Skip to content
 

Waarheidsvinding in Almelo

Door Waarheidsvinder

Hoewel zowel de politie als het Openbaar Ministerie er zich altijd op voorstaan dat zij uitsluitend voor de waarheid gaan, leert de praktijk dat het tegendeel vaak het geval is. Het eigen gelijk blijkt helaas veelal belangrijker dan de waarheid te zijn. Een schrijnend voorbeeld daarvan is de zaak van politieagente Karin Pril.

Karin heeft een probleem met haar werkgever, de politie in Oldenzaal. Dat probleem loopt zo hoog op dat de politie graag van Karin af wil. Karin weigert uiteraard vrijwillig op te stappen en de politie heeft geen grond om haar te ontslaan. Uiteindelijk wordt er besloten tot een mediation traject. Onderdeel van dat traject is een mediationgesprek dat plaatsvindt in april 2015 en waarbij buiten Karin aanwezig zijn mediator Jent Bijlsma, plaatsvervangend districtschef Rob Bokdam en juridisch politieadviseur Ton Haverkamp.

Op een gegeven moment wordt Karin gevraagd de kamer even te verlaten zodat de anderen rustig met elkaar kunnen overleggen. Normaliter zou Karin nooit hebben geweten wat er tussen de drie mannen was besproken, want dergelijke gesprekken zijn vertrouwelijk. Maar dan gebeurt er iets bijzonders.

Karin vindt op een morgen in haar brievenbus een enveloppe met daarin een CD. Het blijkt dat iemand het gesprek van mediator Bijlsma met de beide politiemedewerkers Bokdam en Haverkamp heeft opgenomen en Karin daarvan een opname heeft gestuurd. Bij het beluisteren van de opname ontdekt Karin dat mediator Bijlsma tijdens het gesprek heeft voorgesteld om van haar af te komen via de verzekeraar. In het volksmond betekent dit dat Karin geestelijk niet meer in staat zou zijn om bij de politie te werken en dat ze dus afgekeurd diende te worden. Op die manier zou de politie zonder extra kosten van Karin afkomen. Dat leek de heren Bokdam en Haverkamp een prima idee.

Karin is woest en heeft het gesprek aan haar raadsman Ferre van den Nadort uit Beilen gegeven en die heeft aan de hand daarvan een officiële klacht ingediend bij de klachtencommissie van de Mediation Federatie Nederland en bij de korpschef van de Nationale Politie.

Karin doet ook bij justitie aangifte inzake de audio-opname van het gesprek. De zaak wordt echter door de officier van justitie geseponeerd “omdat niet uitgezocht kon worden wie de opname had gemaakt.”

Bijzonder daarbij is dat justitie ook geen enkele moeite heeft gedaan om daar achter te komen. Maar dat zien we helaas wel vaker, men had er kennelijk geen trek in.

De zaak lijkt daarmee van de baan, maar dan gebeurt het onvoorstelbare. De mediator doet ook aangifte bij justitie omdat iemand het vertrouwelijke gesprek heeft opgenomen en verspreid.

En nu treedt de afdeling willekeur in werking. Hoewel de aangifte van Karin is geseponeerd , wordt de aangifte van de mediator wel in behandeling genomen. Ook nu wordt er geen onderzoek gedaan naar degene die de opname gemaakt zou hebben en deze aan Karin heeft toegestuurd.

De drie deelnemers aan het gesprek worden als getuige gehoord en alle drie ontkennen de opname te hebben gemaakt. Ook Karin ontkent tijdens haar verhoor de opname te hebben gemaakt, maar haar verklaring wordt niet geloofd. Karin en haar raadsman Ferre van den Nadort worden vervolgens zonder enig bewijs vervolgd voor het maken en het gebruiken van de opname van het vertrouwelijke gesprek.

De zaak heeft zich lange tijd voortgesleept, maar gisteren deed de meervoudige kamer van de rechtbank in Almelo uitspraak. Karin en haar raadsman werden vrijgesproken omdat er geen enkel bewijs is dat Karin de opname van het gesprek heeft gemaakt en niet één van de deelnemers.

Het “onderzoek” heeft meer dan drie jaar geduurd en kost de belastingbetaler weer een klein vermogen. Justitie in Almelo liep als een slaafs hondje achter de politie aan in deze zaak. Zonder enig onderzoek werd politieagente Karin als verdachte bestempeld. Haar verklaring werd niet geloofd en de verklaring van de drie deelnemers aan het gesprek wel.

En dat alles omdat de politie in Almelo Karin zonder veel kosten kwijt wil. Dat kan men nu natuurlijk vergeten, dit gaat geld kosten.

Met waarheidsvinding heeft het allemaal niets te maken. Kennelijk heiligde ook nu het doel de middelen.

4 Comments

  1. AP says:

    Dus weer klassenjustitie en een zeer bedenkelijke rol van politie en justitie. Integer en transparant??!! Laat me niet lachen…janken…

  2. Insider says:

    Dit was “slechts’ het strafrechtelijke gedeelte en de rechters konden niets anders dan Karin Pril vrijspreken. Ik heb veel strafrechtelijke zaken met ‘dun ‘ bewijs bijgewoond maar eentje zoals deze namelijk zonder ook maar één splintertje bewijs en een hakkelende OvJ die zelf ook het spoor bijster was had ik nog nooit gezien.
    Het gedeelte van de ambtenarenrechter namelijk mbt het ontslag gaat nog volgen en dat gaat andere koek worden. Ambtenarenrechters en Centrale Raad van Beroep werken nauwelijks met bewijzen, doen ook geen onderzoek en gemakscheidshalve beslist men dan ook 90% in het voordeel van de werkgever. Deze instanties kennen hun zaakjes ook amper en dat is wel te begrijpen ook als je een paar van dit soort zaken per dag moet behandelen. Als daarbij ook nog eens de voorzitter van de CRvB 5 minuten lang last van een ‘inkakkertje’ krijgt weet je gelijk hoe behept men is met je lot en toekomst. Men toetst in dat soort zaken ‘terughoudend’ wat eigenlijk gewoon een ander woord is dat in alle oppervlakkigheid en desinteresse vaak het bijltje valt voor Jan met de Pet want vaak is de werkgever de hardste schreeuwer die maling heeft aan waarheidsvinding in het ontslagonderzoek

  3. juzo says:

    Er is bij mijn weten bij de politie helaas niet een per sector-CAO-voorgechreven verplichte behandeling van dit soort zaken bij de bedrijfstak-Geschillencommissie, die vóórgaat vóór en bóven iedere andere behandeling bij welk gerecht dan ook, en waarvan de arbitrage-uitspraak wordt overgenomen door de kantonrechter.
    In dat geval zou beoordeling behandeling en bindende uitspraak voor de politie-agente gunstig zijn geweest.

  4. juzo says:

    De zaak is aan alle kanten nogal geëscaleerd zoals dat in dit soort zaken wel vaker wil voorkomen.

    Toch kan ik me voorstellen dat wanneer deze zaak in bepaalde vorm was voorgelegd aan de ambtenarenrechter, waar ik veel zaken heb meegemaakt, er toch voor haar meteen een gunstige beslissing en vonnis zou zijn gekomen.

    De ambtenarenrechter is in zijn vonnis meestal op de hand van de klagende. Zo leert de ervaring.

    Niet alle enkelvoudige en meervoudige kamers van het ambtenarengerecht in Nederland zijn overigens hetzelfde, en het hangt ook veel af van de instelling en inschatting van de betreffende en behandelende ambtenarenrechter.

    Ik zie het vervolg en de behandeling van deze zaak in de nabije toekomst nog wel in henden gelegd worden van het ambtenarengerecht.

    Met een voor de politie-agente, die met haar zaak al op televisie is geweest, (EenVandaag), gunstige uitspraak.

    Weliswaar verlaten van de dienst (incompatibilité des humeurs) maar met een flink geldbedrag.

    Goed beschreven overigens, door de Waarheidsvinder.

    Rechtbankverslaggevers hebben, door de bank genomen, niet veel trek in het volgen van de zittingen van het Ambtenarengerecht.

Leave a Reply