Skip to content
 

Oude wijn in nieuwe zakken

Door Waarheidsvinder

In 1992 verdween de 15 jarige Willeke Dost ‘s nachts uit de woning van haar pleegouders in Koekange. Volgens de pleegouders was ze zelf weggegaan. Alle aanwijzingen wezen echter een heel andere kant uit.
In 2004 hebben wij inzage gehad in het dossier. We kwam al snel tot de conclusie dat Willeke hoogstwaarschijnlijk in de woning van haar pleegouders was vermoord en dat de dader haar lichaam had weggemaakt. We hebben dat ook op papier gezet. Ook nu deed de politie niets.
In 2009 verschenen er ineens berichten dat nieuwe informatie er toe had geleid dat de zaak Willeke Dost werd heropend. De pleegmoeder en een pleegbroer van Willeke werden aangehouden en de hele boerderij en omgeving werden op zijn kop gezet tijdens een zoekactie naar het lichaam van Willeke. Helaas bleef het onderzoek zonder resultaat en de beide verdachten moesten weer worden vrijgelaten.
Maar in deze zaak ging het gewoon om oude wijn in nieuwe zakken. De feiten waren in 2009 hetzelfde als in 2004 en ook hetzelfde als in 1992. Maar dat mag niemand weten.

Ingewijden wisten het al langer, Marianne Vaatstra kende vermoedelijk haar moordenaar.
Toch werd jarenlang naar buiten de indruk gewekt dat we te maken hadden met een serieverkrachter die voortdurend speurde naar mogelijke slachtoffers. Toen men echter, omdat het speuren geen dader had opgeleverd, eindelijk een grootschalig DNA onderzoek in de omgeving van Zwaagwesteinde wilde, kon men dat standpunt niet meer volhouden. Politie en justitie in Friesland huurden Peter R. de Vries in om de ommezwaai in denken te verkopen aan het grote publiek. Hij kwam ineens naar buiten met allerlei “nieuwe” sporen en inzichten, verkregen dankzij jarenlang naarstig speurwerk van het zogenaamde 3D-team. Nu was de dader ineens wel een bekende van Marianne en was hij mogelijk op de fiets geweest.
Allemaal geklets, het enige wat nieuw was, was het feit dat men er inmiddels achter was dat een haar die was aangetroffen in een Playboy aansteker uit de tas van Marianne, nagenoeg zeker afkomstig was van de moordenaar. Voor de rest, oude wijn in nieuwe zakken. Het stond eigenlijk allemaal al in het proces-verbaal van de technische recherche uit 2000. Maar dat mag kennelijk niemand weten.

Ook de politie Groningen vond het weer eens tijd het imago op te poetsen. Een gigantische operatie werd gestart om bij twee boerderijen in de buurt van Winsum onderzoek te gaan doen naar het lichaam van de in 1998 verdwenen Groningse prostitué Jolande Meijer. Boerderijen die in het verleden eigendom waren van hoerenloper Wicher B. Ook nu werd er gewag gemaakt van nieuwe informatie. Ook nu weer allemaal geklets, want de verhalen over de boerderijen en de gierputten lagen er 10 jaar geleden ook al. Oude wijn in nieuwe zakken, poetsen aan het imago.
Het kost een kapitaal, maar je bent dan wel weer positief in de picture en daar gaat het ten slotte om. Maar dat mag niemand weten.

In Haarlem vindt op dit moment een dergelijk operatie plaats.
Op de avond van 3 juni 1992 verdween de toen 27 jarige Lisette Vroege na een partijtje tennis. Buren zagen haar die avond rond half tien uit haar auto stappen en in de richting van de voordeur van haar woning lopen.
Toen haar vriend een half uurtje later thuiskwam, was Lisette volgens hem verdwenen. Hij vertelde later aan de politie dat hij kon zien dat Lisette niet thuis was geweest na het tennissen, want anders hadden haar tennisschoenen en haar racket wel in de gang van haar woning gestaan.
De politie nam dat verhaal serieus en kwam tot de conclusie dat Lisette vanaf de straat was meegegaan met een onbekende. Toen enkele maanden later in de nabijgelegen Heussensstraat een tennisschoen en het racket van Lisette werden gevonden kon men een vrijwillige verdwijning van Lisette wel afschrijven en dus bedacht men dat Lisette was ontvoerd en vermoord en dat de ontvoerders die spullen daar moeten hebben weggegooid.
Toch werd er nooit actie ondernomen. De zaak werd gesloten.
In 2010 schreef de Telegraaf een groot artikel over de verdwijning van Lisette, waaraan wij medewerking verleenden. Onze conclusie was heel anders; wij kwamen tot de conclusie dat Lisette nagenoeg zeker in haar woning door een bekende was vermoord. Voor het aantreffen van de schoen en het racket hadden wij aanvankelijk ook geen verklaring, maar voor ons was het duidelijk dat de voorwerpen daar niet door de moordenaar waren neergegooid.
Door het artikel in de Telegraaf schrok de politie in Haarlem kennelijk ineens wakker en men besloot alsnog een nieuw onderzoek te starten. Men bracht de verdwijning groot in het programma Opsporing Verzocht en dat leidde volgens de politie tot nieuwe informatie. Natuurlijk had het nieuwe onderzoek niets te maken met de publicaties in de Telegraaf.
Afgelopen week werd ineens de Heussensstraat en omgeving opgeschrikt door een invasie van politiemensen voorzien van heel veel materieel. Het bleek dat men een groot onderzoek ging starten op de plaats waar destijds de schoen en de racket van Lisette waren gevonden. Zelfs straten werden opengebroken.
Kennelijk vermoedt men dat men daar het lichaam van Lisette zou kunnen vinden. Wij geloven daar helemaal niets van, maar los daarvan? Wat is er nu anders dan 20 jaar geleden? Waarom nu wel ineens een groot onderzoek in de Heussensstraat en toen niet? Het verschil is de publicaties in de Telegraaf en dus moet het imago worden opgepoetst.
Ook hier is er sprake van oude wijn in nieuwe zakken. Maar dat mag niemand weten.

Het erkennen van fouten of verkeerde inschattingen? Nee dat nooit, gewoon schermen met nieuwe informatie en nieuwe technieken. De burger kan het toch niet controleren.

2 Comments

  1. donnie says:

    Goed omschreven inderdaad.

  2. juzo says:

    Het bovenstaande is geheel juist en correct geschreven. Het is goed dat dat eens gebeurt. Ik kan dergelijke handelwijzen bevestigen, want ik heb het zelf ook meegemaakt. De eerste keer, en dat is lang geleden, schrik je jezelf te pletter, dat zoiets gebeurt. Later ga je zelf steeds verder in de materie, met veel hulp en in een klein gespecialiseerd team, en dan wordt het een en ander aan policy alras wel heel schrijnend duidelijk. Alleen, het vertrouwen in de overheid is weg, en dat voor altijd. Dat doet, algemeen, de samenstelling van de bevolking en de toekomst, geen goed. Het is zelfs, en dat is nog veel erger, onoplosbaar, en onverbeterbaar. Zo is de structuur van de organisatie nu eenmaal, en de van de mensen die er werken.

    Ik vergelijk het dan altijd met aangrenzend buitenland. Het zou goed zijn als men daar eens ging kijken. Maar de Nederlander zit helaas, zo niet in elkaar. Daarom is het heel goed, dat het bovenstaande hier beschreven is. Nog beter zou het zijn, als het in De Telegraaf wordt gepubliceerd.

    -.-

Leave a Reply