Skip to content
 

Gestolen auto’s belangrijker dan verdwenen mensen?

Door Waarheidsvinder

Al jarenlang betogen wij dat er in Nederland structureel iets mis is met de aanpak van vermissingen.

Vaak te gemakkelijk nam de politie aan dat iemand vrijwillig verdwenen was of zelfmoord had gepleegd. Een sprekend voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld de verdwijning van Joanne Noordink uit Aalten in 2009. Voor ons vanaf het begin duidelijk dat het om een misdrijf ging. Toch durfde een politiewoordvoerder een maand na haar verdwijning nog te beweren dat ze zeer waarschijnlijk zelfmoord had gepleegd. Pas nadat Telegraafjournaliste Jolande van der Graaf in een groot artikel had gewezen op de onzin van de opmerking van de woordvoerder, kwam er plotseling een gedegen politieonderzoek dat leidde tot de aanhouding van de moordenaar en het vinden van het lichaam van Joanna in de tuin van de moordenaar.

Ook in de zaak van de verdwijning van de 12-jarige Milly Boele uit Dordrecht in 2010 ging veel mis. Vanaf het eerste moment was het duidelijk dat het om een misdrijf moest gaan en dat de dader waarschijnlijk dichtbij zou wonen. De politie ging echter flyers verspreiden alsof Milly was weggelopen.

Pas nadat journaliste Jolande van der Graaf een groot artikel had gepubliceerd over de zaak en daarin had verwezen naar een mogelijke dader, meldde die zich vrijwillig bij de politie en werd het lichaam van Milly in de tuin van zijn woning gevonden.

Toen één van uw redacteuren in het programma van Pauw en Witteman zich zeer kritisch uitliet over de politieaanpak van deze zaak vond de voorzitter van de christelijke politiebond (ACP) nog steeds dat de politie niets te verwijten viel. Hoe mis hij daarmee zat, bleek uit een onderzoek dat later werd ingesteld. De kritiek op de politie was niet mals en de aanpak van vermissingszaken ging op de schop.

Maar nu blijkt dat er niet alleen iets mis is met de aanpak van vermissingszaken, maar ook de registratie daarvan blijkt een puinhoop te zijn.

Vandaag staat in De Telegraaf een groot artikel over dit probleem. De registratie was dermate slecht dat er anderhalf jaar onderzoek voor nodig was om de cijfers boven tafel te krijgen. Volgens de onderzoekers zijn er de afgelopen tientallen jaren zeker 1500 tot 2000 Nederlanders onder verdachte omstandigheden verdwenen en nooit teruggevonden.

Het meest schokkende is echter dat de politie sinds 1946 niet eens een landelijk overzicht van de vermissingen blijkt te hebben bijgehouden. In dezelfde periode was er wel een lijst van gestolen auto’s, kennelijk vond men dat belangrijker dan vermiste mensen. Je moet het maar bedenken.

Een dramatisch voorbeeld van dit gebrek aan een goede registratie zagen wij bijvoorbeeld in de zaak van scheepskok Wim Quak. Hij verdween op 21 juni 1991 op zee vanaf een Nederlandse schip in de buurt van Ierland. In 1998 bleek dat Wim Quak in Nederland niet als vermist te boek stond. Enig onderzoek naar zijn verdwijning had dan ook nooit plaatsgevonden.

Hopelijk zijn de verantwoordelijke personen bij politie en justitie nu wakker geschud en begrijpt men ook daar dat vermiste mensen belangrijker zijn dan gestolen auto’s.

Leave a Reply