Skip to content
 

Drie keer is scheepsrecht

Door Harrie Timmerman

Een keer een fout maken, dat kan een ieder overkomen. Zelfs als het een ernstige fout betreft, hoeft dat nog niet te betekenen dat iemand onbekwaam is om de functie uit te oefenen die hij/zij bekleedt. Mensen kunnen leren van fouten en zo kan men in de toekomst voorkomen dat dezelfde fout niet weer wordt gemaakt.

In deze bewoordingen kun je de reactie van minister Opstelten op het rapport Cohen en de daarin verwoorde kritiek op het functioneren van de verantwoordelijken (de burgemeester en de korpschef) typeren. Maar wat moet er gebeuren indien iemand meerdere malen in de fout gaat. Ik beperk mij hier tot de korpschef, tenslotte heb ik onder hem gewerkt.

Fout 1.

Tijdens de IRT-affaire is Oscar Dros (de huidige korpschef van de Regiopolitie Groningen) gehoord inzake een niet legale inkijkoperatie die onder zijn leiding was uitgevoerd. Hem was daarna opdracht gegeven een volledig nieuw team op te starten om de zaak voort te zetten. Wat bleek Dros gedaan te hebben? Hij had het oude team ontbonden en vervolgens een nieuw team gevormd waarin alle leden van het oude team zaten. Hij meende toen te moeten verklaren dat het nieuwe team geen gebruik had gemaakt van de gegevens die het oude team tijdens de inkijkoperatie had verkregen. Wie iets weet van politiewerk begrijpt dat dit een blunder van de grootste order is.

Fout 2.

Beide redacteuren van deze site hebben een rol gespeeld in het naar buiten brengen van de onacceptabele gang van zaken m.b.t. Het DNA-onderzoek in de Schiedammer Parkmoord. Deze gang van zaken leidde er toe dat een onschuldige werd veroordeeld, ondanks het feit dat het DNA-onderzoek had uitgewezen dat hij de dader niet kon zijn. Het feit dat wij dit naar buiten hadden gebracht, hoorde Dros in ieder geval op 3 januari 2005 en tot de uitzending van Netwerk op 5 september van dat jaar, waarin ik dit bekend maakte, heeft Dros zijn mond gehouden over deze gerechtelijke dwaling. Kortom: liever de doofpot gebruiken dan kritiek hebben op het onderzoek van een ander politiekorps. Een korpschef zou andere prioriteiten moeten hebben.

Fout 3.

Mijn collega redacteur heeft hierna nog een tijd bij de regiopolitie gewerkt en werd, als reactie op zijn aandeel in de Schiedammer zaak, voortdurend tegengewerkt door de korpsleiding. Hij besloot toen dat hij, omdat hem was verweten de problemen met de Parkmoord niet aan de korpschef zelf te hebben gemeld, alle fouten die hij in zijn werk tegenkwam aan de korpschef te melden. Na twee en een half jaar had hij veertien zaken aangebracht. Zaken waarbij collegae valsheid in geschrifte hadden gepleegd, twee onnatuurlijke overlijdens waarnaar geen onderzoek was gedaan, een zelfmelder die werd voorgebracht terwijl hij over geen enkele daderkennis beschikte en desondanks werd veroordeeld en zedenzaken waaraan te weinig aandacht werd besteed. Op geen van deze zaken is door Dros gereageerd, behalve op de zaak van de zelfmelder. Er werd echter niet op de inhoudelijke kritiek ingegaan, er werd alleen gemeld dat door twee ervaren rechercheurs was bevonden dat er tijdens de verhoren geen fouten waren gemaakt. Ook hier gold voor Dros dat de doofpot te verkiezen viel boven de kwaliteit van het werk.

Fout 4.

In een zedenzaak had een rechercheur in zijn proces-verbaal vermeld dat de verdachte alle zaken had bekend. De verdachte zei tegen zijn advocaat dat hij één van de hem ten laste gelegde zaken niet had bekend. Gelukkig waren er videobanden van het verhoor. Die gaven de rechercheur geen gelijk, de verdachte had die zaak niet bekend. De rechercheur meende toe te moeten verklaren dat de bekentenis tijdens het verwisselen van de band was gedaan. Tegen deze rechercheur werden geen maatregelen getroffen. Sterker nog, enige tijd later werd hij tot coördinator verhoren benoemd! Alweer die verrekte doofpot gehanteerd, dus.

Fout 5.

De rellen in Haren. Dros heeft de leiding van de actie in handen gelegd van een sinds twee jaar bij de politie werkende ex-brandweervrouw. Nadat het fout was gegaan, werd zij geofferd en ging terug naar de brandweer. De dag na de rellen meldde Dros aan de media dat zij op alle scenario’s waren voorbereid geweest en dat er 500 ME mensen beschikbaar waren geweest om rellen te voorkomen. Er bleken slechts 15 ME-leden in Haren te zijn (die bovendien niet in hun ME-uitrusting aan hadden) en de rest moest worden opgeroepen uit Friesland, Drenthe Overijssel, Gelderland en Noord-Holland. Voordat de eerste in Haren waren, was al een uur verstreken, de laatste kwamen pas na 2 uur aan. Daarnaast heeft de commissie Cohen duidelijk gemaakt dat er niet aan het ‘worst-case”scenario was gedacht. Het verhaal van Dros bleek niet de gehele waarheid te zijn. In gewoon Nederlands en Gronings noemen wij dat liegen. Nog een voorbeeld van dit liegen. Dros zei voor Brandpunt dat zij voor de rellen overleg hadden gevoerd met de politie in Hamburg, waar al eerder Facebookrellen waren geweest. De politie in Hamburg meldde dat dit pas na de rellen was.

Drie maal is scheepsrecht. Dat houdt o.a. in dat je na drie grove fouten hebt bewezen niet geschikt te zijn voor je functie. Kennelijk gebruikt Opstelten in deze zaak een ander, mij onbekend, soort recht.

P.S.

Net lees ik op de site van RTV-Noord dat burgemeester Bats tijdens de vergadering op de dag van de rellen een eigen notulist meenam naar de vergadering met de politie. Omdat hij bang was ‘dat bepaalde informatie uit de verslaglegging zou verdwijnen”. Volgens de politie is dit een onzinverhaal. Weinig vertrouwen (meer) tussen beide heren. En alweer liegt één van beiden.

 

 

6 Comments

  1. shiman says:

    Ik ben er helemaal niet van overtuigd dat mensen in het bedrijfsleven bij het maken van grove fouten of nalatigheid uit hun functie worden gezet en op straat terecht komen.

    Wanneer ik zie hoe de mensen in de financiéle wereld die ons met hun nepproducten tot over onze oren in de problemen hebben gebracht daarop afgerekend zijn. Deze elitaire kliek gaat gewoon ongestraft door met hun handel en wandel en worden daarbij gesteund door de politiek, die er een lachwekkende vertoning van heeft gemaakt.

    Ook hier is de gewone burger het slachtoffer net als in Haren. Zij betalen de rekening en niemand anders. Met 40 jaar politie-ervaring ben ik tot een dramatische eindconclusie gekomen. Wanneer je een wagon van de NS steelt ben je een dief maar steel je de gehele NS dan ben je een goed zakenman en ze geloven het zelf ook nog.

    Het meest onbeschofte ervaarde ik op een bijeenkomst van een grote bank, die een voorlichtingsavond over de situatie op de huizenmarkt gaf. In een zaal gevuld met veel jonge mensen deden de zgn. deskundigen hun verhaal over de huidige situatie, het ontstaan en de toekomst van de huizenmarkt.

    Op een gegeven moment kwam een zich financieel directeur noemend persoon namens een grote bank z’n verhaal doen. Hij vertelde dat de mensen die met de aanschaf en de financiering van een huis in de problemen waren geraakt,niet de schuld bij de bank moesten zoeken.

    Want zo sprak de gluipert! Jullie waren er allemaal zelf bij toen de deal met de bank omtrent jullie hypotheek werd gesloten. Natuurlijk had de man gelijk. Maar hij vergat er bij te zeggen dat deze mensen hun vetrouwen hadden gesteld in de deskundigheid van de bankmedewerker omdat zij leek waren op het gebied van hypotheken.

    Daarna kwam de gelegenheid om wat vragen te stellen maar na de woorden van de bankmedewerker was daar niet veel animo meer voor in de zaal. Toen kwam mijn politiementaliteit weer tevoorschijn en kon ik niet nalaten om te zeggen dat de mensen die in de tweede wereldoorlog werden afgevoerd er ook allemaal zelf bij waren.

    Voor mij is duidelijk dat er niets verandert waarbij het niets uitmaakt of je in het bedrijfsleven danwel in de ambtenarenwereld actief bent omdat de mentalitiet in de maatschappij niet deugt. Een mens is en blijft een hebzuchtig roofdier !

  2. Insider says:

    Op een of andere manier heeft men het in Nederland nagenoeg onmogelijk gemaakt dat hoge leidinggevenden binnen de politie vervolgd worden voor het plegen van strafbare feiten of dat ze onderwerp zijn van een intern disciplinair onderzoek. De laatste die wat problemen ondervond was korpschef Goudswaard van Zeeland maar ook daar werd verder geen strafrechtelijke of disciplinaire actie tegen ondernomen. Vreemd omdat er bijna dagelijks politiemensen ontslagen worden voor ‘echt helemaal niets’. Die macht heeft men dus, zelf straffeloos in de fout gaan maar anderen er voor uit gooien. Als korpsleidingen over integriteit spreken hebben ze het kennelijk alleen maar over de integriteit van het personeel. Commissarissen bij het KLPD die sjoemelen met een assessment… gebeurd niets mee, Inspecteurs bij het KLPD die zich schuldig maakten aan intimidatie em machtsmisbruik… gebeurd niets mee, korpschefs die (te) rijkelijk declareren…. gebeurd niets mee. Korpschefs in Rotterdam ( Hoek van Holland ) en Groningen ( Haren) die niet geschikt zijn voor hun functie…. vul maar in. Moet u even voor de grap op Rechtspraak.nl onder het kopje ambtenarenrecht kijken…. staat tientallen zo niet honderden zaken van ‘normale’ politieagenten, de sufferds van de werkvloer die voor dit soort zaken of minder zondermeer op straat worden gezet……… door diezelfde korpschefs !!!

  3. Divers says:

    Aj, dit doet weer pijn….

  4. Harry Mik says:

    Als Oscar Dros in het bedrijsleven had gewerkt dan was hij heel doodgewoon naar naar huis gestuurd.
    Zeer zeker nu is bewezen dat hij nadien ook nog eens gelogen heeft, om zijn eigen huid te redden.
    Maar was dat ook niet de mentaliteit binnen de voormalige Rijkspolitie? Daar komt de heer Dros toch vandaan?

  5. juzo says:

    Tsja. Ik schrik er niet van, van het verhaal dat hierboven staat opgetekend, en dat nog heel goed ook. Je maakt maar zelden mee dat een situatie, een reeks van gebeurtenissen binnen en buiten het korps, zo goed en onverbloemd wordt opgetekend en weergegeven. Dat vereist moed, puur vakmanschap, oogst bewondering. De restvraag die altijd blijft, is, wat doen we ermee. Die vraag is in noodzaak eigenlijk nog veel erger dan de kwaal, de gebeurtenissen die tot de vraag hebben geleid.

    Het antwoord zou moeten luiden: verbeteren.
    Maar meteen met dat antwoord, moet in verbinding worden gebracht: “dat gaat niet”. Verbeteren van de situatie, en van de hele organisatie, is onmogelijk.

    Iedereen weet, die binnen en buiten het korps heeft gewerkt, dat velen, zeer velen het weten, maar dat allen “een slot op de mond” hebben. Ofwel omdat het familieleden of goede bekenden zijn, die het zelf hebben meegemaakt of van goed vertrouwde zijde hebben vernomen, ofwel omdat ze in een puur levensbehoud-reddende afhankelijkheidssituatie (baas-ondergeschikte) zijn vastgegrendeld.

    Dan blijft het slotwoord: opleiding en controle.

    Meteen daarbij wordt opgemerkt: je bent in organisatie opleiding en doorstroming volledig afhankelijk van “wat voor vlees je in de kuip krijgt”. Dat betekent: de meesten zijn goedwillend. Maar door allerlei omstandigheden niet tot goed werk en hoge aansprakelijkheids-eisen in staat. De goeden niet te na gesproken. Maar dat zijn er niet veel. Van hoog tot laag en omgekeerd.

    Wat moet je dan? Iedereen regelmatig “op herhaling” of “evaluatie” sturen? Grotendeels nutteloos. We hebben er de tijd en het geld niet voor. Het apparaat, de organisatie, het korps, de rechtsprekerij, zij blijven handwerktuigen die alleen maar gebrekkig, en niets dan gebrekkig, kunnen werken. Als ze ooit eens een keer goed werken heb je geluk gehad. En anders niet. Geluk is er heel weinig, in dit leven. De meesten hebben alleen maar pech. Hoe en waar dan ook.

    “In de situatie berusten” zoals de ministeries heel vaak adviseren, is ook geen optie. Dan komt het hele volk zichzelf tegen. Iedere keer zwaar bonkend met het hoofd tegen de muur.

    Er is maar één middel, zoals een der “hoofden van dienst”, laten we ze zo maar noemen, eens uitlegde.

    “Op het vinkentouw blijven zitten en je kans afwachten. Want die komt. Altijd. Alleen we weten niet wanneer. En dan in de hervorming en reorganisatie, “in de voorkoming van misdrijven” (intern) onmiddellijk vliegensvlug beweeglijk en zo hard mogelijk toeslaan. Op de bestemde plaats en met de allermeeste effectiviteit. Dat is uiterst moeilijk. Maar daarom uiterst interessant. Het geeft je leven en jezelf bestaansrecht.”

    De man die dat vertelde, klein, bescheiden, maar zeer effectief, hooggeplaatst, haalde het succes dat hij wilde. Nu hoeven wij hem dat nog maar “eenvoudig” na te doen.

    “Taai is mijn leven. Als een kat” stond er vroeger op die witroodzwarte batterijtjes. En dat is ook wat de man altijd zegt, met kleine glasharde oogjes, onder de pet.

    We mogen derhalve heel erg blij zijn, dat de beide redacteurs-rechercheurs van deze site, die hierboven als zo vaak hun relaas uitmuntend doen, de gelegenheid krijgen én blijven nemen.

  6. tiptel says:

    Zo zie je maar weer dat je zulke types alleen maar gelijk kunt geven in hun ongelijk! Want volgens hen hebben zij gelijk in hun ongelijk. De cultuur die er heerst (en de bureaucratie) zal niet verdwijnen zolang er een kruiwagen politiek is.

Leave a Reply