Skip to content
 

Meten met twee maten

Door Waarheidsvinder

Op 15 april staat met grote letters in het AD dat het Cold Case Team van de politie Den Haag een ruim 40 jaar geleden moord alsnog heeft opgelost nadat het programma Opsporing Verzocht eerder aandacht aan de zaak had besteed. Het gaat om de moord op de 76 jarige Daisy Gijsbers. Zij werd op 28 december 1974 in haar woning aan het Sweelinckplein in Den Haag vermoord. Natuurlijk is het prachtig dat de politie een oude moord oplost, maar met deze moord is iets bijzonders aan de hand, de zaak is namelijk al jaren verjaard. Volgens een politiewoordvoerster is de zaak weliswaar verjaard en is de vermoedelijke dader inmiddels overleden, maar het is toch mooi voor de nabestaanden dat ze de zaak nu kunnen afsluiten.

Wij zijn verbijsterd als we dit bericht lezen. Al jarenlang vragen wij om heropening van het onderzoek naar twee moorden in Leidschendam, een plaats die ook onder het Cold Case Team van Den Haag valt. Het gaat daarbij om de moord op de 76 jarige Elvalina Veira op 7 augustus 1984, door de politie ten onrechte afgedaan als een natuurlijke dood, en moord op de 89 jarige Anne Maria Kolstee op 22 augustus 1986. Beide slachtoffers woonden in het bejaardencomplex Duivenvoorde in Leidschendam, en van beide slachtoffers werd een groot aantal cheques gestolen. Die cheques werden later door een vrouw verzilverd.

Voor de moord op mevrouw Kolstee werd de toen 30 jarige bejaardenverzorgster Ina Post aangehouden. Tijdens het onderzoek bleek dat het handschrift op de van mevrouw Kolstee gestolen cheques overeenkwam met het handschrift op de van mevrouw Veira gestolen cheques. De politie ging er daarom aanvankelijk vanuit dat Ina Post ook verantwoordelijk was voor de diefstal van de cheques van mevrouw Veira, maar die verdenking kon men niet hardmaken. Om die reden werd Ina Post alleen vervolgd voor de moord op mevrouw Kolstee en voor die moord werd zij tot in hoogste instantie veroordeeld.

Inmiddels weten we dat Ina Post onschuldig is aan de moord op mevrouw Kolstee. Nadat haar veroordeling op 23 juni 2009 door de Hoge Raad was vernietigd, werd zij op 6 oktober 2010 alsnog door het Gerechtshof in Den Bosch vrijgesproken.

Men zou verwachten dat politie en justitie daarna een nieuw onderzoek zouden starten om alsnog te proberen de moord op mevrouw Veira en de moord op mevrouw Kolstee op te lossen. Dat doet men niet. Het argument daarvoor is dat beide zaken verjaard zijn.

Maar hoe kan het zijn dat men wel onderzoek doet naar de moord op Daisy Gijsbers? Haar zaak is nog veel ouder dan de moord op mevrouw Veira en de moord op mevrouw Kolstee. In de zaak van Daisy Gijsbers was er geen technisch bewijs, in de beide andere zaken is dat er wel.

Er is handschrift van de dader(es), er zijn in de woning van mevrouw Kolstee vingerafdrukken en de afdruk van een handpalm gevonden. Maar nog veel belangrijker is dat er DNA is gevonden van een onbekende man. Volgens justitie is er geen bewijs dat dit DNA van de dader is. Dat is een vreemde redenering. Het DNA is afkomstig uit het haarzakje van een uitgetrokken haar en werd aangetroffen op het lichaam van mevrouw Kolstee. Er is daarom een meer dan gerede kans dat het DNA van de dader is en dat het slachtoffer dat haar tijdens een worsteling uit zijn hoofd heeft getrokken. Daarnaast zijn er nog meer haren gevonden die niet van het slachtoffer en van Ina Post zijn.

Hoe het ook zij, je kunt pas met zekerheid iets over de herkomst van het haar zeggen als je onderzoek hebt gedaan. Een dergelijk onderzoek hoeft misschien niet lang te duren, want er is een vrouw die bij beide slachtoffers heeft gewerkt. Het minste wat politie en justitie zouden kunnen doen is te onderzoeken of de aangetroffen sporen en het handschrift van haar zijn en/of van iemand in haar directe omgeving.

Vandaag staat in De Telegraaf een groot artikel over deze zaak. Ook staat er een interview met Ina Post in de krant, waaruit blijkt dat het leven van Ina nog steeds wordt beheerst door haar onterechte veroordeling. Ina wil niets liever dan dat de werkelijke dader(es) bekend wordt. Pas dan kan ze haar leven weer echt oppakken.

In een reactie op het artikel in De Telegraaf zegt justitie dat men niet bereid is een nieuw onderzoek te beginnen. Men gebruikt daarvoor allerlei onzinnige argumenten. Men heeft duidelijk maling aan de gevoelens van Ina Post en van de nabestaanden van mevrouw Veira.

Net zo goed als wij dat weten, weten ook politie en justitie dat een nieuw onderzoek hoogstwaarschijnlijk zal uitwijzen dat en hoe men in het verleden heeft gefaald. En voor politie en justitie is er uiteindelijk altijd maar één ding belangrijk: het eigen imago. Daar moet alles voor wijken. De nabestaanden van Daisy Gijsbers hebben in Den Haag kennelijk meer rechten dan Ina Post en de nabestaanden van mevrouw Veira en mevrouw Kolstee. Een treurige zaak.

 

2 Comments

  1. A. Pothuizen says:

    Laat onderzoek verjaarde moordzaken over aan een team van ervaren ex- politieambtenaren aangevuld met ervaren onderzoeksjournalisten. Een prima combinatie die zeker het nodige resultaat oplevert. Kosten voor politie en justitie: medewerking overdracht complete dossier. Crowdfunding doet de rest (bekostigen DNA-onderzoek etc.).

  2. Insider says:

    Idd, met een nieuw onderzoek en eventueel opsporen van de echter dader(s) komen de blunders en tunnelvision in het politieonderzoek van destijds aan het licht. Om in politietermen te spreken; ‘het niet oppakken van dit onderzoek is niet echt integer en transparant’.

Leave a Reply