Skip to content
 

Kwaliteit belangrijker dan kwantiteit

Door Waarheidsvinder

Marijke Harkema, de moeder van Leon Groeneweg uit Schiedam, is sinds gisterenavond in hongerstaking omdat zij vindt dat politie en justitie in Schiedam de dood van haar zoon Leon nooit deugdelijk hebben onderzocht. Een conclusie die wij delen. Leon is in 2008 onder verdachte omstandigheden dood in het water aangetroffen, evenals zijn vriend Tariq Chatta uit Schiedam een jaar eerder. Wij schreven daar op deze site al veelvuldig over. Marijke wil een nieuw onderzoek door een andere politiekorps onder leiding van een officier van justitie van een ander parket dan Rotterdam, waaronder Schiedam valt. Zij heeft geen enkele vertrouwen meer in politie en justitie in Rotterdam.

Officier van justitie Henric Rebel uit Rotterdam zegt de emoties van Marijke en haar man te begrijpen. Maar volgens hem is er uitvoerig en serieus onderzoek gedaan. ‘Dat heeft geen aanwijzingen voor een misdrijf opgeleverd.’ Een andere woordvoerder van justitie verklaarde dat er zelfs extra onderzoek is verricht. Als extraatje noemde hij nog: ‘Ook hebben we een officier van justitie die niet bij het onderzoek is betrokken naar alle bevindingen in het dossier laten kijken en die kwam niet met andere conclusies.’

Gisterenavond werd één van uw redacteuren gebeld door een journaliste. Zij wees tijdens het gesprek op de uitspraken van de officieren van justitie en ja, als die zeiden dat er geen sprake was van een misdrijf, dan moest dat toch wel waar zijn.

Voor deze journaliste en alle andere mensen die denken dat een uitspraak van een officier van justitie zaligmakend is en dat men bij politie en justitie nooit een onwaarheid spreekt, is het misschien goed terug te gaan in de tijd.

Allereerst gaan we naar de moord op Christel Ambrosius in 1994, beter bekend onder de naam Puttense moordzaak. Voor die moord werden Wilco Viets en Herman Dubois veroordeeld. Hoeveel politiemensen, officieren van justitie en rechters hebben naar deze zaak gekeken en vervolgens gezegd dat er niets met deze veroordeling aan de hand was? Tientallen. Toch bleek later dat beide mannen wel degelijk onschuldig waren veroordeeld. De werkelijke dader werd later gepakt en is inmiddels veroordeeld. Totdat de werkelijke dader was gepakt bleven, zelfs na de vrijspraak van Viets en Dubois, veel politiemensen en officieren van justitie volhouden dat zij wel degelijk schuldig waren.

Vervolgens was er in 2000 de Schiedammer parkmoord. Ook hier hielden tientallen politiemensen, officieren van justitie en rechters lang vol dat er niets mis was met de veroordeling van Cees B. Dat bleven ze volhouden totdat Wik H. de moord bekende en het aangetroffen DNA zijn bekentenis ondersteunde.

Lucia de Berk werd in 2003 veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf wegens 7 moorden en 3 pogingen daartoe op patiënten in het ziekenhuis waarin zij werkte. Ook zij werd tot in hoogste instantie veroordeeld en voor alles wat mooi en lelijk was uitgemaakt. Inmiddels weten we dat ze onschuldig is veroordeeld, dat er zelfs geen moorden zijn gepleegd. Toch zijn er nog steeds mensen bij politie en justitie die aan haar schuld blijven vasthouden.

Bejaardenverzorgster Ina Post werd in 1986 veroordeeld voor de moord op een 89 jarige cliënte van haar. Haar veroordeling bleef tot in hoogste instantie van kracht en 3 herzieningsverzoeken werden door de Hoge Raad afgewezen. Meer dan 20 rechters hebben haar veroordeeld, toch werd zij in 2010 alsnog vrijgesproken. Maar zelfs nu zijn er nog steeds politiemensen en mensen bij justitie die aan haar schuld blijven vasthouden.

Andy Melaan en Nozai Thomas werden tot in hoogste instantie veroordeeld voor een dubbele moord op Bonaire in 2005. Een  zaak bekend onder de naam Spelonk. Ondanks alle kritiek bleven politie en justitie volhouden dat er geen sprake was van een dwaling. Een reviewcommissie van wijze mensen, onder leiding van Leo de Wit een voormalige hoofdofficier van justitie uit Nederland, kwam in 2008 tot de conclusie dat de veroordeling van beide mannen terecht was. Inmiddels zijn Andy en Nozai op 4 december 2013 alsnog vrijgesproken. Ook zij waren onschuldig veroordeeld.

Politie en justitie schermen graag met aantallen. Bij ieder ernstige zaak wordt onmiddellijk geschermd met het aantal rechercheurs dat op de zaak is gezet. Men denkt kennelijk dat kwantiteit iets te maken heeft met kwaliteit. Meer mensen betekent volgens hen meer kwaliteit. Als er meer officieren van justitie naar een zaak kijken dan moet het wel goed zijn.

Wij denken dat dit onzin is. Het gaat er niet om hoeveel mensen er aan een zaak werken of naar een zaak kijken. Het gaat om de kwaliteiten van die mensen en hun bereidheid de feiten te laten prevaleren boven hun gevoelens (overtuiging of intuïtie mag men het ook noemen). Kwaliteit is volgens ons belangrijker dan kwantiteit, want uiteindelijk zien tien blinden net zo veel als één blinde, namelijk helemaal niets.

 

One Comment

  1. wim says:

    Het boek ‘Het O.M. in de fout’ door Ton Derksen laat zien, dat aanklagers veelvuldig liegen.
    Ook leugens over Louwes laat zien, dat de aanklager liegt en Louwes niet op een leugen is te betrappen.

Leave a Reply