Skip to content
 

Het gaat alleen om scoren

Door Waarheidsvinder

Esther Neerbos en Janette Kruit zijn beiden dierenarts. Maar naast hun werk delen zij één grote passie, het opsporen van vermiste personen. Esther en Janette beschikken daartoe over een aantal zeer goed opgeleide honden. Het grote publiek kent hen waarschijnlijk beter onder de naam van de stichting waarmee zij naar buiten treden, de Stichting Signi zoekhonden.

Opvallend is het aantal successen dat de beide dames de laatste jaren samen met hun honden en een aantal duikers hebben geboekt. Die successen zijn ook bij de politie niet onopgemerkt gebleven. Je zou zeggen dat men daar heel blij is met de hulp van de beide dames die geheel kosteloos assistentie verlenen. Niets is echter minder waar, afgunst en tegenwerking zijn eerder regel dan uitzondering.

Gisteren stond er in De Volkskrant een groot artikel over het werk van de beide dames en hun honden. In dat artikel kwam ook de verhouding met de politie ter sprake. Om problemen te voorkomen hebben de dames al jaren geleden afgesproken niet op onderzoek te gaan als de politie daar nog niet heeft gezocht. Zelf zouden ze wel anders willen, maar de politie heeft er problemen mee, zelfs als men zelf geen capaciteit heeft. Een indicatie dat bij de politie vaak het eigen imago belangrijker wordt geacht dan de oplossing van een zaak. De nabestaanden van een vermist persoon moeten kennelijk maar even wachten tot men tijd en/of zin heeft.

Maar het feit dat men pas mag gaan zoeken als de politie klaar is, heeft er ook toe geleid dat regelmatig is gebleken dat de beide dames met hun honden wel succes hadden terwijl de politie niets had gevonden. Een aspect waar de politie kennelijk geen rekening mee had gehouden.

De tegenwerking van de politie gaat soms zover dat de boot van de beide dames tijdens een zoektocht op het water werd aangevaren door een boot van de KLPD. Natuurlijk per ongeluk, maar de opmerkingen van een bemanningslid dat ze daar niets te zoeken hadden, maakte duidelijk hoe “blij” de politie met hun werk is.

Maar soms gaat het nog verder. Toen de dames spontaan hadden besloten om op de Rijn op zoek te gaan naar een vermist persoon werden zij enkele dagen later gebeld door de recherche in Arnhem. Kennelijk in een poging het imago van de politie wat op te poetsen stelden men de dames voor om met hen samen te werken. Natuurlijk wilden de dames dat wel, want bij hen gaat hen alleen om het vinden van een vermist persoon en zij hebben niet de dwingende behoefte om te scoren.

Maar omdat de dames een drukke dierenartsenpraktijk hebben, kunnen zij bijna uitsluitend in het weekend met hun honden op pad. Maar politiemensen zijn ambtenaren en die werken liever niet in het weekend. Toen men vervolgens niet tot een goede afspraak kon komen, kregen de dames een verbod om op de Rijn te zoeken. Kennelijk was men bij de politie doodsbang dat de dames succes zouden hebben en dat zou dan niet goed zijn voor hun imago.

Die houding van de politie (en ook justitie) herkennen wij uit onze praktijk. Men heeft liever dat een zaak niet wordt opgelost dan dat men gebruik maakt van de kennis van anderen. Hetzelfde geldt voor gerechtelijke dwalingen. Nagenoeg iedere keer als er sprake is van een mogelijke gerechtelijke dwaling, dan stellen politie en justitie alles in het werk om de waarheid onder de pet te houden.

Net als in het geval van de Signi honden geldt ook dan; het imago van politie (en justitie) is vele malen belangrijker dan de waarheid.

 

Leave a Reply