Skip to content
 

Meer politie of betere politie?

Door Waarheidsvinder

De politie krijgt na de dood van verpleegkundige Linda van der Giessen in Waalwijk veel verwijten over de manier waarop men omgaat met dit soort zaken. Ook de politiek laat zich niet onbetuigd. Onmiddellijk klinken er weer oude geluiden, namelijk dat er meer rechercheurs moeten komen, want dan zou het allemaal beter gaan.

Het gaat ook nu dus weer over kwantiteit in plaats van over kwaliteit. Tien blinden zien echter net zoveel als één blinde, namelijk helemaal niets. De oplossing zit dus niet in het getal maar in de kwaliteit, of gebrek daaraan, van de mensen die zich met dit soort zaken bezighouden.

Het gebeuren in Waalwijk staat niet alleen en is slechts het zoveelste signaal dat er structureel iets mis is met de aanpak van dit soort en ook andere zaken. Dat heeft naar onze mening alles te maken met de manier waarop de politie tegenwoordig is georganiseerd.

In het verleden was het zo dat je als slachtoffer van een misdrijf aangifte moest doen bij de recherche. Daar zat iemand die kennis van zaken had en bovendien zelf verantwoordelijk was voor de afhandeling van de aangifte. Hij zorgde ervoor dat de aangifte zoveel mogelijk relevante details bevatte, zodat de kans op een succesvolle vervolging van de dader zo groot mogelijk was. Het opnemen van een aangifte werd toen nog als een belangrijk onderdeel van het politievak beschouwd en de burger kon meestal direct met zijn verhaal terecht.

In de jaren negentig is de politie echter op de schop gegaan. Plotseling waren de politieleiding en de politiebonden van mening dat iedere politieman of vrouw alles kon en zoveel mogelijk zaken moesten daarom door de basis worden afgehandeld. Al snel bleek dat een misvatting, niet iedereen kon alles. Bovendien hadden veel politiemensen helemaal geen zin in het opnemen van aangiftes. Het nam teveel tijd in beslag en het was toch moeilijker dan men had gedacht. Men begin dus te klagen over het grote aantal aangiftes dat men moest opnemen.

De volgende stap was daarom dat men burgers speciaal ging opleiden om de aangiftes op te nemen. Mensen die geen enkele ervaring in het politievak hadden en alleen maar leerden een formulier in te vullen. Dat is nu nog steeds in de meeste plaatsen het geval. Men moet als slachtoffer trouwens meestal eerst telefonisch een afspraak maken voordat men aangifte mag doen. Men wordt dan veelal te woord gestaan door een burger of door een jonge politieman of -vrouw met weinig ervaring en weinig kennis van zaken. Het eerste gevolg daarvan is dat veel aangiftes de toets der kritiek niet kunnen doorstaan.

De opgenomen aangifte wordt vervolgens ergens in een bakje gegooid en blijft daar liggen totdat iemand die daar verantwoordelijk voor is hem er uithaalt om te zien of er sprake is van voldoende opsporingsindicatie, of er dus voldoende kans is dat de zaak kan worden opgelost.

Inmiddels kunnen er natuurlijk al dagen zijn verlopen. Als er volgens de beoordelaar voldoende opsporingsindicatie is, dan wordt de zaak uitgegeven aan een politieman of -vrouw. Vervolgens kan het dagen of weken duren voordat die er mee aan de gang gaat.

Maar zelfs als de betrokken politieambtenaar direct met uw aangifte aan de gang gaat, is het maar de vraag of hij of zij wel de kennis heeft om uw zaak naar behoren te onderzoeken. Het feit dat soms 40 tot 60 procent van de uiteindelijk ingeleverde processen-verbaal door justitie wordt geseponeerd omdat de inhoud onvoldoende is, lijkt ons voldoende antwoord op die vraag.

Maar los van de kwaliteit van de behandelend politieambtenaar bestaat er ook nog zoiets als interesse. Vindt men de zaak wel ernstig genoeg om daar tijd in te steken? Zaken als bedreiging en stalking krijgen bij de politie over het algemeen weinig prioriteit. Bedreigingen neemt men vaak alleen serieus als die tegen een politieambtenaar of een bekend persoon zijn gericht. Dan onderneemt men in het algemeen wel direct actie. Een vorm van willekeur lijkt ons.

Van het fenomeen stalking hebben de meeste politiemensen helemaal geen kaas gegeten. Ze hebben geen idee wat dit delict met slachtoffers kan doen en hoe men tot een succesvolle vervolging van de dader kan komen. Geen idee ook hoe gevaarlijk de daders kunnen zijn. Dat soort aangiftes worden dus zo min mogelijk opgenomen, men verwijst slachtoffers vaak gewoon naar een advocaat of naar hulpverleners.

En wat doet de leiding van de politie? Die staat er bij en kijkt er naar. Van de risico’s die de slachtoffers van stalking lopen, heeft men ook geen weet. Het zal wel loslopen. Vaak loopt het helemaal niet los en zijn de gevolgen dramatisch. Meestal komt dat niet in de publiciteit maar soms ook wel. De moord van Linda van der Giessen in Waalwijk is daar een voorbeeld van.

Er wordt nu een onderzoek ingesteld naar de vraag hoe het allemaal zo heeft kunnen gebeuren. Men zal vervolgens naar buiten brengen dat men lering zal trekken uit de gemaakte fouten en men gaat weer over tot de orde van de dag.

Maar bij de volgende zaak kan het opnieuw misgaan. Want zolang men in Nederland om meer politiemensen blijft roepen in plaats van om beter opgeleide politiemensen, zal er helemaal niets veranderen. Jammer maar helaas.

4 Comments

  1. wim says:

    Leuke beeldspraak:
    “over kwantiteit in plaats van over kwaliteit. Tien blinden zien echter net zoveel als één blinde, namelijk helemaal niets. De oplossing zit dus niet in het getal maar in de kwaliteit, of gebrek daaraan”
    Laatst hoorde ik een soortgelijke:
    “wil je voor een open hart operatie 10 timmerlieden of toch liever twee hartchirurgen ?”

  2. admin says:

    Het is een combinatie van onwil en onwetendheid die de burger steeds vaker tot slachtoffer maakt, maar politieleiding en politiek slapen gewoon verder.

  3. Divers says:

    Net voor het incident in Waalwijk kreeg mijn zoon te maken met zonder toestemming binnendringen/huisvredebreuk door zijn ex met nieuwe vriend en een derde persoon. De politie kwam ter plaatse en zonder verder onderzoek werden de binnendringers weggestuurd. Dat verbaasde mij zeer, omdat in mijn eigen praktijk op straat dan de indringers gewoon in het busje meegingen naar het bureau om e.e.a. verder uit te zoeken.

    Niet hier (toevallig ook bij het Zebra-korps): er werd later een aangifte van de ex opgenomen ivm mishandeling door mijn zoon bij het uit huis werken van de betrokkenen. Mijn zoon kon geen aangifte doen omdat er geen strafbare feiten waren gepleegd, ondanks mijn aanvullende brief met de achterliggende feiten. Het werd op papier door de betrokken diender nog eens bevestigd.

    Een klacht was het gevolg, wijzend op de verplichting mbt het opnemen van een aangifte. Het telefoongesprek, net na “Waalwijk”, met de klachtenbehandelaar was kort….. Foutje, bedankt..

  4. Insider says:

    ‘Spijker op de kop Waarheidsvinder’. Kwaliteit boven kwantiteit. ‘Vroeger’ werd een dergelijke door jou als rechercheur opgemaakte en ingeleverde aangifte direct beoordeeld door je recherchechef die kennis van zaken had. Vaak gaf jij daarbij zelf al aan dat er urgentie geboden was, een conclusie die je trok uit je jarenlange recherche-ervaring. In de jaren 90 kregen wij inderdaad het fenomeen ‘brede basiskennis’ of te wel van alles bijna niets of heel weinig weten. Dat het merendeel van de aangiften en zaken in de prullenbak belandden was het gevolg. Nog kwalijker werd het inderdaad dat volslagen onervaren vaak van een uitzendbureau afkomste burgers in een uniform werden gehesen en de aaniften moesten gaan opnemen terwijl zij iedere feeling en ervaring van het politeivak absoluut misten.
    De politie Zeeland/ Brabant gaat een onderzoek in stellen. Waarschijnlijk wordt straks een ietwat gemoedelijke hoofagent of brigadier gevonden die alles in de schoenen geschoven krijgt. Sterker zou zijn dat plv korpschef Zeeland/Brabant Dick ‘hij die zonder zonde is werpe de eerste steen’ Schouten zijn verantwoording neemt en aangeeft dat het door zijn mensen en onder zijn supervisie mis is gegaan. Voor die verantwoording wordt hij namelijk zeer rijkelijk betaald, veel meer dan verantwoording dragen doet hij namelijk in zijn dagelijks werk niet

Leave a Reply