Skip to content
 

Waar blijven de excuses?

Door Waarheidsvinder

Regelmatig komen we berichten in de media tegen die ons met de neus op de feiten drukken. Gisteren was dat weer eens het geval. In de Volkskrant stond een uitgebreid interview met Herman du Bois, één van de beide mannen die destijds onschuldig werd veroordeeld voor de moord op en de verkrachting van stewardess Christel Ambrosius. Een zaak die bekendheid kreeg als de Puttense moordzaak.

Het is schrijnend om te lezen wat deze onterechte veroordeling met Herman heeft gedaan. De ellende begon al direct na zijn aanhouding. Herman zegt daarover tijdens het interview: “Ik ben uitgescholden en bedreigd. Ik ben maandenlang verhoord en niet zachtzinnig. Ze begonnen ‘s morgens vroeg, stopten even rond de middag en gingen door tot 2 uur ‘s nachts. Dan brachten ze me naar mijn celletje. Ik sliep net en dan kwamen ze weer: je hebt 8 uur geslapen, meekomen. Zei ik: joh, ik lig er net in. Je vergist je, hoorde ik dan. In mijn cel brandde altijd licht, dus ik wist niet of het dag of nacht was. Ze maken je gek.”

Volgens Herman kwam zelfs officier van justitie Klunder hem persoonlijk enkele malen verhoren, daarbij vergezeld van onderzoeksleider Ad Baars, de man die ook de leiding had in het debacle van het onderzoek naar de Arnhemse villamoord. Herman zegt daarover: “Hij gooide foto’s van Christel op tafel, hoe ze na die verkrachting dood was gevonden, en schreeuwde: “Kijk eens hoe ze er bij ligt, viezerik. Jouw vrouw gaat bij je weg en je kinderen gaan naar een tehuis, daar zorg ik voor.”

Klunder ontkent natuurlijk du Bois zelf te hebben verhoord en de politiemensen die er van weten houden allemaal hun mond dicht.

Maar Herman du Bois staat niet alleen met zijn verhalen over hetgeen hem is aangedaan. Kees Borsboom (Schiedammer parkmoord), Ina Post, Lucia de Berk, Nozai Thomas en Andy Melaan (Spelonk zaak Bonaire) en Martien Hunnik ( De moord op Bart van der Laar) vertellen precies dezelfde verhalen.

Na hun veroordeling waren er in de gevangenis de nodige bewakers die vonden dat zij Herman het leven zo zuur mogelijk moesten maken, hij was immers een moordenaar en verkrachter. Herman kreeg bijvoorbeeld niet ontdooide diepvriesmaaltijden opgediend met als toevoeging dat wanneer hij lang genoeg wachtte, de maaltijden vanzelf zouden ontdooien. Ook hield men hem ‘s nachts wakker door op de verwarmingsbuizen te tikken.

Herman en zijn medeverdachte Wilco Viets hebben ruim 7 jaar onterecht vastgezeten. Na een lange strijd werden zij in 2002 uiteindelijk alsnog vrijgesproken. Maar in plaats van publiekelijk in ere te worden hersteld, waren er veel politiemensen en justitiemedewerkers die bleven geloven in de schuld van beide mannen. Wij weten dat uit eigen ervaring, want ook in Groningen dachten veel van onze collega’s dat ze onterecht waren vrijgesproken. OM-topman Johan van Wijkerslooth schreef in het blad Opportuun dat zijn mensen geen fouten hadden gemaakt en zaaksofficier van justitie Klunder verklaarde: “Let maar op, in de toekomst zal blijken dat zij er mee te maken hebben.” Inmiddels weten we beter, de werkelijk moordenaar is inmiddels veroordeeld. Maar Klunder heeft zijn uitspraken nooit teruggenomen.

Ook de burgemeester van het streng christelijke dorp Putten liet zich niet onbetuigd. “Waar rook is, is vuur” was na de vrijspraak een uitspraak van hem. Ook bij hem kwam het woord excuses kennelijk niet in zijn woordenboek voor.

Waar blijven nu al die mensen bij politie en justitie die Herman en Wilco het leven zo zuur hebben gemaakt? Waarom erkennen zij niet dat zij er helemaal naast zaten? Gewoon excuus aanbieden voor gemaakte fouten siert ieder mens, ook politiemensen en officieren van justitie. Waarom is er nog nooit een echt onderzoek ingesteld naar de manier waarop onschuldige verdachten tot een valse bekentenis zijn gedwongen? Waarom hoor je de politiebonden hier nooit over? Het zijn toch ook hun leden die ernstig in de fout zijn gegaan?

Nederlanders hebben maar al te graag hun mond vol over de vermeende fouten van anderen. Maar gewoon eens echt in de spiegel kijken lukt ons meestal niet.

Mensen als Herman du Bois zijn daar het slachtoffer van. Zijn hele leven is, net als dat van de ander onterecht veroordelen, volledig naar de knoppen. Maar de verantwoordelijken blijven gewoon de andere kant op kijken.

Excuses? Nooit van gehoord.

7 Comments

  1. admin says:

    U heeft helemaal gelijk. De enige man die zijn werk wel goed deed werd inderdaad geslachtofferd.
    En één van de rechters die Van Zaanen onterecht veroordeelde hangt nu de topadvocaat uit in allerlei praatprogramma’s.

  2. Pot says:

    Wat denkt u van de Paskamermoord uit 1984?!
    A. Tunnelvisie.
    B. Promotie politiefunctionarissen die die visie deelden.
    C. Ontslag en gezondheidsproblemen adjudant Sjoerd Bos (gemeentepolitie Zaanstad), die het bij het rechte eind had.
    D. Onterechte veroordeling Van Zaanen.

    Excuses: no way…..promotie, dat is het excuus! Belastingbetaler betaalt gelag schadevergoeding.

    Schand!!

  3. Insider says:

    @ Admin; als je er zelf van overtuigd bent dat je wel de dader tegenover heb zitten maar er te weinig bewijs is moet je dit kunnen scheiden…. vervelend, teleurstellend en soms frustrerend maar dit op de verdachte uitleven heeft geen zin en werkt meestal averechts. Misschien nog beter je best doen, openstaan voor andere invalshoeken en een frisse blik, ….. de perfecte misdaad bestaat niet, dat wordt vaak alleen geroepen omdat je de juiste (misschien wel heel kleine) opening nog niet hebt gevonden. Mijn ervaring met verdachten is dat juist redelijkheid, normale omgangsvormen en respect voor de situatie van de verdachte, hoe moeilijk en onnatuurlijk dat in veel gevallen ook is meer medewerking oplevert als ‘de botte bijl’. De meesten zelfs meest zware en soms verachtelijke verdachten/daders zijn daar toch vaak min of meer gevoelig voor. Niets werkt meer tegen je in een verhoor als je minachting richting de dader laat blijken. Het is moeilijk en soms tegennatuurlijk maar het is wat @Frans zegt; ‘met stroop etc. ‘. Leg dit laatste er alleen niet te dik bovenop… ook dat hebben ze vaak door

  4. admin says:

    Vooral in de wat ” lichtere” zaken is er meestal geen advocaat bij. Bovendien vindt heel veel druk buiten de verhoorkamer plaats. Het onthouden van slaap en andere faciliteiten zijn daar een onderdeel van. Politiemensen moet veel duidelijker worden gemaakt dat dit soort praktijken niet kunnen.Nu wordt ze nog te vaak de hand boven het hoofd gehouden.

  5. Frans says:

    Met stroop vangt men nog altijd meer vliegen dan met azijn. Ik geloof totaal niet in die “bad cop” methode. Stel, je wordt verdacht van een levensdelict zou je dat dan vertellen aan iemand die zich duidelijk profileert als de tegenstander, je uitscheld en vernedert? Schandalig gedrag in de verhoorkamer zal steeds minder voorkomen sinds dat een advocaat aanwezig kan zijn bij een verhoor.
    Excuses van het OM? Vergeet het maar gerust. Komt helaas niet in hun woordenboek voor.

  6. admin says:

    Het probleem met dit soort zaken komt als er geen of weinig bewijs is en men is toch ” overtuigd ” van de schuld van de verdachte. Dan is kennelijk alles geoorloofd om de verdachte tot een bekentenis te dwingen. Dat zie je bij nagenoeg alle gerechtelijke dwalingen terug.

  7. Insider says:

    Ik vond ‘het mooiste’ als je een zaak bewijstechnisch helemaal rond kreeg met forensisch bewijs en getuigenverklaringen alvorens je ‘in verhoor’ ging. Stap je toch even wat sterker de verhoorkamer binnen. Ik heb het meerdere keren gehad dat een verdachte dan zei ‘ik wens niets te verklaren’. Stapte ik binnen en minuut weer op en wenste de verdachte stom verbaasd achter latend succes en herhaalde dit proces de dagen daarna. Menig keer dat de verdachte na 2 of 3 keer ‘nattigheid voelde’ en te kennen gaf toch maar te willen bekennen hopend door zijn medewerking op enige clementie bij de rechter. Geen trucjes, ambtelijke opgemaakte p.v.’s hetgeen vaak zo wie zo een zwaktebod is etc. etc. Een bekentenis was dan een bonus maar vaak niet noodzakelijk. Een verdachte maar zijn advocaat helemaal zou zich kunnen realiseren dat hoe vaker je in verhoor genomen wordt hoe noodzakelijker een bekentenis kennelijk is. Stemverheffingen, valse beloftes, (ambtelijk)boos worden, uitschelden en zelfs bedreigen van de verdachte door de ‘rechercheurs’ heeft geen zin en getuigt m.i. van pure onkunde, zet die lui maar bij de afdeling rode en groene verkeerslichten. Soms zakelijk, soms wat empathie maar altijd een professionele distantie en vooral eerlijkheid ongeacht wat voor een crimineel je ook tegenover je hebt zitten kom je het verst. Ik snap in dit soort zaken dat bij de zich noemend rechercheurs op een gegeven moment ‘het kwartje nooit gevallen is’ dat ze waarschijnlijk een onschuldige voor zich hadden zitten. Dat alleen al getuigt dat ze niet geschikt zijn als rechercheur want dan mis je toch enige noodzakelijke eigenschappen.

Leave a Reply