Skip to content
 

Waarheid of procedures?

Door Waarheidsvinder

Na het bekend worden van de uitspraak van de Hoge Raad over de heropening van de zogenaamde zaak van de “Zes van Breda” probeerde een woordvoerster van justitie duidelijk te maken dat het voor alle beroepshalve betrokkenen in een dergelijke zaak een crime is indien blijkt dat er door hun toedoen iemand onterecht is veroordeeld.
Een waarheid als een koe, zo is ook onze ervaring. Wij zijn nog nooit een rechercheur of officier van justitie tegengekomen die zei dat het hem/haar niet uitmaakte wie er werd veroordeeld, als er maar iemand werd veroordeeld.
Maar toch worden er mensen onschuldig veroordeeld door broddelwerk van politie en justitie. En als je leest welke fouten er worden gemaakt, is het soms moeilijk te geloven dat professionals zo amateuristisch te werk kunnen gaan. Bij De Zes van Breda is dat bijvoorbeeld het weglaten uit het dossier van de verklaring van twee mensen die ‘s nachts urenlang tegenover het restaurant op een bankje in een bushalte hebben zitten praten. Zij verklaarden dat er zich in die tijd niets bijzonders voor het restaurant had afgespeeld, terwijl de drie bekennende vrouwelijke verdachten in deze zaak hebben verklaard dat zij het slachtoffer in diezelfde periode voor het restaurant hebben overmeesterd. Dat hadden de getuigen dus moeten zien.
Dat hadden politie en justitie natuurlijk ook door en daarom werden de verklaringen van deze getuigen niet in het dossier gevoegd. De rechters wisten dus niet dat deze verklaringen er waren.

Ook in andere zaken zijn wij tegengekomen dat informatie voor de rechter werd achter gehouden, dan wel dat verklaringen van getuigen werden weergegeven op een manier dat de getuige zeker wist dit nooit verklaard te hebben, of logen politiemensen voor de rechter over feiten uit het onderzoek en heeft het NFI in de Schiedammer Parkmoord niet de waarheid, wat betreft de resultaten van het door hen uitgevoerd DNA-onderzoek, in haar rapport vermeld. De waarheid is dus geweld aangedaan en dan is het begrijpelijk dat mensen denken dat de betrokken functionarissen dit met opzet doen terwijl zij weten dat de betrokken verdachte(n) onschuldig is/zijn. De vraag is of dat zo is.

Politiemensen en officieren van justitie hebben vaak de heilige overtuiging dat hun verdachte schuldig is, zonder dat het wettig en overtuigende bewijs daar voor aanwezig is. Om die reden helpen zij de “waarheid” een handje door niet bij hun overtuiging passende verklaringen als irrelevant te bestempelen en daarom weg te laten. Soms denken ze echt dat ze daar niets verkeerd mee doen en dat heeft dan te maken met de werking van het menselijk geheugen; passende informatie wordt gemakkelijk onthouden, niet-passende informatie wordt snel vergeten en/of weggestopt.

Maar als politie en justitie jullie het echt zo erg vinden dat iemand onterecht is veroordeeld, zoals de woordvoerster beweerde, waarom kostte en kost het veroordeelden dan zoveel moeite om hun onterechte veroordeling teruggedraaid te krijgen ? Ina Post moest 23 jaar wachten, De Zes van Breda 19 jaar, De Twee van Putten zo’n 10 jaar, Schiedam 5 jaar en Lucia de Berk 6 jaar. Waarom weigerden politie en justitie aanvankelijk de dossiers in deze zaken af te geven?

Om herziening van een onterechte veroordeling te kunnen krijgen moet er sprake zijn van een novum, een nieuw feit dat indien de rechter dit had geweten dat hij dan wellicht anders over de zaak had geoordeeld. Fouten van de rechter kunnen geen novum opleveren, maar ook nieuwe inzichten van deskundigen konden dat tot voor kort ook niet.
Dat is inmiddels veranderd.
Zo kan bijvoorbeeld een deskundigenrapport nu wel een novum zijn. En in de zaak van De Zes van Breda was het feit dat een ontlastende verklaring was weggelaten al voldoende reden om de zaak te herzien. In de zaak van Ina Post werd ditzelfde feit nog als niet fraai bestempeld maar was het niet voldoende om de zaak te heropenen.

Toch zijn nog steeds niet alle problemen opgelost. Er zijn zaken waarbij het inhoudelijk gezien voor iedereen met een gezond verstand zonneklaar is dat de verdachte ten onrechte is veroordeeld, maar doordat er geen echt novum is, komt zo’n zaak niet voor herziening in aanmerking. Wij denken hierbij onder andere aan de zaak van Theo Tetteroo (incestzaak met valse aangifte), de zaak van Danny van de Hoogen, de Twentse zedenzaak en de babymoord in Appelscha.

Als de woordvoerster dus gelijk had en ieder betrokkene het echt zo erg vindt als er onschuldigen worden veroordeeld dan moet de mogelijkheid voor herziening worden verruimd. Nu verschuilt men zich vaak achter procedures en regels. Kennelijk vindt men die nog steeds belangrijker dan de waarheid.

Leave a Reply