Skip to content
 

Maagdenvlies splijtzwam

Bron: De Telegraaf

Door Ron Couwenhoven

Een ex-diaken en de voormalige vrachtwagenchauffeur Theo Tetteroo werden wegens incest met hun stiefdochter en dochter tot celstraf en zelfs tbs veroordeeld. In beide gevallen was het slachtoffer ondanks jarenlange verkrachtingen nog maagd. Deze week verscheen hierover het boek ’Het maagdenvlies als bewijs’. Een merkwaardig document, waarin rechtspsycholoog professor dr. Peter van Koppen stelt dat een intact maagdenvlies bij een verkrachting van een kind jonger dan zes jaar onmogelijk is. De ex-vicepresident van de rechtbank in Maastricht mr. Fokke Fernhout beweert dat dit wel kan.

’Ik voelde dat mijn vagina rauw was en dat dit in het badwater pijn deed. Ik zag dat het water in het bad rood werd. Ik zag dat er bloed uit mijn vagina op de grond was gekomen toen mijn vader mij in bad zette’. Zo beschreef de 27-jarige Sandra de eerste gruwelijke verkrachting door haar stiefvader, die volgens haar 23 jaar eerder op de wasmachine in de badkamer van het ouderlijk huis in het Zuid-Hollandse Zwartewaal had plaatsgevonden, terwijl haar moeder en vier andere kinderen in het huis aanwezig waren.
Daarna werd zij volgens haar zeggen jarenlang elke zondagochtend door haar vader verkracht in het ouderlijk bed, terwijl moeder beneden koffie aan het zetten was en elk moment weer boven kon komen.
De stiefvader, een ex-diaken van de christelijk gereformeerde kerk, werd tot een jaar gevangenisstraf veroordeeld en zat jarenlang in tbs, die pas in januari werd opgeheven. Zijn onschuld houdt hij tot op de dag van vandaag vol.
Een paar dorpen verderop speelde zich een ander drama af. In Rozenburg werd Jessica Tetteroo volgens haar zeggen liefst 1600 keer verkracht door haar vader, grootvader en broer. Het gebeurde tussen haar vijfde en vijftiende jaar en net als in het Zwartewaalse geval werd haar aangifte onderzocht door de Rotterdamse zedenrechercheur Monique van Poppel en werd het onderzoek geleid door officier van justitie mevrouw mr. M.J. Spoormaker. En net als Sandra had Jessica nog een intact maagdenvlies, toen zij aangifte ging doen. Bij Sandra was dat geconstateerd door de huisarts. Bij Jessica door een gynaecologe.

Uniek
Vader Theo Tetteroo werd in 2000 veroordeeld en kreeg ook tbs. Hij was aanvankelijk een bekennende verdachte, maar trok die bekentenis weer in en hield daarna negen jaar lang vol dat hij slachtoffer was van een valse beschuldiging. Pas vorige maand hief de raadkamer van de rechtbank in Rotterdam zijn ter beschikking stelling op. Dat was een unieke beslissing, omdat dit bij ontkennende verdachten uiterst zelden gebeurt.

In verband met de sterke verdenking van ’valse aangiften’ legde de Spijkenisser advocaat mr. Rob Baumgardt, die de ex-diaken verdedigde en in de zaak-Tetteroo eerherstel voor de ook veroordeelde zoon Johan probeert te krijgen, beide zaken voor aan de projectgroep Gerede Twijfel van de Universiteit van Maastricht. Deze groep doet wetenschappelijk onderzoek naar mogelijke gerechtelijke dwalingen onder supervisie van de bekende rechtspsycholoog professor dr. Peter van Koppen en dr. Han Israels.
Deze week publiceerden zij het boek ’Het maagdenvlies als bewijs’. Daarin uit Van Koppen zijn woede over de veroordeling van de ex-diaken tot in hoogste instantie. Dit omdat vaststaat dat de bewijsvoering uitsluitend steunt op de aangifte van Sandra. Hij constateert dat ’het bijna niet anders kan dan dat sommige belangrijke getuigen wel zijn gehoord, maar hun verklaringen buiten het dossier zijn gehouden’.
Van Koppen schrijft ook: ’Met zekerheid is zorgwekkend dat je in Nederland kunt worden veroordeeld op het verhaal van alleen maar de aangeefster, ook als er sterke aanwijzingen zijn dat de aangeefster onbetrouwbaar is en dat er in haar verhaal belangrijke elementen zitten die niet waar kunnen zijn’.
Eén van die elementen is het intact zijn van het maagdenvlies van Sandra op haar zestiende, toen zij zich door de huisarts liet onderzoeken. Van Koppen citeert dr. Rob Bilo, een forensisch arts, die   een diepgaande studie heeft gemaakt van het hymen, zoals het maagdenvlies in vaktermen heet.
Professor Van Koppen vroeg hem of een kind van vier jaar dat tot haar zestiende een groot aantal keren verkracht is een min of meer intact hymen kon hebben. Dr. Bilo antwoordde: „De kans hierop is verwaarloosbaar. Regelmatige penetraties vanaf de leeftijd van vier jaar leiden zeker in het begin tot regelmatig optredend letsel met hoogstwaarschijnlijk blijvende afwijkingen aan het maagdenvlies, omdat het hymen geen kans heeft te herstellen.”
Jessica Tetteroo, die volgens haar zeggen meer dan 1600 keer werd verkracht tussen haar vijfde en vijftiende, had ook nog een ongeschonden maagdenvlies. Haar zaak wordt in het boek beschreven door mr. Fokke Fernhout. Hij was tot 2006 vicepresident van de rechtbank in Maastricht en moest ontslag nemen, nadat bij hem kinderpornofilms werden gevonden. De magistraat werd tot een maand voorwaardelijke celstraf en een boete van 2500 euro veroordeeld. Het hof schroefde die straf terug, omdat hij zijn mooie baan was kwijtgeraakt door zijn onwettige belangstelling voor kinderporno. Maar nu onderzocht de ex-rechter dus namens de Universiteit van Maastricht één van de meest schrijnende zedenzaken van de laatste jaren. Hij deed dat samen met Saskia van Bergen.
In tegenstelling tot professor Van Koppen en dr. Bilo gaan Fernhout en Van Bergen er vanuit dat ongeschonden maagdenvliezen niets zeggen over geslachtsgemeenschap, zelfs als die ongeveer 1600 keer heeft plaatsgevonden. Fernhout beweert zelfs: „Maagdenvliezen bestaan niet.”
Mr. Wim van Zundert, de advocaat van Theo Tetteroo, is ziedend. Hij heeft voor de derde keer een verzoek tot revisie van het proces tegen zijn cliënt ingediend bij de Hoge Raad en vreest dat het rapport van Fernhout daar een zeer negatieve invloed op zal hebben.

De ex-vicepresident komt namelijk tot de conclusie dat er voor de rechters indertijd geen aanleiding was om te veronderstellen dat Jessica een valse aangifte had gedaan. Dit o.a. omdat Tetteroo aanvankelijk een bekennende verdachte was.
Van Zundert: „Zij gaan eraan voorbij dat het onmogelijk is dat bij kinderen onder de zes jaar het maagdenvlies zich binnen acht tot veertien dagen na penetratie herstelt, en ook dat bij jonge meisjes van 6 tot 16 jaar het maagdenvlies zich niet binnen tien tot veertien dagen na penetratie kan herstellen. Jessica loog duidelijk, omdat zij volgens haar zelf vanaf vijfjarige leeftijd werd verkracht en met name loog zij over de laatste zogenaamde verkrachting door haar vader. Drie dagen later werd namelijk een intact maagdenvlies bij haar aangetroffen door de gynaecoloog Groenewout.”

Merkwaardig
Dr. Bilo en dr. A.P. Oranje beschreven deze onmogelijkheid al in 1996 in de brochure ’Het ongelukshuidje’. Van Zundert: „Twee andere deskundigen hebben mij dit ook bevestigd, onder wie een door een rechter-commissaris aangestelde gynaecoloog. Fernhout citeert wel een topgynaecoloog, maar noemt zijn naam niet. Merkwaardig!”
Fernhout en Van Bergen concluderen wel dat de resultaten van het politieonderzoek pover waren en dat een rechercheur Jessica zelfs leugens vertelde over een gesprek met een onderwijzeres, waarop het meisje prompt uitvoerig begon te verklaren hoe zij aan blauwe plekken was gekomen!
Het ontbreken van ontlastend bewijsmateriaal in het politiedossier was beide onderzoekers bekend. Zij kregen de onderzoeken van de criminoloog Harrie Timmermans en de Groningse toprechercheur Dick Gosewehr ter inzage, maar schoven deze voor de politie vernietigende deskundige rapporten vrijwel geheel aan de kant. Wel constateren ze dat belangrijke vragen niet zijn gesteld door de politie. Zoals, waarom er geen dna-kit is afgenomen bij Jessica. Het antwoord hierop is wel gevonden, maar is niet in het boek opgenomen. Jessica had nog een intact maagdenvlies, zodat dit niet kon, maar dit feit werd buiten haar processen-verbaal gehouden.
Fernhout en Van Bergen concluderen: „Als wetenschappelijk niet kan worden onderbouwd, dat na een recente penetratie altijd enige verandering aan de hymenaalring moet worden geconstateerd, blijft de waarneming dat het hymen intact is waardeloos voor de conclusie dat betrokkene nog maagd is.”
Hoe onwetenschappelijk de conclusies van experts als dr. Bilo dan zijn, geeft het duo niet aan. Mr. Van Zundert , die door tal van deskundigen wordt gesteund, is kort in zijn commentaar. Hij vond liefst 31 pertinente onjuistheden in het verslag: „Het onderzoek van Fernhout is vooringenomen, oppervlakkig en zelfs slordig. Het is slechts een rechtvaardiging van het vonnis dat de rechtbank in Rotterdam in 2001 wees. Hij zegt dat op basis van het strafdossier niet onomstotelijk de conclusie kan worden getrokken dat Theo Tetteroo onterecht veroordeeld is. Maar voor bewijs is een onomstotelijke conclusie natuurlijk wel noodzakelijk! Dat moet een ex-vicepresident van een rechtbank toch zeker weten.”



Leave a Reply