitenwacht zogenaamd geen kennis van heeft of krijgt. Meestal mondt dat uit in “een aanwijzing” van het diensthoofd ten parkette, of meer dan vaak genoeg zelfs, van de Hovj. En naar het politiebureau / district. Dat is voldoende. Zo hoort het ook te gaan.

    Het hele opsporings- en strafrechtsysteem wordt nu eenmaal “bemenst” en uitgevoerd door “mensen” en niets menselijks is hun vreemd. Er zijn, door de bank genomen, over het algemeen, louter goede mensen bij. Die zich ten doel stellen in de uitoefening het goede te doen en het kwade te laten. Maar het is nu eenmaal zo in ‘s mensen leven, slechts zelden gaat het goed, bijna altijd gaat het fout. Daar zullen we in alle generaties mee moeten leren leven.
    Dat is helemaal niet erg.

    De taal en de toon en de manier waarop, daar mogen nogal eens nuances in worden aangebracht.
    De materie, de personen zijn taai maar er wordt hard aan gewerkt. Er zullen nog “menselijke” drama’s blijven plaatsvinden achter de dikke muren van parket en paleis van Justitie. In de kamer van de onderminister.

    Maar we hebben aan de reconstructies van de zaak Wilders, behandelingen van zaken door Peter r de Vries, tal van andere reportages op de televisie kunnen zien, dat er een directe staalharde uiterst zorgwekkende wisselwerking is (denk maar aan de super-PG) tussen het “zo ondoorgrondelijke” kwasi-gesloten Openbaar Ministerie, en het volk. Het publiek.
    Strafrechtsysteem en vervolgingsapparaat dreigen hun greep op de bevolking het bestuur totaal te verliezen. De rechterlijke macht probeert de evolutie in de maatschappij krampachtig en volledig in paniek nog een heel klein beetje bij te kunnen benen.

    Ik placht dat wel eens aan te dikken (er is nu eenmaal rechtbankverslaggeverij, daar kunnen we ook niets aan doen), door af en toe grappige formuleringen te gebruiken, zoals “rechtbankpresident mr. X zette zich schrap, en vroeg net zo lang door, ook aan de vertegenwoordiger van het O.M. tot de zaak volkomen helder en duidelijk voor hem was. Hij vonniste toen pas conform de eis van de officier van Justitie, waarna de verdachte fluitend de rechtszaal uitliep”. En woorden en frasen van gelijke strekking.

    Het zijn dat soort passages in jullie berichten, die “magistraten achter de schermen” hevig aan het denken zetten, zwetend in hun kamertjes van het parket laten rondlopen en griffie-ambtenaren hoogst haastig interne corrigerende maatregelen laten nemen. Hun zo zorgvuldig uitgekristalliseerde en geplande promotie hangt er van af. Van jullie berichtgeving. Er zijn prikborden binnen de muren van de vestigingen des lands, waar alles op staat.

    Je ziet het niet, maar je moet je terdege ervan bewust zijn, dat het er is.
    Als je iemand héél erg goed kent, dan kan je dat eens navragen.
    En dan nog in de vertrouwelijkheid, bijvoorbeeld in de uitruil van de informatie.
    Er is geen machtiger instrument, dan de uitruil van betrouwbare en verifieerbare informatie.

    Veel succes. Ook en wel degelijk, in ‘t nieuwe jaar.
    En hartelijke groet.

    Jules Zollner.

Leave a Reply