Skip to content
 

Tunnelvisie is geen soort griep

Door Waarheidsvinder

Hoe is het toch mogelijk dat in een beschaafd land als Nederland onschuldige worden veroordeeld voor een feit dat ze niet hebben gepleegd?

Wij houden ons sinds ongeveer 15 jaar bezig met het onderzoeken van gerechtelijke dwalingen. In drie gevallen heeft ons werk er toe bijgedragen dat de Hoge Raad het oorspronkelijk vonnis vernietigde waarna de onschuldig veroordeelden alsnog door een aangewezen Gerechtshof werden vrijgesproken. Over deze drie zaken, de zaak Ina Post, de Spelonkzaak op Bonaire en de zogenaamde Showbizzmoord kunt meer lezen op onze site www.waarheidsvinding.com.

Na het echec van de Schiedammer parkmoord leek er een verklaring voor het ontstaan van gerechtelijke dwalingen te zijn gevonden; tunnelvisie was de oorzaak. In de stukken die er over dit fenomeen verschenen, kreeg je steeds meer de indruk dat het hier om een nieuw soort griep ging, waaraan niemand eigenlijk iets kon doen. Het kon eigenlijk iedereen overkomen.

Na 15 jaar onderzoek van gerechtelijke dwalingen zijn wij een andere mening toegedaan. Tunnelvisie kan onderzoekers wel op een vals spoor zetten, maar kan nooit leiden tot een veroordeling van onschuldigen. Om iemand te veroordelen is er immers wettig bewijs nodig en dat bewijs ontbreekt als men de verkeerde persoon op de korrel heeft.

Om een onschuldig iemand veroordeeld te krijgen moet je de “waarheid” dus een handje helpen. Je laat relevante getuigenverklaringen weg, past de tekst van getuigenverklaringen aan, geeft onjuiste verklaringen omtrent de gevonden sporen en als het even kan dwing je de onschuldigen om een valse bekentenis afleggen zoals bij de Puttense moordzaak, de Schiedammer parkmoord, de zaak Ina Post, de Spelonkzaak op Bonaire, de showbizzmoord en de Arnhemse villamoord.

Dwalingen ontstaan dus niet toevallig door tunnelvisie, maar zijn het gevolg van een ongebreidelde scoringsdrang.

De enige manier om hier een eind aan te maken is de verantwoordelijken aan te pakken. Zachte heelmeesters maken immers stinkende wonden.

One Comment

  1. PA says:

    De enige manier om hier een eind aan te maken is de verantwoordelijken aan te pakken. Zachte heelmeesters maken immers stinkende wonden: helemaal mee eens. Toch maken bepaalde verantwoordelijken carriere. Duidelijk voorbeeld is de Paskamermoord uit 1984 in Zaandam. Verkoopster Sandra van Raalten werd in een paskamer van de kledingboetink Manouk doodgestoken.
    Fietsenhandelaar Rob van Zaane, die in die buurt een zaak had, werd in eerste instantie veroordeeld. In zijn alibi werd een gat van ongeveer 45 minuten gecreeerd(!) door hoofdinspecteur Henk Munting. Adjudant Sjoerd Bos van de gemeentepolitie Zaanstad zag wel de waarheid, maar werd genegeerd door de korpsleiding en het OM. Hij steunde Van Zaane zelfs, wat hem (eervol, dat nog wel) ontslag opleverde. De junk Kemal Erol bleek veel later door DNA-onderzoek aan het mes de dader te zijn. Erol was toen al overleden.

    De verantwoordelijken voor de justiële dwaling gingen vrijuit en met hun carrière ging het crescendo. Hoofdinspecteur Henk Munting werd waarnemend korpschef en later nog directeur Publiek-Private Samenwerking van de Raad van Hoofdcommissarissen. Officier van justitie Theo Bot eiste acht jaar tegen Van Zaane en weigerde de zaak te heropenen toen al duidelijk was dat Erol de dader was. Hij werd plaatsvervangend hoofd bij de AIVD en Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding. Procureur-generaal A. Korvinus werd nationaal rapporteur mensenhandel en kreeg een koninklijke onderscheiding. Advocaat Gerard Spong was één van de rechters die Van Zaane veroordeelden.

    Klassejustitie, ook in Nederland…..

Leave a Reply