Skip to content
 

Nieuw onderzoek in zaak Jennefer van Oostende

Door Waarheidsvinder

Vandaag staat Anthony K. de moordenaar van de 10 jarige Jennefer van Oostende uit Rotterdam in hoger beroep terecht. Eerder was hij door de rechtbank van Rottterdam veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 jaar.

Op deze site hebben we al meerdere malen aangegeven dat in deze zaak, net als in de zaak van de 12 jarige Milly Boele uit Dordrecht, door politie en justitie de nodige fouten zijn gemaakt. De politie nam de zaak aanvankelijk niet serieus. Nadat men het lichaam van Jennefer had gevonden in de woning van haar zwager, heeft men belangrijke zaken niet of niet goed onderzocht. Met name is er, net als in de zaak van Milly Boele, geen deugdelijk onderzoek geweest naar het tijdstip van overlijden. Mogelijk was men bang dat dan zou kunnen blijken dat het leven van Jennefer nog gered had kunnen worden als men sneller en adequater had opgetreden.

Maar er zijn ook andere zaken niet onderzocht. De familie van Jennefer vermoedt dat zij helemaal niet in de kelder was verborgen, zoals politie en justitie steeds hebben beweerd, maar dat Jennefer langere tijd levend opgesloten heeft gezeten in een kast in de woonkamer en dat zij daar ook zat toen de politie in de woning is geweest om met Anthony te praten.

In een gesprek van de moeder van Jennefer met burgemeester Aboutaleb van Rotterdam en korpschef Pauw kreeg zij in december echter nog te horen dat de politie geen fouten had gemaakt.

Inmiddels blijkt dit standpunt niet houdbaar. Justitie in Rotterdam heeft recent tegenover de moeder van Jennefer toegegeven dat het onderzoek onvolledig was. Om die reden laat de Advocaat-Generaal nu nader onderzoek doen naar onder meer het tijdstip van overlijden van Jennefer. Volgens advocaat Job Knoester, die de familie van Jennefer bijstaat, wordt daarnaast onder meer alsnog de kleding van Jennefer onderzocht op de aanwezigheid van biologische sporen van Anthony en wordt zijn woning opnieuw op sporen onderzocht.

Wij denken dat dit een juiste beslissing is. De familie van Jennefer heeft recht op de waarheid, ook als daar uit blijkt dat de politie inderdaad grote fouten heeft gemaakt. Per slot van rekening is de waarheid belangrijker dan het imago van de politie en justitie.

4 Comments

  1. Pot says:

    Les 1, Wanneer overleed het slachtoffer……!??!!!

  2. shiman says:

    Op de zaak op zich heb ik niets aan te merken en wel omdat ik de feiten en omstandigheden te weinig ken. Verder ging ik altijd de Plaats Delict bestuderen. Uit ervaring weet ik dat er binnen politie en justitie allerlei commissies zijn die bepalen of er al of niet onderzoek plaats vindt vanwege het beschikbaar personeel,middelen en nog wat dubieuze argumenten. Mijn probleem was meestal de bezetting van die commissies. Vaak lieden die je nimmer op de werkvloer tegen kwam maar beleidsmakers die van het feitelijk politiewerk weinig af wisten. Dat was erg frustrerend. Hoe men dat nu heeft opgelost weet ik niet. Met de vele zaken die niet of nauwlijks aan een gedegen onderzoek toekomen kan ik mij daar weinig bij voorstellen.Daar zal de Nationale Politie het stokpaardje van de politiek ook geen positieve bijdrage aan leveren. Het zou betekenen dat er ineens blikken vol deskundige politiemensen beschikbaar zijn. Ik durf te beweren dat dit een sprookje is omdat deze generatie een aantal jaren geleden in grote getale de organisatie heeft verlaten en daar onvoldoende ervaren vervanging voor is terug gekomen.

  3. admin says:

    Een goed onderbouwd verhaal maar één opmerking is toch wel op zijn plaats.
    U schrijft ” de rechercheur is een waarheidsvinder”. Als dat zo zou zijn dan was er geen probleem. Dan hadden we nooit te maken gehad met de dwalingen zoals in Schiedam, Putten, Lucia de Berk en Ina Post. Rechercheurs willen echter zaken rond maken en de het feit dat een verdachte nog geen dader is vergeet men dan al snel.
    Wij doen dit werk nu al meer dan 8 jaar en het is schrikbarend om te zien hoe men soms met de waarheid omgaat om het eigen gelijk te bewijzen. Toen wij begonnen met onze eerste zaak ( de zaak Ina Post) hadden we geen idee wat we zouden tegenkomen. Nu weten we dat wel. Valsheid in PV’s en keiharde leugens zijn geen uitzondering, evenals het weglaten van onlastend bewijs.
    Mocht u af en toe frustratie bemerken in onze stukken dan zou dat best kunnen. Het is soms dramatisch hoe slachtoffers en nabestaanden worden behandeld. Mensen lopen voortdurend met het hoofd tegen de muur bij politie en justitie. Imago lijkt vaak veel belangrijker dan de waarheid.
    Als u wilt kunt u rustig contact opnemen met één van ons. Misschien dat we aan de hand van een aantal zaken duidelijk kunnen maken dat er nog veel te doen valt.

  4. shiman says:

    Uit ervaring weet ik dat er bij politie en justitie fouten worden gemaakt.Zal altijd zo blijven. Vooral wanneer sommigen zich te buiten gaat aan scoringsdrift en egotripperij voor hun carriëre. Ik ben 23 jaar lid geweest van een Recherche Bijstand Team en heb als taktisch rechercheur 29 jaar aan grootschalige onderzoeken deelgenomen.Deed altijd het verhoor van de verdachte. Mijn ervaring is dat de teamleden bijzonder gemotiveerd mannen en vrouwen waren die hun uiterste best deden om het misdrijf op te lossen. Ik weet als geen ander hoe moeilijk dit is en wat voor sentimenten in zo’n team een rol spelen. Wanneer een profielschetser kwam met de opmerking dat de dader binnen de vriendenkring van het slachtoffer moest worden gezocht en sommige in het team zich daar alleen op gingen richten,terwijl een ander pleitte voor het “breed” opzetten van het onderzoek, wat een vereiste is om tot een gunstig resultaat te komen. Ik weet dat ik meestal even een rondje ging wandelen en de zaak met de Technische Recherche voor de zoveelste keer doornam. Het OM of de teamleiding liet zich dan een bepaalde richting opduwen waardoor interne gevechten ontstonden over de koers die gevolgd moest worden.Ik heb mij daar regelmatig stevig tegen verzet waardoor je je binnen het team niet populair maakte. Meetstal werd de zaak na enige tijd opgelost hetgeen een prettige kick gaf wanneer de verdachte “er door” was. Regelmatig blijkt de dader een toevallige passant.Moord aan de Noorderpoort in Sneek Jelle.Steinfoort, zaak Andrea Luten Ruinen, Marianne Vaatstra Kollum. Soms is er een relatie tussen dader en slachtoffer. Ik proef bij waarheidsvinder wiens loopbaan ongeveer parallel loopt aan die van mij regelmatig enige frustratie.Bij de moord op Andrea Luten werden naar ik meen 5 verschillende verdachten aangehouden waaronder Richard K, de man die gemotiveerd door het hem aangedane onrecht, advocaat is geworden. Deze mensen is voor altijd door politie en justitie een etiket opgedrukt. Verdachte maakte gebruik van een fiets zoals reeds was vastgesteld. De media kwam steeds met een bijzonder gekleurde bromfiets op de proppen.De verdachte van de moord op Marianne Vaatstra woonde hemelsbreed 2 km van de Plaats Delict waar veel sporen alsmede een fiets werden aangetroffen. Hoe kon de man 13 jaar uit handen van politie en justitie blijven? Hoe is het buurtonderzoek verlopen? Hoe stond het met de plaatselijke bekendheid van de lokale politie? Na iedere zaak wordt geevalueerd en worden de feiten op een rijtje gezet om lering uit te trekken voor een volgende zaak. Daar kan je op wachten. Een rechercheur is een waarheidsvinder niks meer en niks minder! Ik heb mij tijdens de verhoren nooit kwaad gemaakt omdat het niet werkt. De voorstanders van de harde aanpak weten totaal niet waar ze het over hebben. Onder druk kun je een mens alles laten verklaren. Het is makkelijker een verdachte te laten bekennen dan hem de waarheid te laten vertellen ! In de voorgaande commentaren wordt veel verondersteld en geconcludeerd en daarop wordt niemand veroordeeld.

Leave a Reply