Skip to content
 

Ouders willen nieuw onderzoek naar busramp

Door Waarheidsvinder

Op 13 maart 2012 omstreeks tien over negen ‘s avonds verongelukte er in de autotunnel bij het Zwitserse plaatsje Sierre een Belgische touringcar. Bij het ongeval kwam 22 Belgische en Nederlandse kinderen in de leedtijd van 11 en 12 jaar om het leven. Ook overleden de vier begeleiders van de kinderen en de beide buschauffeurs. Daarnaast raakten 24 kinderen zwaar tot zeer zwaar gewond. Sommigen zijn voor het leven getekend.

De Zwitserse autoriteiten gingen en gaan er nog steeds vanuit dat er sprake was van een noodlottig ongeval. Na uitgebreide bestudering van het dossier denken wij daar anders over. Wij denken dat er sprake was van opzet. Er zijn sterke aanwijzingen dat de 34 jarige Belgische chauffeur van de bus opzettelijk tegen de tunnelwand is gereden met de bedoeling zichzelf van het leven te beroven een daarbij zoveel mogelijk mensen met zich mee te nemen. Iets wat je wel vaker tegenkomt bij mensen die zichzelf uit boosheid van het leven beroven.

Wij staan niet alleen met onze verdenkingen. Ook andere, niet Zwitserse, deskundigen zijn tot dezelfde conclusie gekomen. Maar wat er ook aan argumenten naar voren werd gebracht, de Zwitserse autoriteiten bleven bij hun standpunt.

In een laatste poging om alsnog de waarheid boven tafel te krijgen hebben een aantal ouders van overleden kinderen een brief geschreven aan minister-president Mark Rutte en aan zijn Belgische collega Charles Michel. In die brief vragen zij om een nieuw en onafhankelijk onderzoek. De Telegraaf schreef er gisteren over.

Een van de zaken die volgens hen moet worden onderzocht is het bloed van de chauffeur die het ongeval heeft veroorzaakt. Bekend is dat hij destijds het antidepressiva Paroxetine gebruikte. Paroxetine is een antidepressivum dat onder meer wordt voorgeschreven aan mensen die last hebben van depressies en/of angststoornissen.

Er gaan steeds meer geluiden op dat dit soort middelen onder bepaalde voorwaarden tot zelfmoord en ernstige geweldsdelicten kan leiden. Dat gevaar zou voornamelijk bestaan in de zogenaamde afbouwfase, de periode waarin de gebruiker langzaam het gebruik vermindert. Volgens informatie zou de betrokken chauffeur het middel al enkele jaren gebruiken, maar was hij op het moment van het ongeval bezig met de afbouw.

Op internet hebben enkele spraakmakende geweldsdelicten gevonden waarbij de dader een antidepressivum had geslikt. Een korte samenvatting van die zaken:

  1. Op 23 juli 2007 bracht de 56 jarige Martin de B. uit Kerkrade ‘s nachts zijn vriendin Annelies Hermans-Hoogeboom met 60 messteken om het leven. Martin de B. was een keurig hardwerkende man die in lichte mate depressief was en een antidepressivum slikte. Drie dagen nadat hij een nieuw middel had gehad, vermoordde hij zonder enige aanleiding ‘s nachts zijn naast hem liggende vriendin. Martin pleegde op 22 september 2008 in zijn cel zelfmoord.
  2. Op 2 februari 2008 vermoordde een inwoner van het Friese Harkema zijn ex-vriendin Murkje de Vries en deed hij een poging diens nieuwe vriend te vermoorden. Vervolgens reed hij naar de woning van een ex-vriendin van zijn ex in Kootstertille en schoot die dood. De man gebruikte Paroxetine.
  3. Op 5 september 2008 vermoordde Ezeline Farquharson-Kooy, een inwoonster van Badhoevedorp, met een bijl haar echtgenoot Cyril Farquharson en hun dochter Daphne Daarna probeerde zij zelfmoord te plegen door met een auto tegen een boom te rijden. De vrouw bleek al langere tijd het middel Seroxat te gebruiken waarvan het werkzame bestanddeel paroxetine is.
  4. Op 11 maart 2009 vermoordde de 17 jarige Tom Kretschmer in een school in Winnenden (BRD) 9 leerlingen, 2 vrouwelijke leerkrachten en een stage-docent. Op zijn vlucht voor de politie doodde hij nog eens 3 mensen. Toen de politie hem wilde aanhouden pleegde hij zelfmoord. Ook Tom K. slikte een antidepressivum.
  5. Op 5 mei 2009 werd Isabel van den Berg (43) uit Bavel vermoord door haar ex-vriend Cees Kajim uit Zwijndrecht. Als de politie bij zijn woning in Zwijndrecht komt, gooit hij de deur dicht en pleegt hij zelfmoord. Als later het arrestatieteam binnendringt, is Cees stervende, vrouw Astrid, dochter Daniëlle (17) en zoon Dennis(16) zijn dood. Zo ook de hond. In zijn afscheidsbrief schrijft de dader: “Ik zit zwaar aan de medicijnen en heb totaal geen emotie meer. Antidepressiva doen rare dingen met de mensen”.
  6. Op 13 april 2011 schoot een afgewezen asielzoeker Alasam Samarie in het Groningse plaatsje Baflo politieman Dick Haveman met diens eigen vuurwapen dood. Kort daarvoor had Samarie zijn vriendin Renske Hekman vermoord door haar met een brandblusser op het hoofd te slaan. De man slikte al langere tijd het middel Paroxetine.
  7. In december 2012 wurgde Grietje S. uit het Drentse dorpje Spier haar 2 jarige zoontje. Vervolgens reed ze met hem en haar 7 dochtertje met de auto het water in bij het plaatsje Stuifzand met de bedoeling zichzelf en haar dochtertje om het leven te brengen. Haar dochtertje zag kans te ontsnappen, ondanks pogingen van haar moeder om haar in de auto te houden. Uit onderzoek bleek dat de moeder een verhoogde dosis van het antidepressivum Exefor in het bloed had.
  8. Op 2 oktober 2013 bracht Aurelie V, een inwoonster van Apeldoorn haar twee kinderen Klucas en Rosa om het leven en deed vervolgens een mislukte poging tot zelfmoord. Ook zij gebruikte een antidepressivum.

Dit zijn enkele voorbeelden van zaken waarbij er op zijn minst een discussie is geweest over de mogelijke invloed van het gebruik van antidepressiva bij geweldsdelicten.

Daarnaast zijn er in de Verenigde Staten meerdere schoolmoorden geweest waarbij de daders een antidepressivum slikten. Het wetenschappelijk bewijs dat er een causaal verband bestaat tussen het gebruik van antidepressiva en geweldsdelicten is (nog) niet geleverd. Maar de aanwijzingen kunnen niet meer worden genegeerd.

Het is daarom niet alleen voor de ouders van de betrokken kinderen van het grootste belang dat de waarheid boven tafel komt. Het is ook van groot algemeen belang. Als onze vermoedens juist zijn dan kan een dergelijke drama zich iedere dag herhalen.

Hoe anders handelt men in Duitsland. In maart 2015 stortte een Airbus A302 van de Duitse luchtvaartmaatschappij Germanwings neer in bergachtig gebied in de buurt van de Franse plaats Digne-les-Bains. Aan boord bevonden zich 150 personen waaronder 6 bemanningsleden. Geen van hen overleefde de ramp. Vliegtuigen zijn, in tegenstelling tot autobussen, voorzien van zogenaamde zwarte dozen, waarin alle handelingen en communicatie tijdens een vlucht wordt vastgelegd. De zwarte doos met de communicatie tussen de politie en de luchtverkeersleiding werd snel gevonden en afgeluisterd.

Al snel bleek daarbij dat het neerstorten van het vliegtuig geen ongeval was, maar het gevolg van een bewuste actie van de co-piloot. Nadat hij de gezagvoerder had buitengesloten toen deze een bezoek aan het toilet bracht, vergrendelde hij de stalen deur van de cockpit en liet het toestel een steile daling richting bergen maken. Moord en zelfmoord dus. Daar kwam dus wel de onderste steen boven, waarom niet in deze zaak?

Het is dus de hoogste tijd voor actie. Of wegen de belangen van de farmaceutische industrie soms zwaarder en maag de waarheid daarom niet boven tafel komen?

One Comment

  1. Divers says:

    Over de belangen van farmaceuten en daaraan gekoppeld bepaalde artsen, kan ik meepraten. Altijd leuk om als oud-politieman dan rond te lopen op de congressen van artsen. Ik heb genoeg gezien…
    Lees vooral het boek “dodelijke medicijnen” van dr. Gotzsche maar eens en hoe er gerommeld wordt met onderzoeksgegevens!

Leave a Reply