Skip to content
 

Rechtsongelijkheid

Door Waarheidsvinder

Al ruim 12 jaar houden wij ons bezig met het onderzoeken van gerechtelijke dwalingen en andere zaken waarbij er van alles mis is gegaan in de opsporing. Omdat politie en justitie zelden of nooit enige medewerking verlenen zijn de slachtoffers meestal genoodzaakt een advocaat in de hand te nemen. De meeste slachtoffers hebben echter niet de middelen om een advocaat in te huren en de overheid is niet bereid de advocaat te betalen ook al is vanaf het begin duidelijk dat er van alles mis is gegaan in de betreffende zaak. Het gevolg is dat veel mensen wegens gebrek aan financiële middelen niet in staat zijn hun recht te halen. Hetzelfde geldt voor verdachten die geen geld hebben. Zij zijn aangewezen op pro deo advocaten die van de overheid slechts een schijntje voor hun werkzaamheden krijgen. Die vergoeding is zo laag dat steeds meer advocaten weigeren nog pro deo zaken te doen omdat ze anders financieel in de problemen komen.

Hoe anders blijkt dat te zijn wanneer een politieambtenaar verdacht wordt van een strafbaar feit. Gerard Bouman de vorige korpschef van de Nationale Politie maakte enkele jaren geleden al in de media bekend dat de politie een poule van topadvocaten zou vormen die in voorkomende gevallen de verdediging zouden opnemen van politieambtenaren die van een strafbaar feit worden verdacht. De kosten zouden dan door de politie worden betaald. Kennelijk zijn politieambtenaren geen gewone verdachten en is er voor hun verdediging geld genoeg.

Gisteren bewees een artikel in het AD tot welke waanzin dit kan leiden. Een van mishandeling verdachte politieambtenaar werd in eerste aanleg veroordeeld tot een boete van 400 euro. Gesteund door een “topadvocaat’ van het kantoor Sjöcrona-Van Stigt uit Den Haag (wij hadden er nog nooit van gehoord) tekende hij tegen deze veroordeling hoger beroep aan. Zijn goed recht natuurlijk. In hoger beroep werd de betreffende politieambtenaar vrijgesproken. Ook daar is niks mis mee, de rechter bepaalt tenslotte de schuld of onschuld van een verdachte.

Maar omdat de politieambtenaar was vrijgesproken had hij recht op vergoeding van de door hem gemaakte kosten voor rechtsbijstand. Als het hier om een burger was gegaan zou dat bedrag hooguit enkele duizenden euro’s hebben bedragen. Zou die burger meer declareren dan zou de declaratie vermoedelijk worden geweigerd. Voor politieambtenaren gelden kennelijk andere regels. De advocate van het dure kantoor uit Den Haag diende namens de betrokken politieambtenaar een declaratie in van 144.636,52 euro. Een normaal mens zou denken dat er sprake is van een schrijffout. Maar dat bleek niet het geval.

Iedereen mag natuurlijk vragen wat hij of zij wil, maar dat wil niet zeggen dat een dergelijk belachelijke declaratie ook serieus genomen dient te worden. Het Gerechtshof in Den Haag deed dat wel en de gevraagde vergoeding werd toegekend. Justitie moet het hele bedrag betalen aan het dure kantoor in Den Haag. Je zou bijna denken dat sommige mensen vooral heel veel hebben gestudeerd om heel dom te worden.

De beslissing van het Hof houdt natuurlijk in dat de belastingbetalers in Nederland deze rekening betalen. Dezelfde belastingbetaler die veelal zelf geen aanspraak kan maken op betaalde rechtshulp.

Politiemensen en de “top”advocaten die hen verdedigen hebben kennelijk meer rechten dan de gewone burger. Rechtsongelijkheid noemt men dat.

One Comment

  1. AP says:

    Dat Bouman ooit heeft besloten om voor politieambtenaren een poule van topadvocaten in te stellen, op zich geen probleem. Ik zet, nu als u, grote vraagtekens bij de “schrijffout”. Welk uurtarief moet zijn afgesproken?!! Ik denk eerder aan een no cure no pay-constructie, maar dan nog….Wie heeft hier zitten slapen?!! Dit doet een beetje denken aan de scharensliep die aan huis al uw scharen en messen voor “weinig” weer scherp maakte….Bij Sjöcrona-Van Stigt ontbrak die scherpte niet…

Leave a Reply