Skip to content
 

Ombudsman start onderzoek naar optreden politie bij de vermissing van kinderen

Door Waarheidsvinder

Kennelijk staan we niet alleen in onze kritiek op de manier waarop de politie omgaat met de vermissing van kinderen. Schrijnende voorbeelden zijn de vermissing van Milly Boele uit Dordrecht en de vermissing van Jennefer van Oostende uit Rotterdam. We schreven daar uitgebreid over.
Steeds opnieuw blijkt dat de politie er te makkelijk van uit gaat dat het vermiste kind is weggelopen en niet dat het slachtoffer is geworden van een misdrijf. Noodzakelijk onderzoeksmogelijkheden blijven daardoor onbenut en de kans op een goede afloop wordt steeds kleiner.

De moeder van Jennefer van Oostende heeft via haar advocate Annemiek van Spanje na het falende politieoptreden in de zaak van hun vermiste dochter een klacht ingediend bij de Nationale Ombudsman. daarbij heeft ze gebruik gemaakt van een door één van uw redacteuren geschreven analyse. De Ombudsman gaat nu een diepgaand onderzoek beginnen naar de manier waarop de politie met dit soort zaken omgaat.

In een artikel in De Telegraaf van vandaag staat de Ombudsman met de Raad van Korpschefs is overeengekomen een ronde langs alle korpsen te maken om te zien hoe zij met dit soort zaken omgaan. Volgens de Telegraaf zal de Ombudsman na zijn onderzoek met een handleiding komen voor ouders van vermiste kinderen. Zij kunnen daarin lezen wat de politie redelijkerwijs moet doen in dit soort zaken en zij kunnen hem bij wijze van spreken meenemen naar het politiebureau als zij aangifte gaan doen.

Wij juichen dit initiatief toe. Eindelijk lijkt er echt iets aan dit probleem te worden gedaan. We wachten daarom met belangstelling op de resulaten van het onderzoek.

3 Comments

  1. Daniël says:

    Om van fouten te kunnen leren, moet je wel bereid zijn om te leren en om te kunnen leren moet je kennis vergaren, kennis hebben en kennis ondersteunen. Een belangrijk onderdeel daarvan is zelf-kritisch zijn en ervan uitgaan dat je fouten hebt gemaakt. Als je geen bewijs kan vinden dat je fouten gemaakt hebt, dan kan je er ondervoorbehoud ervan uitgaan dat je iets goed gedaan hebt. Dit betekent o.a. dat je jezelf moet controleren en laten controleren.

    Ik heb niet het idee dat het juridische systeem in Nederland überhaupt zelf-kritisch is, laat staan wil zijn. Zoals de politie Rotterdam-Rijnmond omgaat het de publieke kritiek op politiegeweld (al dan niet terecht) spreekt hier boekdelen. Liever dan dat een onderzoek toejuigen, springen ze gelijk in de verdediging dat elke vorm van kritiek op hun functioneren hun dagtaken in de weg staan. Liever zelfs, zij zijn het slachtoffer als ze kritisch worden benadert.

    Al met al, Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Nederland vooral anti-intellectualistisch is. Een indruk dat gesteund wordt door de beperkte politieke wil om onderzoek te financieren op het niveau gelijk aan landen als Duitsland, Zweden, Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten.

    Te hopen dat dit onderzoek door de ombudsman tot daadwerkelijke verbetering komt is een nobel streven. Maar als de formatie van de Nationale Politie ons iets leert (de discussie loopt al meer dan 100 jaar), is dat verbetering op z’n best erg lang gaan duren. Maar niks doen is geen optie.

  2. admin says:

    Ik moet u helaas voor een groot deel gelijk geven. Om te leren van je fouten zul je ze eerst moeten toegeven en dat is nou net een eigenschap die politie en justitie in Nederland missen. Desondanks blijven we proberen veranderingen te weeg te brengen, want als niemand iets zegt of doet verandert er zeker niets.

  3. juzo says:

    Ik ben niet zo optimistisch in dit soort zaken. Ik begon bijna veertig jaar geleden met de eerste kennismaking beroepsmatig volgend op de voet met de politie terzake vermissing van kinderen in de zaak Marjo Winkens (Sittard).

    Sindsdien heb ik er talloze van zeer nabij gevolgd omdat ik erbij werd toegelaten.

    Er zit doorgaans niet zoveel kwade wil bij de politiefunctionarissen, welke ook maar, die zich ermee bezighouden, maar ondeskundigheid, en een vast- en doorgeroeste systeem- en gezagsstructuur, en een verlammende hierarchie in fnuikende wisselwerking met het Openbaar Ministerie veroorzaken totaal feilen en tal van tekortkomingen in de snelle doeltreffende aanpak van deze zeer in de samenleving ingrijpende zaken.

    In het aangrenzend buitenland staan de kinderen in belangrijkheid veel hoger aangeschreven, en doen de politie- justitie en opsporingsdiensten in successen het duizend maal beter.

    Nederlanders zijn hier niet voor geschikt.
    Ze hebben de juiste karakterstructuur niet.
    Daar is niets aan te doen.
    Ook in de eeuwigheid niet.

    Als burger sta je daarbij vaak met je hoofd te schudden. Omdat het beter is, zeg en schrijf ik er maar niets over. Het is daarbij echter wel zo, dat ik de vaste overtuiging heb, dat het nooit beter zal worden, en dat er nooit ook maar de minste verbetering in zal optreden.

    De inspanning van welke ombudsman ook ten spijt, en niet in de laatste plaats, die van de veel te ver van die zaken afstaande “korps-chefs en hogere en grotere mogendheden”.
    Deze “hogere directivisten” hebben geen enkele waarde.

    Ik heb me hard moeten verbijten in mijn gesprekken met de districtscommandanten.
    Het zijn ervaringen die je nooit vergeet.

    De burgers in Nederland hebben er niets van te verwachten.

    Men moet daarentegen onafgebroken,

    op alle denkbaar mogelijke manieren in de hoogste graad van alarm, paraatheid en intensieve begeleiding vastbesloten en kordaat bezig blijven met de jeugd van Nederland,

    om te voorkomen dat men ze kwijtraakt.
    Dus om te voorkomen, dat men de kinderen kwijtraakt. Verliest. Verloren laat gaan.

    Anders gaat het onherroepelijk mis en zwaar diep fout. Dat is onontkoombaar.
    Niemand schijnt daarvan doordrongen te zijn.
    Er zijn derhalve meer gevallen bij komen.

    Nooit is er feedback,
    nooit leer men van wat er in het verleden is mis- en foutgegaan.
    Iedere keer opnieuw maakt men weer dezelfde fouten.

    Nederland is een treurigmakend land.

    Let op mijn woorden. Ik zal er nog vaak, iedere keer weer opnieuw, op terugkomen.

    -.-

    Jules Zollner,
    Oud-politie- en justitieverslaggever
    van enkele dagbladen in Nederland.

Leave a Reply