Skip to content
 

Stalking en de politie

Door Waarheidsvinder

De politie is in onvoldoende mate geschoold bij het beoordelen van stalkingszaken. Dat zegt forensisch psycholoog Eric Blaauw, die voor justitie verschillende onderzoeksrapporten heeft aangeleverd bij rechtszaken over stalking.

Een dergelijke opmerking is vanzelfsprekend tegen het zere been van de politieleiding en wordt er weer eens een mooiprater naar voren geschoven om de woorden van de psycholoog te ontkrachten.

Woordvoerder Remco Gerretsen van de Nationale Politie begint met de standaardopmerking dat men zich niet herkent in het beeld dat door Blaauw wordt geschetst over de matige scholing bij de politie. Volgens de woordvoerder is er in de politieopleiding voldoende aandacht voor stalking.

Gerretsen: ,,Bij stalking zijn signalen soms niet direct te koppelen aan strafbare feiten en de afweging tussen een snel, stevig gesprek met de betrokkene en tijd nemen in verband met het opsporingsbelang is lastig.

Als voorbeeld noemt hij het intimiderende karakter van stalking. ,,Wat als een ex weet dat zijn of haar partner graag rode rozen bij de uitvaart wil en sinds de scheiding elke dag rode rozen stuurt? Dat is intimiderend, maar niet strafbaar. Dat maakt het lastig.”

Met deze opmerking laat woordvoerder Gerretsen weten dat psycholoog Eric Blaauw gelijk heeft met zijn kritiek op de politie. Gerretsen is het sprekende voorbeeld van iemand die er niets van begrijpt. Ook hij roept maar wat, want het stelselmatig toesturen van rozen aan iemand, die daar niet van gediend is, kan wel degelijk strafbaar zijn als stalking. Misschien is het goed dat woordvoerder Gerretsen daarom de volgende keer eerst eens de bespreking van artikel 285 B van het Wetboek van Strafrecht leest voordat hij weer iets over stalking roept. Nu maakt hij zichzelf en de politie alleen maar belachelijk.

Lastig is niet de toepassing van het artikel over stalking, maar wel de onkunde van de politie om daar goed mee om te gaan.

 

One Comment

  1. Insider says:

    Ik heb op dit forum wel eens vaker gezegd, hoe langer de politieopleiding des te naiever schijnen de dienders te worden. Vroeger duurde de A opleiding van een politieagent een jaar met daarna 3 maanden praktijkschool en 6 weken ME opleiding. Vervolgens werd je aan het bureau waar je geplaatst werd nog 3 maanden in een begeleidingsploeg geplaats en olv ervaren brigadiers en hoofagenten ging je de straat op. Daarna ‘liep’ je 3 maanden mee in je nieuwe ploeg met een ervaren hoofdagent. Tegenwoordig is de schoolopleiding bij elkaar meerdere jaren en worden ze vol gestampt met theorie. Het zijn van ‘streetsmart’ en hebben van empathie schijnt niet meer ter zake dienende te zijn. Het is net als op de voetbalvelden tegenwoordig. De scheidsrechters fluiten alleen strak volgens alle regeltjes die ze geleerd hebben en vooral daar niet van afwijken of zelf denken. Inleving, ‘in de geest van de wedstrijd’ of pragmatisch denken en handelen is er systematisch uitgedrild.

Leave a Reply