Skip to content
 

Vrijgesproken maar niet vrij!

Door Waarheidsvinder

Vandaag in het AD een uitgebreid interview met Ina Post. Na 24 jaar alsnog vrijgesproken van moord maar is daarmee de zaak voor haar over? Veel mensen denken dat dit inderdaad zo is. Uit het interview komt echter een heel ander beeld naar voren. Een onterechte veroordeling is een beschadiging voor het leven.

BRON : AD

DOOR: Tobias den Hartog en Laura Schalkwijk

Bijna een kwart eeuw droeg Ina Post (56) het stempel moordenares, was ze de vrouw die een 89-jarige weduwe doodde. Even zo lang streed ze om haar onschuld te bewijzen. Met succes, uiteindelijk. In het najaar van 2010 kreeg ze haar eerherstel. Een unicum: nooit eerder werd iemand na 24 jaar alsnog vrijgesproken. Nu, ruim twee jaar na haar overwinning, zoekt Ina Post nog altijd naar levensvreugde, vertelt ze in haar eerste grote interview. ,,Iedereen verwacht dat het weer goed met me gaat, maar 24 verloren jaren laat je niet zomaar achter je.’’

Vanuit haar woonkamer kijkt Ina Post even naar buiten en ziet vogeltjes in haar tuin vechten om een paar pinda’s. Haar ogen zijn waterig, haar gedachten malen onophoudelijk. Naast haar op de bruine leren bank ligt een van haar honden. De andere staart verlekkerd naar de koekjes die op tafel staan. Samen met haar man en huisdieren – naast de honden is er ook nog een bejaarde hagedis –  leeft ze haar leven in alle stilte, in een afgelegen gebied, verscholen in het zuiden van het land. Haar huis, een vrijstaande bungalow, staat met de rug tegen een steile heuvel. ,,De aanval kan nu alleen maar van voren komen,’’ zegt ze half grappend, half gemeend.

Hoe ze woont, zegt alles over hoe Ina Post vandaag de dag tegen de mensheid aankijkt: vol wantrouwen. De voormalige bejaardenverzorgster uit Leidschendam werd in 1986 veroordeeld voor de moord op de 89-jarige weduwe Kolstee. Ze zou kascheques van de oude vrouw hebben gestolen. Na haar arrestatie bekende ze, maar die trok ze daarna in. Ze zou onder druk van rechercheurs hebben gezegd wat die wilden horen. De rechters geloofden haar niet. Ina Post moest zes jaar de cel in wegens doodslag.

Jarenlang bevocht ze haar onschuld, aangemoedigd door haar tante en advocaat Geert-Jan Knoops. Keer op keer kreeg ze tegenslag te verwerken. Liefst vier herzieningsverzoeken om haar zaak opnieuw voor de rechter te brengen werden afgewezen. Maar Ina Post bleef doorvechten. Met succes. De vijfde poging om de zaak weer voor de rechter te brengen slaagde wel. Eindelijk zou de rechter opnieuw gaan beoordelen of zij inderdaad onschuldig was aan de moord op weduwe Kolstee.  Het vonnis werd geveld op 6 oktober 2010, op de allesbepalende dag van haar leven.

,,Voorafgaand had ik besloten: als ik voor de derde keer veroordeeld zou worden, dan zet ik het op een lopen. Een doelloze tocht. Weg van alles, van alle ellende. Thuis stond al een rugzak klaar, gepakt. Ik hoefde alleen nog een briefje voor mijn man achter te laten.’’

,,Na een slapeloze nacht stapte ik uit bed. Aan ontbijt moest ik niet denken, ik kreeg geen hap door mijn keel. Alleen koffie. Op het station kocht ik een treinkaartje naar Den Bosch. Een enkeltje. Ik moest hoopvol blijven. Mijn man nam een andere trein. Ik wilde niet met hem reizen. Ik wilde niemand om me heen. Op dit moment had ik 24 jaar gewacht. Ik vocht om kalm te blijven. Probeerde er niet aan te denken.’’
 
,,De rechter begon het vonnis voor te lezen. Even leek het erop dat ik opnieuw veroordeeld zou worden. Nee, niet weer. Ik voelde me grauw worden. Ik kromp ineen. Ik dacht aan de rugzak.’’
 ,,Carry Knoops, de vrouw van mijn advocaat, zag het en fluisterde: Het komt goed.’’

Het kwam inderdaad goed. De rechter spreekt uiteindelijk de voor haar magische woorden uit: ‘U bent vrijgesproken’. Eindelijk eerherstel voor Ina Post. Een unicum in de Nederlandse rechtspraak: nooit eerder is een veroordeelde na 24 jaar vrijgesproken. ,,Mijn leven kon weer beginnen. Dacht ik. Anderen verwachten het ook.’’

,,Iedereen denkt dat ik de ene vakantie aan de andere plak. Maar ik kom het huis niet uit. Als ik boodschappen ga doen, vrees ik dat alles weg is als ik terugkom. Dat ze me weer alles hebben afgenomen. Dat de honden weg zijn, mijn huis leeg is. Ik weet dat het niet reëel is, maar die angst, dat wantrouwen is bij mijn karakter gaan horen. Ik wantrouw iedereen.’’

Naast haar op de bank ligt inmiddels een geopend pakje zakdoeken, waarvan ze er eentje in haar handen omklemt. Het lukt haar niet meer de tranen te bedwingen. ,,Om al die verloren jaren, omdat ik gewoonweg niet meer weet hoe ik gelukkig kan zijn.’’ 

Om het verhaal van Ina Post goed te begrijpen, moeten we terug naar 8 september 1986, de dag waarop een heel team aan politieagenten en de hondenbrigade haar huis binnendrong, de dag waarop haar hel begon. 

,,Het was een maandagochtend toen ik uit het leven werd gerukt. Een onvriendelijke hand schudde me wakker. Meekomen, zeiden ze. Een man liep met me mee naar het toilet, twee anderen stonden naast me terwijl ik mijn tanden poetste en me aankleedde. Vanaf dat moment werd ik beschuldigd van de moord op mevrouw Kolstee.’’
 ,,Haar dood was al een tijdje het gesprek van de dag in het bejaardentehuis waar ik werkte. Iedereen vroeg zich af: wie zou het gedaan kunnen hebben? Nooit had ik het vermoeden dat de politie mij zou aanwijzen.’’


,,Even heb ik gedacht dat het goed zou komen. Dat de politie ook wel zou inzien dat ik hier niets mee te maken had. Maar ik bekende uiteindelijk. Ik brak toen de verhoorders over mijn vader begonnen, die na een ziekbed was overleden. ‘Beken nou maar, dan mag je je man zien’, zeiden ze steeds. Ik wilde die beschuldigingen niet meer horen, geen vragen meer. Ik was in paniek, wilde er vanaf zijn.’’
 
,,Mijn leven stortte in. Opeens zat ik vast. Weg van mijn toenmalige man, mijn moeder. Een deel van de familie liet me vallen, geloofde dat ik werkelijk schuldig was. Een broer en zijn vrouw namen het mij zelfs kwalijk dat zij werden aangesproken in het dorp.’’
 
 ,,Ik zat in Amsterdam, in de Bijlmerbajes. In de gevangenis ben je volledig op jezelf aangewezen. Je kunt niet zomaar iemand bellen als je het moeilijk hebt, of naar iemand toe. Die andere vrouwen, daar viel niet mee om te gaan. ‘Ik hoor hier niet’, probeerde ik in het begin. ‘Ja, ja,’ zeiden ze dan. ‘Jij zit hier zeker voor zweetvoeten?’ ‘Ja, ik toevallig wel’, dacht ik. Langzaam drong het tot me door, dat ik altijd de schijn tegen me zou hebben.’’
 


Ze staat even op om een nieuw pakje zakdoeken te pakken en de gebruikte weg te gooien. Als het over de 24 verloren levensjaren gaat, komen de tranen. Of over de pijn die haar moeder heeft moeten voelen, dat haar dochter al die jaren onterecht werd beschuldigd van moord. En dat haar moeder, overleden in 2005, nooit heeft kunnen meemaken dat ze van alle blaam werd gezuiverd. 


,,Ik was 30 jaar toen ik werd opgepakt. Ik was getrouwd. Mijn man en ik wilden kinderen. Tijdens mijn detentie besloot ik van hem te scheiden. Als je vastzit, ontneem je ook je partner zijn leven. Hoe konden we hier ooit weer een goed huwelijk van maken, dacht ik. Hij speelde in een band, bovendien. De verleidingen zijn groot als je vrouw er niet is. We hadden allebei pijn, dan raak je samen veel dieper in de ellende. Dan kap ik er liever zelf mee, vond ik. Achteraf vind ik het nog steeds een goede beslissing. Hij is er al die jaren wel voor me geweest, heeft aan alle onderzoeken meegewerkt.’’

,,Mijn moeder heeft me tot haar dood ook altijd gesteund, altijd geloofd in mijn onschuld. Ze moet het er zo ontzettend moeilijk mee hebben gehad. Al heeft ze het nooit laten merken. Maar ik herinner mij een keer dat ze zich in de supermarkt verstopte, omdat ze een bekende tegenkwam. Mijn broer, tuinder, was net failliet gegaan. Daar wilde ze niet op worden aangesproken. Kun je nagaan hoe ze zich heeft moeten voelen door mijn situatie, door de ellende waar haar dochter in was beland?’’
,,Ze is zelfs tijdelijk naar Voorthuizen verhuisd. Pas vlak voor ik vrij kwam, is ze weer terug naar huis gegaan, naar Leidschendam. Uiteindelijk kreeg mijn moeder wel steun uit het dorp. Een vrouw zei tegen haar: een dochter van jou kan simpelweg toch geen moord plegen?’’


In 1990, na 4 jaar cel, werd Ina Post vrijgelaten. ,,Waar moest ik heen? Ik wilde nooit meer in Leidschendam wonen. Nooit meer in die omgeving. Nee, wat had ik daar nog te zoeken? Ik liep de gevangenispoort uit met een paar tasjes rommel en vertrok naar het zuiden. Daar ging ik op kamers.’’ ,,Ja, ik was weer vrij, maar nog steeds schuldig. Als ik buiten liep, had ik het gevoel dat het op mijn voorhoofd stond geschreven. Mensen staarden me aan. Staren, alleen maar kijken. ‘Vraag het me tenminste dan’, dacht ik.’’ 
,,Niettemin probeerde ik mijn leven op te pakken. Ik woonde op kamers, ging vrijwilligerswerk doen bij het Leger des Heils. Maar daar kwamen ze erachter wat ik had gedaan. Ik moest weg. Ik heb zelfs nog een tijdje in een bejaardentehuis gewerkt, maar mijn jaarcontract werd niet verlengd. Ik besloot me uiteindelijk om te scholen, deed een opleiding tot elektromonteur en vond daarin een baan.’’


,,Dat was verschrikkelijk. Stond ik daar tussen de mannen. ‘Jij hoort hier niet thuis’, zeiden ze keer op keer. Die woorden had ik graag in de gevangenis gehoord, maar niet hier. Het toppunt was een duw van een collega, waardoor ik bijna in een draaiende cirkelzaag belandde. Ik knakte. Ik raakte totaal overspannen. Ik besefte dat wat ik ook deed, dat mijn onterechte veroordeling me altijd zou achtervolgen. Ik zou er nooit van loskomen. Zolang ik het gevecht niet aanga, zal ik altijd blijven struikelen.’’


Aangemoedigd door haar tante besluit ze alles te doen om haar onschuld te bewijzen. Deze tante Marie schrijft brieven, naar alle instanties tot aan het Europese Hof toe. Overal worden ze afgescheept. Terwijl Post het er meerdere keren bij wil laten zitten, bijt tante Marie zich erin vast. ,,Als een pitbull,´´ zegt Post lachend. 
 Uiteindelijk vinden ze medestanders in oud-rechercheur Dick Gosewehr en advocaat Geert-Jan Knoops. Het politiedossier rammelt volgens hen aan alle kanten. Getuigen die zijn weggelaten, verkeerd zijn geciteerd in verklaringen. Er duiken zelfs schokkende foto’s op van politiemannen die het moordonderzoek deden. Een rechercheur blijkt op de plaats delict te hebben geposeerd in de badjas van de dode weduwe. ,,Ik kon niet eens meer opgeven, zelfs als ik het wilde. Het was niet alleen meer mijn gevecht, maar ook dat van mijn tante, van Dick, van Geert-Jan. Waar ik het vandaan haalde, weet ik het niet. Maar ik bleef doorgaan.’’


Natuurlijk prijst Ina Post nog steeds de dag waarop ze voor haar vechtlust wordt beloond, dat ze sinds 6 oktober 2010 eindelijk geen moordenares meer is. Euforisch sprak ze tegen het leger aan journalisten: ‘Laat mijn nieuwe leven nu eindelijk beginnen’.
 ,,Tot voor kort dacht ook ik dat het goed met me ging. Ik besefte niet eens dat het allemaal zo diep is blijven zitten. Ik heb bewust geen perspectief, geen doel, geen droom. Ik wacht af wat er op mijn pad komt. Ik zoek wel naar gewoon geluk, maar het is moeilijk te zien. Ik blijf maar malen, nadenken over het lot van het leven. Waarom ik? Wat had je met je leven kunnen doen als dit allemaal niet was gebeurd?’’ 
,,Zou ik bijvoorbeeld kinderen hebben gehad? Na mijn tweede veroordeling wilde ik er niet meer aan. Ik zou op dat moment geen goede moeder zijn geweest. Je wilt je kinderen toch de mooiste kanten van het leven laten zien? Dat had ik, in mijn toestand nooit gekund.’’


,,En zou ik nog contact hebben gehad met mijn broers? Met de familieleden die me nooit hebben gesteund heb ik geen contact meer. Als ik op bezoek was bij mijn moeder, toen ze nog leefde, en mijn broer zag me zitten, dan maakte hij meteen rechtsomkeert.’’
,,Na de vrijspraak belde hij me wel op. Om me te feliciteren, niet om zijn excuses aan te bieden. Na al die tijd hoeft het ook niet meer.’’


,,Soms heb ik wel eens behoefte om met haar of anderen te praten die hetzelfde hebben meegemaakt, zoals Lucia de Berk of die mannen van Putten. Ik trek me op aan mijn man en een buurvrouw, die me ook heel goed begrijpt. Ondertussen blijf ik maar malen, nadenken over het lot van het leven.’’


,,Wat ook altijd de grote vraag zal blijven: Wie heeft wel de moord gepleegd op mevrouw Kolstee? Hoe kun je leven met het feit dat iemand anders voor jou daden onschuldig heeft vastgezeten? Hoe kun je zo lang blijven zwijgen?’’ ,,Want ondanks mijn onschuld zal er altijd een zweem van schuld om me heen blijven hangen. De echte dader pakken, die vervolgens met harde bewijzen wordt veroordeeld, ja, dat zou mijn ultieme vrijspraak zijn geweest.’’ 






16 Comments

  1. admin says:

    In beide zaken is er zicht op een mogelijke dader, maar beide zaken zijn ook verjaard. In het geval van Ina Post heeft justitie al duidelijk gemaakt geen interesse te hebben in het vinden van de werkelijke dader.

  2. shiman says:

    Heb de zaak Martien Hunnink nader bekeken en er kennis van genomen, waarbij ik hem met z’n raadsman Mr Gert Jan Knoop bij Pauw en Witteman zag en hoorde. Terwijl ik z’n relaas beluisterde heb ik mij in gedachten even als verhorende rechercheur tegenover hem geplaatst. Emotionele man. Beetje een chaoot, makkelijk te manupeleren. Je probeert je dan een aantal jaren terug in de tijd te verplaatsen.Dit is typisch zo’n man waarbij je erg afhankelijk bent van het bewijs wat er rond hem in de zaak is aangedragen. Wanneer je dit tegen elkaar afweegt kun je tot een bepaalde conclusie komen over zijn daderschap. Met dergelijke personen had ik vaak een bijzonder band. Door zo nu en dan tijdens het verhoor mijn twijfels over hun daderschap uit te spreken begon de verdachte mij dan geirriteerd op een zodanige gedetaileerde wijze te verbeteren en van daderwetenschap te voorzien, dat ik niet meer om hem heen kon. Dat kan alléén wanneer het team z’n huiswerk goed heeft gedaan. Daarbij speelt scoringsdrift geen enkele rol en voorkom je tunnelvisie en dwalingen. Ik weet niet wat er mogelijk is om alsnog de feitelijke dader(s) in de zaken Ina Post en Martien Hunnik op te sporen. Misschien is er via de misdaadjournalistiek iets te doen. Al zou het zijn om vast te stellen of er nog andere niet opgeloste misdrijven door deze lieden zijn begaan !

  3. martien hunnik says:

    In haar laatste woorden,zegt ina post dat zij graag zou willen praten met mensen die dit zijn overkomen,nu de schaduwen van mijn herinneringen,zijn tot op de dag vaak zichtbaar,en voelbaar.Ik zou het een eer vinden om met d ie vrouw die een voorbeeld voor mij is geweest,in gesprek te mogen treden.mr knoops,staat mij bij,in de gang naar de hoge raad,een wederzijdse vriend dat hebben wij voor de buitenwereld gemeen,als mevr post zou willen praten met mij dan ben ik er

  4. martien hunnik says:

    blijf niet zitten in het slachtofferschap.Dat slachtofferschap,is haar aangedaan door het bewust falen van justitie.Je geluk niet kunnen vinden,in je leven,terwijl je weet dat het levensgeluk,voorhanden lag.Zelf sta ik al sinds 83 te schreeuwen om gerechtigheid,men vraagt zich af word je daar niet moe van,Ja soms erg moe.Ik heb mij zelf een belofte gedaan,na het overlijden van onze dochter Daantje,2004.Jouw vader is geen moordenaar,en die belofte houd mij en die van mijn dierbare overeind.Mijn moeder heeft Ravensbruck overleeft,zonder haar overleven had ik dit niet kunnen typen,overleven hoe dan ook is een mechanisme,maar niemand,maar dan ook niemand heeft het recht om iemand te dwingen om te overleven,ook justitie niet,ik heb 2 jaar bajes en 6 jaar tbs overleefd 2 jaar dakloos zijn,ondanks dat ik lijd aan copd,epilepsie,en dreigend blind,heb ik toch mijn geluk gevonden,in het feit dat ook kan je niet meer ,dat er iets is in mij maar ook in de mens Post en mens berk,waar ik veel steun aan vind.Het stille zwijgen van lucia, en de tranen van ina post,hebben mij er toe besloten,om door te vechten,te strijden,voordatgene waar mijn moeder destijds voor overleefd,namelijk vrijheid

  5. Insider says:

    Ik heb zelf in tientallen kapitale delicten meegewerkt. Vaak tegenover de verdachten gezeten. De ene verdachte bekend bij wijze van spreken al achter in de auto vlak nadat hij aangehouden werd, een andere pas na weken en diversen nooit. Ik heb het echter nooit gezien dat als een verdachte niet bekende ‘dat ik verloren had’. Sommige collega’s vatten het niet verkrijgen van een bekentenis op als een persoonlijke nederlaag, als een falen maar als je dat doet kan je beter een andere baan gaan zoeken. Dan maar de zaak rond maken alleen ‘op bewijs’ zonder een bekentenis. Regels; altijd eerlijk blijven tegenover de verdachte, niet liegen of de zaak verdraaien, geen stiekeme trucjes, niet boos worden, geen dingen beloven die je niet waar kunt maken… een bekentenis is wel leuk ( meestal voor het ego van de rechercheurs) maar niet heilig. Een verdachte legt pas een oprechte bekentenis af als hij/zij er zelf aan toe is en als hij/zij het zelf wil…. dus ‘het laten bekennen’ gaat niet op. De woorden ‘het laten bekennen’ hebben al in zich dat de verdachte ‘het eigenlijk (nog) niet wil’ met de levensgrote kans dat de verdachte een ‘valse bekentenis’ aflegt om de rechercheurs een plezier te doen of eindelijk juist van de rechercheurs af te zijn met alle gevolgen van dien. Je geeft hem als verhorend rechercheur de feiten en de stand van zaken (niet gelijk alles natuurlijk) en zelf kan hij/zij het op een rijtje zetten wat daarmee te doen. Enige druk op de verdachte uitoefenen mag best wel maar woede-uitbarstingen, scheldpartijen… volkomen zinloos plus het feit dat je je volkomen belachelijk maakt…. de verdachte heeft jou toch niets aangedaan en als je je als rechercheur overgeeft aan dit soort praktijken ben je geen professional.

  6. hoost says:

    Hoe dan ook, zonder afbreuk te doen aan de afschuwelijke gebeurtenis die haar is overkomen, het is het OM en de rechter die op basis van onderzoek(OM)en eigen overtuiging(RM)iemand een straf oplegt. Als ik de laatste jaren bemerk hoe vaak juist daar(OM)fouten gemaakt worden,(b.v. door scoringsdrang) wordt het toch tijd voor een echt onafhankelijk (controle) systeem tussen het OM en de rechter voordat rechters uitspraken doen. Een soort ‘raadkamer’ van onafhankelijke personen die het ‘bewijsmateriaal’ nogmaals op alle fronten tegen het licht houden. Ik denk dat een aantal zaken dan niet voor de rechter komen, zoals de zaak Ina Post.

  7. Jetty says:

    @ Daniel,

    Ik vraag Ina niet om geen herinneringen op te halen aan haar verleden. Ik vraag haar alleen om niet te verzeilen in wat-als-het-niet-gebeurd-was-vragen. Dat roept vreselijke vertwijfeling op.
    Het is zoals het is. Dat kan niet meer ongedaan gemaakt worden.
    Ina suggereert dat ze zich pas echt vrij zou voelen als de werkelijke dader gevonden zou worden.
    Aangezien dat waarschijnlijk nooit zal gaan gebeuren, iets wat ze zelf ook wel weet, zegt ze daarmee eigenlijk dat het met haar “nooit meer wat wordt”.
    En dat vind ik zo jammer. En ik betwijfel of haar leven zo veel verandert als de dader wel gevonden zou worden. Wat nodig is, is opstaan. Werkelijk zien en voelen wat voor een prachtige vrouw ze is. Weten dat ze alle liefde van de wereld waard is.
    Voor ieder van ons is dat moeilijk. Voor haar natuurlijk helemaal, en dat bereik je niet één, twee, drie. Maar die richting opgaan, met vallen en opstaan, is wel heilzaam.
    Dat is vast blijven houden aan alles wat je is aangedaan en vertwijfeld blijven denken aan hoe anders je leven was geweest als….. niet. Heel begrijpelijk, maar niet heilzaam.

  8. admin says:

    @ Jetty
    De boodschap is nu over gekomen. Dank voor de toelichting.

  9. Jetty says:

    Wat ik probeer te doen is Ina een hart onder de riem steken.
    Natuurlijk is haar leven vernield geweest tot 2,5 jaar geleden.
    En ik weet niet wat ik zelf in zo’n leven zou hebben gedaan.
    Het is waarschijnlijk helemaal niet in te voelen.
    Maar ieder mens heeft meer kracht dan hij zelf denkt.
    Daarin geloven maakt alles anders.

  10. shiman says:

    Wat mevrouw Post is overkomen verbaast mij totaal niet. Deze vrouw raakt dit nooit meer kwijt. Het is mij bekend dat sommige collega-rechercheurs niet al te serieus met de waarheid omgaan. Mij is bekend dat er veel scoringsdrift, jaloezie en naijver in die wereld bestaat. Ik maakte daar 40 jaar deel vanuit waarvan 23 jaar als lid van het RBT. Ik heb verschillende moordzaken behandeld en deed altijd het verhoor van de vermeende dader(s). Ik had m’n eigen werkwijze en benadering van de verdachten. Met de meesten had ik een uitstekende verhouding en dat zal een buitenstaander verbazen omdat ik mijzelf wegcijferde zonder de controle over het verhoor te verliezen. Ik liet mij door buitenstaanders, OvJ en Chefs of andere beleidsmakers totaal niet sturen, dat leverde soms hevige strijd op maar maakte mij totaal niet uit. In het begin was dat erg moeilijk maar door de jaren kreeg je steeds meer ervaring heb ik nooit meer problemen gehad. Alle moordzaken waarbij ik als verhorend rechercheur betrokken was zijn tot een correct eind gebracht. Maar niet alléén moordzaken. Ook gewapende bankovervallen en andere zware misdrijven werden correct afgewerkt. Ik gedroeg mij tegenover de verdachten menselijk en dat uitte zich in wederzijds respect. Het is niet zo moeilijk om menselijk correct en humaan te blijven ongeacht de persoon die tegenover je zit. Geweld of een grote mond werkt totaal niet. Wanneer ik koffie dronk, m’n boterham at, een sinasappeltje pelde of een colaatje dronk dan deed mijn verdachte dat ook.Ik vond dat vanzelfsprekend. Sommige in mijn omgeving niet maar dat interesseerde mij niet. Je zat vaak vele dagen tegenover elkaar en dat probeerde ik voor ons beiden zo aangenaam mogelijk in te maken zonder mijn doel uit het oog te verliezen. Het vinden van de waarheid is het moeilijkste wat vond in mijn werk. Dat is iets anders dan iemand laten bekennen. Met het vinden van de waarheid zijn na afloop zowel de verdachte dan de rechercheur tevreden. Met een bekentenis is er maar één tevreden en dan klopt er iets niet. Daarbij speelt je zesde zintuig en intuïtie een grote rol. Je moet creatief , slim, inventief, geduldig en een bepaalde vingerspitzengevoel hebben. Kortom je moet mens zijn en blijven anders krijg je toestanden zoals mevrouw Post en de mannen uit Putten alsmede de vele zaken die waarschijnijk nog aan het licht zullen komen. Gelukkig is het grootste deel van mijn collega’s van goede wil en integer maar als zo vaak in de maatschappij zit er tussen elk koren kaf wat gescheiden dient te worden. Dit om te voorkomen dat onschuldigen een etiket voor het leven opgeplakt krijgen waar ze geestelijk nooit meer van bevrijt raken. Maar uitbannen zal nooit gebeuren omdat je met mensenwerk te maken hebt.

  11. admin says:

    @ Jetty
    Misschien dat u wel heel makkelijk denkt over het feit dat 24 jaar van Ina’s leven buiten haar schuld is verziekt door de blunders van het systeem. Door liegende en bedriegende politieambenaren die geen verstand van hun vak hadden, officieren van justitie die niet in de waarheid waren geïnteresseerd maar in scoren en rechters die zaten te slapen. Slachtoffer word je buiten je wil, dat overkomt je gewoon. Misschien dat u haar verhaal noig maar eens moet lezen en dan moet bedenken wat een dergelijke gebeurtenis voor uw leven had betekent.

  12. Daniël says:

    PS. Het is zonder meer verschrikkelijk wat Ina en anderen hebben moeten meemaken. Ik kan alleen maar dank zeggen tegen al diegene, zoals Dick, Harrie en mr. Knoops(‘ Innocence Project), die vechten voor het corrigeren van fouten en suggesties maken om zulke fouten in de toekomst te voorkomen. Hulde.

  13. Daniël says:

    @Jetty – ik geloof niet dat u de betekenis van dit bericht heeft gevat. Ina Post is 30 jaar lang veroordeeld geweest voor iets dat ze niet gedaan heeft. Dit was niet het stelen van een kauwgompje uit de supermarkt toen ze 4 was, maar een zwaar levensdelict. Dit betekent dat ze niet aan een bewijs van goedgedrag kon komen (en ervan uitgaande dat dit nu wel mogelijk na haar vrijspraak). Ze heeft tevens een gat van 6 jaar in haar CV voor de tijd dat ze vast zat. Het vinden van een baan wordt dan wel erg lastig. Zodoende wordt je dus 24 jaar lang eraan herinnert dat je schuldig bent bevonden aan moord. Ik weet niet hoe zij reageert, maar ik kan het me voorstellen dat ze bij het zien van en agent in uniform, ze gelijk weer wordt herinnerd aan het feit dat ze 30 jaar lang is veroordeeld geweest. Ze is een slachtoffer van hetgeen haar is overkomen.

    Het hele artikel gaat over hoe zij zich nu voelt na een ‘vrij’ mens te zijn sinds 6 oktober 2010. Dat is slecht 2,5 jaar geleden. Hoe kan je iemand vragen geen herinneringen op te halen van iets je hele leven heeft vormgegeven? Haar laatste commentaar klopt; zolang de daadwerkelijke dader niet is gevonden zullen er mensen zijn die denken “waar rook is, is vuur. Ze is veroordeeld geweest, dus zal er wel een kern van waarheid in zitten”. Echter, ze laat ook blijken zich bewust te zijn dat de echte dader zeer waarschijnlijk niet gevonden zal worden. Desalniettemin, je kan nog zo positief in het leven staan en zulke mooie en grootste plannen voor je toekomst hebben, je bent altijd het product van je verleden. In haar geval is ze een slachtoffer van ons rechtssysteem en daar ging het artikel over.

  14. admin says:

    Dank voor het compliment, alleen hoort de naam van Harrie Timmerman er ook bij te staan. We hebben samen aan de zaak gewerkt.

  15. juzo says:

    Prachtig verhaal. Het toont maar weer eens aan, dat de kans, en de mogelijkheid voor iedereen ter wereld, waar ook maar, en wie het ook maar betreft, om er iets moois en goeds van te kunnen maken, uiterst minimaal klein zijn, en voor iedereen, op ieder moment van de dag en van de nacht, het hele leven lang,

    een dubbeltje op z’n kant.

    Vijftig procent: heb je pech, dan is er niets, en niemand, die je redt of helpt, en ben je voor altijd voorgoed totaal verloren. Je redt het niet, tegen de overmacht. Je bestaat niet eens. Je hebt niet eens het recht om te bestaan.

    De mens is de mens een wolf.

    Slechts weinigen hebben het in de gaten maar iedereen komt er achter.

    Ondanks dat: magnifiek werk van Gosewehr en Knoops.
    Respect.

    Dat soort mensen sterft helaas langzaam maar zeker helemaal uit.
    Er zijn er bijna helemaal geen meer van over.

    Het werd voorspeld dat het, nu, zo zou gaan vlak na de oorlog.
    Het komt helemaal uit.

    Jules Zollner.

    -.-

  16. Jetty says:

    “De echte dader pakken, die vervolgens met harde bewijzen wordt veroordeeld, ja, dat zou mijn ultieme vrijspraak zijn geweest.”

    Denk je dat echt Ina?
    Ik vind het heel erg wat er met je is gebeurd, maar blijf niet hangen in het slachtofferschap!
    Kijk bijvoorbeeld met trots naar het fonds dat je hebt opgericht om anderen in dezelfde situatie als jij te helpen!! En blijf niet hangen in het verleden: wat als….. Dat heeft geen zin vrouw. Begrijpelijk is het wel, natuurlijk! Maar doe het jezelf niet aan!

Leave a Reply