Skip to content
 

Een nieuw sprookje

Door Waarheidsvinder

We hebben op deze site al het nodige geschreven over de dood van Larissa Dumont. Zij overleed op 27 mei 1997 in het Zuid-Hollandse plaatsje Nieuwveen. Haar lichaam werd gevonden in een paardenbak achter haar woning. Larissa had ernstige verwondingen aan haar keel die er op leken te duiden dat haar keel was doorgesneden. De gewaarschuwde politie kwam echter tot een heel andere conclusie; Larissa was doodgebeten door haar paard. Als het niet zo’n treurige zaak was, dan zou je er om kunnen lachen.

In 2007 kreeg een zeer ervaren technisch rechercheur van hetzelfde korps de foto’s van het lichaam in handen. Hij had niet lang nodig om te zien dat zijn collega’s enorm geblunderd hadden. Hij kaartte de zaak daarop bij de leiding van zijn korps aan. Na meer dan een jaar wachten kreeg hij te horen dat de deskundigen van het NFI opnieuw naar de zaak had gekeken en dat zij er van overtuigd bleven dat Larissa door haar paard was doodgebeten. Einde onderzoek.

In 2014 stortte journaliste Jolande van der Graaf zich op deze zaak. Een van de door haar geraadpleegde deskundigen, patholoog Danny Spendlove, verklaarde na het zien van de foto’s dat hij er van overtuigd was dat Larissa door een misdrijf om het leven was gekomen. Hij had het over een klassieke snijwond aan de hals van Larissa. Bovendien had zij duidelijk zichtbare afweerverwondingen aan de rechterhand. Haar rechter pink was zelfs bijna doormidden gesneden en aan de binnenzijde van de hand was de afdruk van de punt van een mes te zien.

Na een groot artikel in De Telegraaf konden politie en justitie er niet meer om heen, het onderzoek werd heropend door het Cold Case Team van Den Haag.

Over dat onderzoek hebben we al het één en ander op deze site geschreven, het hele onderzoek stelt niets voor. Volgens politie en justitie heeft het onderzoek 2,5 jaar in beslag genomen. Wij denken dat de zaak het grootste gedeelte daarvan op de plank heeft liggen wachten op een gunstig moment om met de uitslag van het nieuwe onderzoek naar buiten te komen. Dat gunstige moment was er kennelijk afgelopen week.

Zelfs het Cold Case Team van Den Haag en de verantwoordelijk officier van justitie konden niet langer volhouden dat Larissa door haar paard was doodgebeten. Ook de deskundigen van het NFI kwamen nu ineens tot de conclusie dat Larissa niet was doodgebeten door haar paard. De technisch rechercheur die de zaak in 2007 opnieuw had aangekaart, had dus gelijk. Een excuus aan hem zou daarom op zijn plaats zijn.

Maar omdat het sprookje van het bijtende paard niet langer overeind kon blijven zaten politie en justitie met een groot probleem. Wat moest er nu naar buiten worden gebracht? Uiteindelijk werd het ene sprookje gevolgd door het andere. De fantasie van de betrokkenen kent kennelijk geen grenzen. Volgens het nieuwe sprookje is Larissa destijds van haar paard gevallen, met een voet in  de stijgbeugel blijven hangen en toen door haar paard  meegesleurd. Daarbij zou ze met haar keel langs een roestige spijker in de afrastering zijn getrokken. Hoe ze dan aan de afweerverwondingen aan haar rechterhand komt laat men gemakshalve maar onbesproken.

Ons advies aan het Cold Case Team van Den Haag is om het proces-verbaal van onderzoek in deze zaak af te sluiten met de zin die we allemaal nog uit onze jeugd kennen: “ Toen kwam er een olifant met een hele lange snuit en die blies het sprookje uit.”

Want met een gedegen feitenonderzoek heeft dit allemaal niets te maken. Het is te belachelijk voor woorden.

3 Comments

  1. admin says:

    Het verhaal van de roestige spijker is nieuw. Destijds verklaarde de vriend van Larissa dat het om een steen ging in plaats van een spijker maar dat zijn politie en justitie even vergeten. De waarheid telt nu eenmaal niet, alleen het imago.

  2. Hendrik says:

    Is er ooit weleens iemand dood gebeten door een paard? Lijkt mij ook dat als Larissa door de paardenbak is gesleept er dan toch een duidelijk sleepspoor te zien moet zijn geweest en dat de roestige spijker en de directe omgeving vol met bloed moet hebben gezeten. Dit was dan in het eerste onderzoek al direct opgevallen. Nu is het niet meer dan een leugen waar je zo doorheen prikt.

  3. Insider says:

    We weten inmiddels toch allang dat de woorden “fouten toegeven” en “excuses maken” niet in het woordenboek van de politie(leiding) en het O.M. voorkomen.

Leave a Reply