Skip to content
 

Zo kan het dus ook (2)

Door Waarheidsvinder

Recent schreven we over de gerechtelijke dwaling op het eiland Bonaire (de zaak Spelonk). Hoewel er in die zaak in het verleden het nodige lijkt te zijn misgegaan, konden we schrijven dat het door advocaat Knoops inmiddels ingediende herzieningsverzoek alleen tot stand kon komen dankzij de medewerking van de huidige Korpschef Jan Rooijakker en Hoofdofficier van justitie David van Delft. Een zeer positieve uitzondering op de regel.

Een uitzondering op de normale gang van zaken, namelijk alles ontkennen en zoveel mogelijk tegenwerken, doet zich ook voor in de Amerikaanse staat Texas. De nu 48 jarige David Wiggins is na 24 jaar gevangen te hebben gezeten door DNA onderzoek vrijgepleit van de verkrachting van een 14 jarig meisje in 1988 in Forth Worth. Wiggins is de 297e veroordeelde die dankzij nieuw onderzoek van het Innoncence Project alsnog is vrijgesproken.

Ook in Amerika weigeren politie en justitie bijna categorisch hun medewerking aan het herstellen van gerechtelijke dwalingen. De autoriteiten in Tarrant County dachten daar echter anders over. Het bleek dat zij nog alle bewijsstukken vanaf 1962 hadden bewaard en zij waren onmiddellijk bereid het sporenmateriaal in de zaak van Wiggins aan het Innocence Project voor nieuw onderzoek ter beschikking te stellen. Die medewerking heeft tot de vernietiging van de veroordeling van Wiggins geleid. Wiggins zal daarnaast een schadevergoeding krijgen, van 80.000 dollar per jaar, voor ieder jaar dat hij onterecht vastzat.

Ook het optreden van politie en justitie in Tarrant County kan een voorbeeld zijn voor veel anderen.

2 Comments

  1. hoost says:

    En dan nu maar hopen dat de onderste steen boven komt,dan is dat voor ééns en altijd opgelost.

  2. juzo says:

    Bovenstaande is interessant.

    Ogenschijnlijk is bijvoorbeeld het politiekorps van Nederland, zo goed als elk ander politiekorps van elk ander land, een homogeen geheel van uitsluitend gelijkgestemde en gelijk uitgevoerde zielen. Dus ze zijn allemaal hetzelfde, onder dezelfde politiepet.

    Hetzelfde zou in feite kunnen schijnen, lijken, van de uitvoerenden in dienst van het Openbaar Ministerie.

    Echter, de waarheid, de werjelijkheid is geheel anders.

    Bij nadere analyse en bestudering, waar men ongeveer zo’n dertig, veertig jaar van intensief speurwerk en onderzoek over moet doen, blijkt, dat iedere politieman, en iedere dienaar van het Openbaar Ministerie, totaal verschillend is, in alles, in aanpak, in werkuitvoering, karakter, gesteldheid, paraatheid en bekwaamheid, van de ander.

    Geen twee politiemannen of -vrouwen en geen twee Officieren van Justitie, waar ook ter wereld, zijn en doen hetzelfde.

    Het hangt er dus maar van af, in wiens handen je valt, als justitiabele.
    De kans dat het goed met je afloopt, is klein.
    De meesten doen dankzij, en ondanks hun onderlinge totale verschillendheid, hun werk niet goed.

    David van Delft heb ik meegemaakt in en na zijn opleidingstijd als een kleine, magere, smalle, intuitief uitermate goed uitgeruste en verbeten vasthoudende terriër.

    In de meeste gevallen waren wij het met elkaar oneens.
    Maar wij deden dat expres.
    Wij vonden het een mooie modus, elkaar uit te dagen tot aan de grenzen van de verantwoorde beroepsuitoefening, en soms eroverheen.

    David van Delft doet nog steeds zijn on-orthodox, maar perfect.
    Als je in zijn opsporende en voorgeleidende handjes valt, dan ben je verloren, en terecht.
    Hij bewandelt en bewerkt daarbij alle disciplines, die toegelaten en aangewezen zijn en hij doet dat foutloos.

    Van Delft heeft maar één principe, en dat is PRESTEREN PRESTEREN PRESTEREN EN NOG EENS PRESTEREN.
    En anders niets, dan ALLEEN MAAR PRESTEREN.

    Dat is het enige dat Van Delft drijft.
    Hij bijt zich daarin vast, en hij laat nooit meer los.

    Hoofdofficier wou hij worden en dat is hij geworden, om den brode en om den gelde, en hogerop, méér, wil hij niet meer. Hij kan het nog 20 jaar zo uitzingen.

    Hij geniet van het wereldje met dat hele kleine lachje.
    Goed kijken als je het ziet.
    Dan gaat hij dwars door je heen.

    Er blijft helemaal niets van je over,
    en zo, alleen zo hoort een Hoofdofficier te zijn.

    Het is mooi om te zien hoe vakbekwaam, maar volledig on-orthodox, hij dat doet.
    Het zijn er maar weinigen gegeven, dat van heel dichtbij te hebben mogen zien.

    Laat hij een voorbeeld zijn.

    Voor wie het ook maar betreft.
    En hou hem in de gaten.

    -.-

    Jules Zollner,
    oud-rechtbankverslaggever.

    .

Leave a Reply