Skip to content
 

Leidt het gebruik van antidepressiva soms tot ernstig geweld?

Door Waarheidsvinder

Op 13 maart 2012 omstreeks 21.12 uur vond er in een tunnel bij de Zwitserse plaats Sierre een groot ongeval met een touringcar plaats. We schreven er al eerder over op deze site. Bij dit ongeval kwamen 28 mensen om het leven, 22 Belgische en Nederlandse kinderen in de leeftijd van 11 en 12 jaar, vier begeleiders van de kinderen en de beide chauffeurs van de bus. Ook raakten 24 kinderen zwaar tot zeer zwaar gewond. De bus werd tijdens het ongeval bestuurd door de 34-jarige Geert Michiels, hij had kort voor de tunnel van plaats gewisseld met zijn collega-chauffeur.

Door de Zwitserse autoriteiten kon geen oorzaak van het ongeval worden gevonden en daarom hield men het op een onachtzaamheid van de chauffeur. Wij denken daar anders over.

Geert Michiels gebruikte al langere tijd het geneesmiddel Paroxetine. Dit is een antidepressivum dat onder meer wordt voorgeschreven aan mensen die last hebben van depressies en/of angststoornissen. Geert was enkele jaren voor het ongeval gescheiden en, door de problemen die dit teweeg bracht, zou Geert depressief zijn geworden en om die reden dat middel voorgeschreven hebben gekregen,

Er gaan steeds meer geluiden op dat dit soort middelen onder bepaalde voorwaarden tot zelfmoord of ernstige geweldsdelicten kan leiden. Dat gevaar zou voornamelijk bestaan in de zogenaamde afbouwfase, de periode waarin de gebruiker langzaam het gebruik vermindert. Volgens informatie zou Michiels het middel al enkele jaren gebruiken, maar was hij op het moment van het ongeval bezig met de afbouw.

Het is daarom van het grootste belang dat, niet alleen voor deze zaak maar ook voor de verkeersveiligheid in het algemeen, wordt onderzocht of het gebruik van Paroxetine mede kan hebben geleid tot de zelfmoord van de buschauffeur.

Op de internet vonden we de volgende informatie over het middel:

 Paroxetine is berucht om de onttrekkingsverschijnselen wanneer men met het middel probeert te stoppen. Mensen kunnen na een stoppoging heel ziek worden waarbij met name de stroomschokken door hoofd en lichaam en andere nooit eerder ervaren elektrische sensaties worden genoemd. Ook heftige en oncontroleerbare emoties treden vaak op bij te snel of verkeerd afbouwen en deze leiden mogelijk tot agressie of geweld

Het middel werd in 2005 in verband gebracht met een toename van het aantal zelfmoordpogingen door volwassenen.

Bijwerking antidepressiva

In Nederland kennen we het Nederlands Bijwerkingen Centrum Lareb. Dit centrum is een onafhankelijke stichting met een bestuur en een Wetenschappelijke Adviesraad. Daarnaast telt Lareb ongeveer 40 medewerkers. Uit een publicatie van 28 februari 2014 blijkt dat er bij het Lareb de afgelopen jaren 88 meldingen binnen kwamen over mensen die agressief zijn geworden in de periode dat ze antidepressiva slikten. Het ging daarbij onder meer om de volgende zaken:

  • Een medisch specialist meldt dat een man van 48 zijn baas heeft aangevallen en moest worden tegengehouden door 3 collega’s. De man had een tablet van 40 mg Paroxetine geslikt.
  • Een apotheker meldt dat een 36 jarige man tijdelijk van zijn kinderen is gescheiden omdat hij moordgedachten kreeg over zijn zoon. De man had een tablet van 30 mg Paroxetine geslikt wegens een depressie.
  • Een farmaceutisch bedrijf meldt dat een man van 33 bijna zijn vriendin en 2 jaar oude zoon heeft vermoord. Hij slikte 50 mg Setraline.
  • Een ziekenhuisapotheker meldt dat een man van 20 zich zo agressief gedraagt dat er een levensbedreigende situatie ontstaat voor het ziekenhuispersoneel. De man slikte een tablet van 40 mg Citalopram.

Enkele spraakmakende zaken

Op internet hebben we daarnaast enkele spraakmakende geweldsdelicten gevonden waarbij de dader een antidepressivum had geslikt. Een korte samenvatting van die zaken:

  1. Op 23 juli 2007 bracht de 56 jarige Martin de B. uit Kerkrade ‘s nachts zijn vriendin Annelies Hermans-Hoogeboom met 60 messteken om het leven. Martin de B. was een hardwerkende man die in lichte mate depressief was en een antidepressivum slikte. Drie dagen nadat hij een nieuw middel had gehad, vermoordde hij zonder enige aanleiding ‘s nachts zijn naast hem liggende vriendin. Martin pleegde op 22 september 2008 in zijn cel zelfmoord.
  2. Op 2 februari 2008 vermoordde een inwoner van het Friese Harkema zijn ex-vriendin Murkje de Vries en deed hij een poging diens nieuwe vriend te vermoorden. Vervolgens reed hij naar de woning van een ex-vriendin van zijn ex in Kootstertille en schoot die dood. De man gebruikte Paroxetine.
  3. Op 5 september 2008 vermoordde Ezeline F, een inwoonster van Badhoevedorp, met een bijl haar echtgenoot Cyril Farquharson en hun dochter Daphne. Daarna probeerde zij zelfmoord te plegen door met een auto tegen een boom te rijden. De vrouw bleek al langere tijd het middel Seroxat te gebruiken waarvan het werkzame bestanddeel paroxetine is.
  4. Op 11 maart 2009 vermoordde de 17 jarige Tom K. in een school in Winnenden (BRD) 9 leerlingen, 2 vrouwelijke leerkrachten en een stage-docent. Op zijn vlucht voor de politie doodde hij nog eens 3 mensen. Toen de politie hem wilde aanhouden pleegde hij zelfmoord. Tom K. slikte een antidepressivum.
  5. Op 5 mei 2009 werd Isabel van den Berg (43) uit Bavel vermoord door haar ex-vriend Cees K. uit Zwijndrecht. Als de politie bij zijn woning in Zwijndrecht komt, gooit hij de deur dicht en pleegt hij zelfmoord. Als later het arrestatieteam binnendringt, is Cees stervende. Zijn vrouw Astrid, dochter Daniëlle (17) en zoon Dennis(16) zijn dood. Zo ook de hond. In zijn afscheidsbrief schrijft de dader: “Ik zit zwaar aan de medicijnen en heb totaal geen emotie meer. Antidepressiva doen rare dingen met de mensen”.
  6. Op 13 april 2011 schoot een afgewezen asielzoeker Alasam S. in het Groningse plaatsje Baflo politieman Dick Haveman met diens eigen vuurwapen dood. Kort daarvoor had S. zijn vriendin Renske Hekman vermoord door haar met een brandblusser op het hoofd te slaan. De man slikte al langere tijd het middel Paroxetine.
  7. In december 2012 wurgde Grietje S. uit het Drentse dorpje Spier haar 2 jarige zoontje. Vervolgens reed ze met hem en haar 7 dochtertje met de auto het water in bij het plaatsje Stuifzand met de bedoeling zichzelf en haar dochtertje om het leven te brengen. Haar dochtertje zag kans te ontsnappen, ondanks pogingen van haar moeder om haar in de auto te houden. Uit onderzoek bleek dat de moeder een verhoogde dosis van het antidepressivum Exefor in het bloed had.
  8. Op 2 oktober 2013 bracht Aurelie V, een inwoonster van Apeldoorn haar twee kinderen Lucas en Rosa om het leven en deed vervolgens een mislukte poging tot zelfmoord. Ook zij gebruikte een antidepressivum.

Daarnaast zijn er in de Verenigde Staten meerdere massamoorden op scholen geweest waarbij de daders een antidepressivum slikten. Het wetenschappelijk bewijs dat er een causaal verband bestaat tussen het gebruik van antidepressiva en geweldsdelicten is (nog) niet geleverd, maar dat er veel meer onderzoek moet worden gedaan moge duidelijk zijn. Vooral mensen met een bepaalde DNA-afwijking blijken namelijk op deze manier beïnvloed te worden door het gebruik van antidepressiva.

Gisterenavond was er in het televisieprogramma Brandpunt een rapportage te zien over de mogelijke invloed van antidepressiva op daders van geweldsdelicten. Forensisch arts Selma Eikelenboom-Schieveld heeft in Nederland onderzoek gedaan naar een tiental ernstige geweldsdelicten die in een opwelling lijken te zijn gepleegd zonder een duidelijk motief. De overeenkomst tussen alle daders? Alle daders slikten een antidepressivum. Nieuw onderzoek heeft daarnaast aangetoond dat de daders deze DNA-afwijking hadden. Alle reden dus voor uitgebreid onderzoek naar deze materie.

Tot op heden hebben politie, openbaar ministerie en ook rechters veelal de neiging de invloed van antidepressiva op de dader van een delict te bagatelliseren of zelfs te negeren. Misschien dat de rapportage in Brandpunt nu eindelijk hun ogen zal openen.

Ook bij zeer ernstige zaken moet het uiteindelijk om de waarheid gaan en niet alleen om een zware veroordeling van de dader.

 

3 Comments

  1. Divers says:

    Na afgekeurd te zijn als politieman, ben ik als patiënt in het schimmige wereldje van de medici terecht gekomen. De ervaring van observeren liet op congressen zien dat er vooral gelobbyd wordt, vaak met onvolledige gegevens. Artsen namen van alles aan als zoete koek. Maar als ik na een lezing naar bijv. een farmaceut toe liep met wat kritische vragen, werden die meestal in een stille omgeving beantwoord en bleken de “glorieverhalen” vaak toch iets genuanceerder. Vooral over bijwerkingen wordt veel stilgehouden. Of, zoals bij mijn aandoening, is er weinig bekend over de werking en bijwerking op lange termijn. Als simpel voorbeeld: Zithromax is een antibioticum dat vaak wordt voorgeschreven voor 3 dagen. In onze patiëntengroep moeten velen dit dagelijks slikken. Zelf geloofde ik ook wat de dokter zei en deed netjes mee, totdat na een jaar mijn vrouw begon te klagen over mijn (agressieve?) gedrag. Toen ik met dat medicijn stopte, normaliseerde mijn gedrag weer. Intussen hoorde ik dezelfde klachten van een andere patiënt. Van die bijwerking was er op dat moment niets bekend en stond het niet in de bijsluiter.

    Maar wat ik vooral wil zeggen, is dat er in het medische wereldje vaak andere belangen meespelen, dan die van de patiënt. Het gaat over belangen en het grote geld.. dus niet teveel vertellen 😉

  2. juzo says:

    In mijn commentaar moet “depressiva” gelezen worden als “anti-depressiva”.

  3. juzo says:

    Het is volkomen juist wat hierboven staat, en ook geheel nauwkeurig en zorgvuldig belicht bestudeerd en opgesteld. Een strafrechtelijk aspect is echter, ook in de Nieuwsuur-uitzending niet diepgaand aan bod gekomen en dat is het in te brengen feit dat gebruiker/dader zich willens en wetens (opzettelijk) in een risicovolle situatie heeft gebracht door a. de depressiva te gebruiken, en b. ermee te gaan rijden. Het is maar de vraag of voldoende duidelijke waarschuwingen bij het gebruik van bepaalde, vele soorten of alle depressiva worden meegeleverd waarbij de gebruiker zich de vraag zou kunnen stellen of hij eventueel door combinatie met een DNA-afwijking, in aanmerking zou komen voor excessief en mogelijk onbestuurbaar gedrag. En dan nog, is er, zoals wel bij alcohol, geen strafrechtelijk op te leggen marge vastgesteld, waarbij rijden onder invloed van depressiva in combinatie met een veelal onbekende DNA-afwijking kan worden verboden of gesanctioneerd. In ieder geval lijkt het erop, dat vele tienduizenden eerder gesloten en afgedane rechterlijke veroordelings-strafzaken zullen moeten worden heropend. En herzien, wegens ontoerekeninsvatbaarheid van de dader.

    De wetenschap staat voor niets.

    Dadelijk blijft er helemaal geen te straffen delinquent meer over.

Leave a Reply