Skip to content
 

Dubbele moraal?

Door Waarheidsvinder

Afgelopen zondagavond zond SBS 6 een documentaire uit over het onderzoek naar de moord op Henk Opentij en Mary Run in 1997 in Amsterdam. Een gruwelijke zaak en het is goed dat deze zaak uiteindelijk is opgelost. In de documentaire werd uiteraard de nadruk gelegd op het goede speurwerk van politie en justitie in deze zaak. De gemaakte fouten, zoals het aanhouden van onschuldigen, werd natuurlijk niet of nauwelijks aangeroerd..

In het programma waren ook beelden te zien van de verhoren van de beide verdachten. Dat justitie beelden van politieverhoren aan een televisiezender heeft verstrekt, is volgens de Nederlandse Vereniging van Strafrechtadvocaten (NVSA) onrechtmatig. De advocatenorganisatie heeft dit bezwaar in een brief kenbaar gemaakt aan de top van het Openbaar Ministerie, zei voorzitter Bart Nooitgedagt.

Het verhoor van verdachten in dit soort grote zaken wordt tegenwoordig opgenomen en vastgelegd. Dat dit gebeurt is een erfenis uit het verleden. Regelmatig kwam namelijk tijdens rechtszittingen naar voren dat er twijfels waren aan de manier waarop de politieverhoren waren verlopen en de manier waarop het verhoor op papier was gezet. Door het audiovisueel vastleggen van de verhoren kunnen de rechters inzicht krijgen in het verloop van de verhoren. Het moet de kans op gerechtelijke dwalingen kleiner maken.

De beelden zijn er niet om deze aan de media te verstrekken. Advocaten betogen naar onze mening terecht dat op deze manier de privacy van de verdachten ernstig wordt aangetast. Kennelijk vinden politie en justitie dit niet. En ook de kortgedingrechter vond het uitzenden van de beelden van het verhoor geen probleem.

Wat in deze zaak is gebeurd, hebben we al vaker gezien. Als het politie en justitie goed uitkomt dan is het schenden van de privacy kennelijk nooit een probleem. We zagen in het verleden op TV bijvoorbeeld een verhoor van een moeder die van moord op haar beide kinderen werd verdacht en ook een volledig verslag van het onderzoek van het zogenaamde 3D team in de zaak Vaatstra.

Wij houden ons al ruim 10 jaar bezig met het onderzoeken van gerechtelijke dwalingen en andere zaken waarbij politie en justitie in de fout lijken te zijn gegaan. Als wij, of de advocaten met wie wij samenwerken, om een dossier vragen dan wordt dat vaak geweigerd onder het mom van de bescherming van de privacy. Kennelijk geld privacy alleen voor die zaken die politie en justitie liever niet in de openbaarheid hebben.

Wij hebben op zich geen moeite met het uitzenden van beelden van een politieverhoor, hoewel dat, zoals we al schreven, niet de bedoeling is van die beelden. En zeker niet zou mogen gebeuren zonder toestemming van de mensen die erop als verdachte in beeld te zien zijn.

Waar we wel moeite mee hebben is het feit dat politie en justitie kennelijk onderscheid maken tussen zaken waarmee men wil of kan scoren en zaken waarbij het mogelijk is misgegaan. Dat kan volgens ons niet.

Ook bij zaken waarbij er fouten zijn gemaakt door politie en/of justitie dient men dezelfde openheid te betrachten. Zich verschuilen achter het begrip privacy is dan te gemakkelijk.

3 Comments

  1. Rick Döderlein de Win says:

    Helaas, sinds de middeleeuwen heeft het menselijke ras nog steeds niets geleerd. Om heel verdrietig van te worden.

  2. juzo says:

    Het probleem is dat je met waargeidsvinding alleen maar iets kunt doen als je er zelf bij staat, wanneer iets gebeurt, en dat ook nog op het exachte tijdstip met eigen ogen hebt gezien, gehoord, gevoeld en meegemaakt.

    Anders ontstaat er geen waarheidsvinding.

    Iedereen knoeit er maar wat op los als aan bovenstaande ultieme voorwaarde niet is voldaan.

    Het kan dus, logischerwijze, niet anders of er is, er ontstaat en er blijft veel ONwaarheidsvinding: leugens, bedrog, oplichting, vervalsing, verdonkeremaning en …. politionele en gerechtelijke dwaling.

    Veelal met kwade bedoelingen en boos opzet.

    Daar zal dus iets aan gedaan moeten worden.
    Zó kan het niet langer.

    Bij geen enkele zaak, die in de rechtbank voorgebracht wordt, heerst waarheidsvinding.

    Geen enkele.
    Geeneen.

    Het is met iedere zaak: leugens, verdraaing, vervalsing, gemakzucht, domheid, ongeschiktheid, bedrog en oplichting.

    Daar wordt het hele “kasteel” mee opgebouwd.

    Gerechtelijke dwaling, verkeerde berechting, onjuiste vonnissen, verkeerd geleid en gestuurd (voor-) onderzoek fouten fouten fouiten en nog eens honderdduizend miljoen fouten.

    In iedere zaak.
    Geen enkele uitgezonderd.

    Er gaat nou ook werkelijk nooit, geen enkele keer, iets goed.

    Gaat u met mij mee dan stel ik meteen een lijst van duizend afwijkpunten op, per zaak. Van zoals het zou moeten gaan.

    Duizend.
    En geen enkele minder.
    Men zal het accorderen.

    Daarmee kenmerkt zich, de Nederlandse rechtspraak, en het Nederlands politiewerk.
    Een nationale SCHANDE.

    Ik spreek uit ervaring want ik heb dertig jaar in de rechtbankbanken gezeten en de voorgedragen zaken en vonnissen zelf in eigen persoon onderzocht.

    Voor en nadat ik erover publiceerde.

    En wel onderzoek zoals het moet, erkend is en zoals ik het kan en zal verantwoorden.

    Het leven wordt er daarmee niet leuker door dat kan ik iedereen wel vertellen.

    Het is dan ook goed dat ik over zoveel (gekweekte) zelfbeheersing en zelfdiscipline beschik.
    Er is bijna niemand die dat hetzelfde heeft als ik.

    Ik ben dan ook ten diepste, en in alle ernst van mening dat het leven vrijwel niet de moeite waard is geleefd te worden.

    Er is geen enkele reden om er anders over te denken.

    Jules Zollner
    oud-politie- en rechtbankverslaggever.

  3. Insider says:

    De politieorganisatie presenteert zich als een mooi huis. Men pronkt graag met de buitenkant van het huis en de keurig onderhouden tuin. De ‘gewone’ mens die langs dit huis loopt heeft bewondering voor dit keurige huis en mompelt waarderend; ‘die hebben hun zaakjes op orde’. Waarheidsvinder en ik met vele andere politiemensen zijn echter vaak in dit huis geweest en daarom weten wij dat het binnen in het huis een heel andere zaak is welke men niet graag laat zien en waarover men zeker niet wil praten.

Leave a Reply