Skip to content
 

Bij voorbaat veroordeeld

Door Waarheidsvinder

De in Nigeria geboren Kenneth Ehigiene woonde rustig met zijn gezin in Amsterdam-Zuid-Oost. Hij had al jaren de Nederlandse nationaliteit en verdiende zijn brood met een fotozaak en een internetcafé. Aan dat rustige leven kwam op 18 december 2002 ‘s morgens rond zeven uur plotseling een einde. Acht tot tien politiemensen verschaften zich met geweld toegang tot zijn woning. Hij kreeg te horen dat hij verdacht werd van drugshandel en dat men zijn woning ging onderzoeken. Terwijl de politiemensen zijn woning op de kop zetten werd Kenneth naar het politiebureau gebracht. Daar kreeg hij aanvankelijk te horen dat hij weer naar huis zou mogen als er geen drugs in zijn woning zouden worden gevonden.

De politie vond geen drugs in zijn woning en Kenneth dacht dat hij weer naar huis mocht. Maar daar was geen sprake van. Kenneth bleef vastzitten en werd na enkele dagen voor de rechter-commissaris geleid. Daar kreeg hij te horen dat hij aan Duitsland zou worden uitgeleverd omdat hij daar van grootschalige drugshandel werd verdacht.

Kenneth begreep er niets van en hield vol dat er sprake moest zijn van een misverstand. Hij dacht dat er mogelijk sprake was van een persoonsverwisseling, dat men iemand zocht die kennelijk op hem leek. Maar de rechter-commissaris was onvermurwbaar, Kenneth bleef vastzitten in afwachting van zijn uitlevering aan Duitsland.

Wat er daarna gebeurde herkennen wij uit vele andere zaken die wij hebben onderzocht. Politie en justitie weigerden de verklaring van Kenneth serieus te nemen en te onderzoeken of er inderdaad mogelijk sprake was van een misverstand. De drie weken die volgden bracht Kenneth in volledige afzondering door. Hij mocht geen contact met zijn familie hebben, alleen met zijn advocaat. De zaak sleepte zich vervolgens maanden lang voort en al die tijd bleef Kenneth vastzitten.

Zijn advocaat had inmiddels contact gezocht met een collega in Duitsland en die begon een onderzoek van het dossier dat er in Duitsland lag. Al snel bleek hem dat er inderdaad sprake was van een persoonsverwisseling en dat Kenneth niet de door Duitsland gezochte drugshandelaar was. Maar wat de advocaat ook aanvoerde, het hielp allemaal niets. De officier van justitie en de rechters die de zaak behandelden weigerden zelfs een foto te bekijken van de man die daadwerkelijk in Duitsland werd gezocht.

Ondanks alle twijfels beslisten de rechters dat Kenneth aan Duitsland mocht worden uitgeleverd. Kenneth ging daartegen in beroep en uiteindelijk kwam de zaak op 10 juni 2003 voor de Hoge Raad. De advocaat-generaal van de Hoge Raad kwam na bestudering van het dossier tot de conclusie dat Kenneth inderdaad kennelijk niet gezochte man was,  maar de Hoge Raad trok zich daar niets van aan.  Zes weken later beslisten de dames en heren rechters dat Kenneth toch aan Duitsland mocht worden uitgeleverd.

Maar nog steeds gaven Kenneth en zijn advocaten de strijd niet op. Uiteindelijk greep de Duitse rechter in. Hij gaf de politie in Duitsland enkele weken de tijd om de identiteit van Kenneth te controleren. Begin juli 2003 kwam dan eindelijk de waarheid boven tafel. Er werd door de Amsterdamse politie een nieuwe foto van Kenneth gemaakt en die werd naar Duitsland gestuurd. Daar zag men direct dat Kenneth niet de gezochte drugshandelaar was. Toch duurde het nog tot 27 juli 2003 dat Kenneth eindelijk in vrijheid werd gesteld.

Maar daarmee was de ellende nog niet voorbij. De mensen op straat ontliepen hem en zijn klanten bleven weg. Kenneth kwam ook financieel in de problemen.

Van excuses aan hem was echter geen sprake. Kenneth moest opnieuw het gevecht met politie en justitie aan.

Vandaag verscheen  het boek uit dat Kenneth Ehigiene over de zaak heeft geschreven. Het is een schokkend verhaal dat laat zien hoe door de onverschilligheid van politie en justitie het leven van een onschuldig burger kapot is gemaakt.

One Comment

  1. wim says:

    Het niet open staan voor de verklaring van een (zwarte) verdachte is wel kenmerkend voor de ongenuanceerde politie-houding.
    De onschuldpresumptie: een ieder is onschuldig tot hij in een rechtbank veroordeeld is – is iets voor rechters. De mensen uit de praktijk denken beter te weten.

Leave a Reply