Skip to content
 

Studente legt valse bekentenis af onder druk verhoorders

Door Waarheidsvinder

Iedereen heeft zo langzamerhand wel eens gehoord van de zaak Ina Post ( 1986), de Puttense moordzaak (1994) en de Schiedammer parkmoord (2000). De overeenkomst tussen de zaken is dat er in alle drie de zaken sprake was van een gerechtelijke dwaling en dat er voor deze zaken aanvankelijk mensen onschuldig zijn veroordeeld nadat zij onder grote druk van de politie een valse bekentenis hadden afgelegd. Wanneer je met vertegenwoordigers van politie en justitie over deze zaken spreekt, dan roepen ze bijna allemaal dat dit oude koek is en dat dit soort zaken nu niet meer mogelijk zijn. Na de Schiedammer parkmoord zijn volgens hen de regels verscherpt, de politiemensen beter opgeleid en de verhoren verder geprofessionaliseerd. Bovendien worden bij de grotere zaken de verhoren digitaal vastgelegd en zullen valse bekentenissen volgens hen daarom niet meer voorkomen.

De mensen die dit denken, kunnen we uit de droom helpen. De procedures zijn weliswaar veranderd, maar het gedrag van veel politiemensen en vertegenwoordigers van het Openbaar Ministerie niet. Nog steeds lopen er veel politiemensen rond die dat geklets over gerechtelijke dwalingen allemaal onzin vinden en die kennelijk scoren nog steeds belangrijker vinden dan de waarheid. Een triest voorbeeld is de volgende zaak. Let wel deze zaak speelde niet jaren geleden in een klein dorpje ergens in Nederland, maar eind 2013 in de grootste stad van Nederland, Amsterdam dus. Het geluk met deze zaak is dat de verhoren inderdaad zijn opgenomen, zodat precies vastgesteld kon worden hoe de verhoren zijn verlopen. Politie en justitie vonden het kennelijk allemaal geen probleem, want zij deden er niets mee. Uit de opnames blijkt dat er kennelijk niets is veranderd sinds de afgedwongen valse bekentenissen van Ina Post, van Dubois en Viets in de Puttense moordzaak en van Cees Borsboom bij de Schiedammer parkmoord.

Op vrijdag 30 augustus 2013 rond 02.15 uur gooit een bezoekster van het kleine Cooldown cafe aan de Lange Leidsedwarsstraat in Amsterdam per ongeluk wat drank over een medebezoekster van het café. Onmiddellijk biedt zij haar verontschuldigingen aan en wil weg lopen. Op dat moment voelt zij een hevige pijn in haar gezicht. Later blijkt dat die bezoekster een glas in haar gezicht heeft stukgeslagen.

Het hevig bloedende slachtoffer wordt door andere bezoekers van het café naar buiten gedragen en vervolgens per ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Daar blijkt dat het slachtoffer behoorlijk geluk heeft gehad. Het kapotte glas heeft net haar rechter oog gemist en ze komt er af met snijwond boven het oog. Het slachtoffer doet vervolgens aangifte bij de politie en die gaat op zoek naar de dader.

Aan de hand van de verklaring van een getuige komt men tot een signalement van de vermoedelijke dader. Het zou gaan om een blanke vrouw van 20-30 jaar, met lang blond haar. Er zijn geen camerabeelden van de mishandeling. Aan de hand van het opgegeven signalement gaat de politie daarom beelden bekijken van de camera’s die buiten zijn aangebracht. Daar vindt men beelden van een jonge vrouw, die volgens de politie verantwoordelijk zou zijn voor de mishandeling.

Omdat de politie niet achter de identiteit van de onbekende vrouw op de beelden kan komen, zet men de camerabeelden van deze vrouw onder meer op de site Politie.nl en de site 112.regio.nl. De tekst bij de beelden is duidelijk, er staat onder meer bij de beelden:

In het Cooldown café in de Lange Leidsedwarsstraat is in de nacht van donderdag 29 op vrijdag 30 augustus een 25 jarige vrouw mishandeld. Uit het niets wordt ze met een glas in haar oog gestoken. Van de verdachte zijn goede camerabeelden vrijgegeven.

Iedereen die de beelden van de vrouw ziet, kan door deze omschrijving niet anders concluderen dan dat zij de dader van de mishandeling is. Dat geldt ook voor de vrouw zelf. Nadat zij de beelden op het internet ziet, schrikt zij enorm. Zij was inderdaad op de bewuste avond in het café maar ze weet zeker dat ze niets te maken heeft met de mishandeling waarover wordt gesproken.

Net als de meeste mensen gelooft deze jonge vrouw in de objectiviteit van de politie. Zij denkt dat de politie al snel zal ontdekken dat zij niets met de mishandeling te maken heeft. Ze meldt zich daarom nog dezelfde avond aan het politiebureau met de mededeling dat haar foto’s ten onrechte op het internet zijn gezet, omdat zij niets met de mishandeling te maken heeft. De vrouw wordt daarop overgedragen aan de rechercheurs die met het onderzoek zijn belast.

In plaats van op zoek te gaan naar de waarheid, nemen de beide rechercheurs de vrouw flink onder handen. Ze geloven niets van haar verhaal en houden haar voor dat uit de camerabeelden blijkt dat zij wel degelijk de mishandeling heeft gepleegd. Die camerabeelden zijn er niet, maar dat weet de vrouw niet, de rechercheurs liegen dus tegen haar. De vrouw denkt dat de rechercheurs de waarheid vertellen en begint aan zichzelf te twijfelen, want camerabeelden liegen immers niet. Uiteindelijk geeft ze volledig overstuur toe dat ze het kennelijk wel gedaan moet hebben als daar beelden van zijn, maar herinneren kan ze zich er niets van. Dat interesseert de beide rechercheurs niet. Voor hen is de zaak opgelost en zo wordt dat ook naar buiten gebracht.

Waar de beide rechercheurs echter geen rekening mee hebben gehouden, is dat de werkelijke dader van de mishandeling dat nieuws te horen krijgt. Zij beseft dan dat een andere vrouw veroordeeld zal gaan worden voor een mishandeling die zij heeft gepleegd en dat wil ze niet. Uiteindelijk besluit ze zichzelf bij de politie te melden en daar vertelt zij dat zij degene is die de mishandeling in het Cooldown café heeft gepleegd en dat de andere vrouw onschuldig is. De waarheid komt dus boven tafel zou je zeggen. Gerechtigheid dus. Dat mag je toch denken?.

De vrouw valt in handen van dezelfde rechercheurs die eerder de andere vrouw een bekentenis hebben afgedwongen en die rechercheurs zijn niet blij met haar. Indien zij de bekentenis van deze vrouw serieus nemen, moeten zij daarmee toegeven dat ze de eerste vrouw tot een valse bekentenis hebben gedwongen en daar voelen zij helemaal niets voor. Zij laten kennelijk liever een onschuldige veroordelen dan hun fouten toe te geven. Hun optreden lijkt op het optreden van de officier van justitie in de zaak van Wik H. Toen hij spontaan de moord op Nienke Kleiss bekende, wilde de officier van justitie daar aanvankelijk niet aan omdat dan zou blijken dat Cees Borsboom ten onrechte was veroordeeld. Die had immers ook “bekend”.

De werkelijke dader van de mishandeling wordt door de verhoorders tijdens het verhoor met hel en verdoemenis bedreigd om haar zo te bewegen haar bekentenis in te trekken. De verhoorders beschuldigen haar er zelfs van dat ze zich mogelijk heeft laten betalen om de schuld van de mishandeling op zich te nemen. Je laten betalen om onschuldig te worden veroordeeld? Zeker naar de verkeerde films gekeken.

Uiteindelijk raakt de vrouw zo wanhopig dat ze weigert nog met de rechercheurs te praten. Ze beroept zich dan op haar zwijgrecht. Iemand die vrijwillig naar het bureau is gekomen om een bekentenis af te leggen, beroept zich opeens op haar zwijgrecht. We hoeven niet uit te leggen dat er dan echt wel iets aan de hand moet zijn geweest tijdens het verhoor.

Uiteindelijk besluit de officier van justitie de zaak niet voor de rechter te brengen nadat deskundigen een vernietigend oordeel hebben gegeven over de verhoren. Maar in plaats van maatregelen te nemen en het onderzoek over te laten doen kiest hij er dus voor de zaak te seponeren. Mogelijk was hij bang dat anders de vuile was immers op straat zou komen te liggen.

De beslissing van justitie heeft natuurlijk grote gevolgen voor de drie betrokken vrouwen.

Het slachtoffer moet verder met de gedachte leven dat degene die haar heeft mishandeld onbestraft zal blijven.

De vrouw die tot de valse bekentenis is gedwongen is haar vertrouwen in politie en justitie volledig kwijt geraakt en zal tot een lengte van jaren met haar gezicht op het internet blijven staan als dader van een zware mishandeling. Dit terwijl zij recht heeft op publiekelijk eerherstel en excuses van politie en justitie.

De werkelijk dader lijkt er het beste van af te komen. Zij komt door het geklungel van de politie zonder straf weg, maar ook zij zal het vertrouwen in politie en justitie toch volledig kwijt zijn geraakt door de schofterige behandeling die zij heeft ondervonden.

Maar behalve slachtoffers zijn er natuurlijk ook de verantwoordelijken, namelijk de twee rechercheurs die een onschuldige tot een valse bekentenis hebben gedwongen en een schuldige hebben zo onder druk hebben gezet dat ze haar bekentenis in trok. Veel bonter kun je het toch niet maken als politieman.

Kennelijk denken de leiding van politie en justitie in Amsterdam daar anders over. Ook zij hebben kennelijk niets geleerd van het verleden, want zij houden de waarheid in deze zaak onder de pet en de beide rechercheurs komen straffeloos weg met hun wangedrag. Misschien heeft dat te maken met het feit dat één van de betrokken rechercheurs landelijke bekendheid heeft gekregen als Kamerlid van de PVV.

Maar hoe het ook zij, nu ligt de zaak op straat. De Telegraaf schrijft er vandaag uitgebreid over en in het artikel komt ook één van de beide rechercheurs, voormalig 2e kamerlid Hero Brinkman aan het woord. Hij vindt dat hij niets verkeerd heeft gedaan en dat de zogenaamde deskundigen maar wat kletsen. Hij is nog steeds van mening dat er niets mis is met de bekentenis van het meisje en hij zegt dat hij denkt dat de vader van dat meisje het andere meisje heeft betaald om de schuld op zich te nemen, hoewel daar geen bewijzen voor zijn. Ook bij Brinkman wint de overtuiging het dus van de feiten zoals bij alle gerechtelijke dwalingen.

We mogen hopen dat nu de zaak in de media is gekomen dat er wel een onderzoek wordt gestart naar de juiste gang van zaken en dat dit onderzoek allereerst zal leiden tot excuses aan – en eerherstel van de ten onrechte beschuldigde vrouw en tot vervolging van de werkelijk dader, hoewel je je kunt afvragen of dat dit nu nog redelijk is.

Het belangrijkste is echter de vraag wat men gaat doen met de twee betrokken rechercheurs. Komen ook zij met de schrik vrij of zullen politie en justitie deze keer laten zien dat men het begrip waarheidsvinding serieus neemt? Als dat laatste het geval is, dan lijkt er voor Brinkman en zijn geen collega geen plaats meer bij de politie. We wachten het af.

Noot 22 juli 2016

Volgens berichten in de media heeft Hero Brinkman naar aanleiding van deze zaak voorwaardelijk ontslag gekregen en is hij in functie teruggezet. Over de zwaarte van de straf valt het één en ander te zeggen, maar belangrijker is het signaal naar de betrokken studente dat haat inderdaad onrecht is aangedaan. Of Hero Brinkman iets van deze heeft geleerd wagen wij te betwijfelen. Zijn eerdere uitspraken wijzen daar niet op.

3 Comments

  1. Insider says:

    Het blijft een onbegrijpelijk fenomeen. Wellicht dachten de rechercheurs net als veel burgers dat je bevorderd wordt of een toprechercheur bent als je zoveel mogelijk mensen laat bekennen, schuldig of niet. Ik heb het al vaker gezegd, rechercheren gaat om ‘waarheidsvinding’ en als je daarmee zaken kunt oplossen is het meegenomen. Regelmatig is het bij mij voorgekomen dat een verdachte zei; ; schrijf maar op dat ik het gedaan heb’ en voor de rest niets. Had je dus niets aan en wilde ik daderwetenschap hebben. Je had ook van die types die het bureau binnen wandelden en een of andere zaak bekenden waar ze niets mee van doen hadden. Ook dan moest je aan de bak om aan te tonen dat hij het niet gedaan had want dat is ook je werk. Nogmaals, ik vind de drijfveren van de rechercheurs onbegrijpelijk en niet te plaatsen. Dat voor de betrokken rechercheurs geen plaats meer is binnen de politie is een feit, niet alleen is hun gedrag misselijkmakend maar kennelijk ontbeert het hen ook aan het ‘fingerspitzengefühl’ voor het recherchevak en zeker respect voor de ambtseed/belofte die ze hebben afgelegd. Dat Brinkman zijn collega’s dekt… ach hebben we die man ooit op een uitspraak kunnen betrappen ‘die hout snijdt’?

  2. Divers says:

    Nee, ze leren het nooit en nee er zal niets gebeuren. We hebben het al zo vaak gezien…

  3. Ina Post says:

    Zolang de politie zelf niet erkent dat dit gebeurd zullen er valse bekentenissen zijn. In mijn zaak erkent de politie ook niet dat ze iets fout gedaan heb, van der Geest denk ook nog steeds dat hij geweldig werk heeft geleverd. Word niet gestraft voor wat hij heeft gedaan. Politie mag blijkbaar ongestraft mensen levens vernietigen.

Leave a Reply