Skip to content

Onderzoek Willeke Dost nadert zijn einde

Door Waarheidsvinder

Enige maanden geleden heeft de politie Drenthe een nieuw onderzoek aangekondigd naar de verdwijning van de 15 jarige Willeke Dost uit het Drentse Koekange. Willke verdween in de nacht van 14 op 15 januari 1992 uit de woning van haar pleegouders.

Vandaag staat er in de De Telegraaf een soort up-date van het verhaal over de verdwijning van Willeke en de politieonderzoeken die daarna geweest zijn. Ook over het lopende onderzoek wordt iets gezegd.

Volgens een politiewoordvoerder zouden er inmiddels in het kader van het nieuwe onderzoek ruim 150  getuigen zijn gehoord en zou het onderzoek zich „in de afrondende fase” bevinden. Verder wilde de politiewoordvoerder op dit moment (nog) geen informatie geven en dat lijkt ons eigenlijk wel logisch. We wachten dus nog even rustig af.


Nieuw onderzoek naar de vuurwerkramp

Door Waarheidsvinder

Het verschijnen van het boek van Simon Vuyk over de Enschedese vuurwerkramp krijgt mogelijk een positief vervolg. Bij RTV Oost zouden nieuwe verklaringen zijn binnengekomen die er op wijzen dat er inderdaad destijds geen sprake is geweest van opzettelijke brandstichting maar van een uit de hand gelopen bedrijfsongeval.

De directeuren en medewerkers hebben altijd ontkend dat er vlak voor de ramp is gewerkt. Dit betekent, als de nieuwe getuigen gelijk hebben, dat er dan mogelijk sprake is geweest van meineed. Het lijkt ons in ieder geval de moeite waard hier serieus onderzoek naar te doen.

De nieuwe verklaringen zouden afkomstig zijn van mensen die nu last van hun geweten hebben gekregen. Volgens RTV Oost was er al bekend dat er bij het bedrijf op de bewuste zaterdag een bord met ijsfonteinen zou worden afgehaald dat bestemd zou zijn geweest voor een kennis van een medewerker van Fireworks, die 50 jaar was geworden. Volgens de nieuwe verklaringen zou er op de bewuste dag nog aan het bord gewerkt zijn, waarbij mogelijk brand ontstaan is met de bekende fatale gevolgen.

De betrokken journalist denkt dat de mensen nu pas met hun verhaal komen omdat pas nu bespreekbaar is geworden dat er mogelijk een andere oorzaak van de brand was dan brandstichting.

Wij sluiten dat niet uit. We komen bij oude zaken regelmatig mensen tegen die ons verklaren dat hun verklaring van destijds niet volledig is, omdat de verhorende politiemensen bepaalde zaken niet van belang vonden en daarom niet in de verklaring opnamen. Mogelijk is dat hier ook gebeurd en waren de verhoorders alleen geïnteresseerd in verklaringen van mensen die iets konden zeggen over brandstichting. Nu ook over andere scenario’s wordt gesproken, zou het kunnen dat mensen, die destijds hun verhaal niet kwijt konden, zich weer zaken gaan herinneren en zich daarom nu weer melden. Ons zou dat niet verbazen.



Professionaliteit

Door Waarheidsvinder

Als politieman of vrouw kom je soms met de vreemdste zaken in aanraking. Sommige zaken zijn zelfs zo vreemd dat het de gemiddelde politieman moeite kost om vast te stellen wat er precies is gebeurd. Niet altijd is het belangrijk de juiste gang van zaken vast te stellen, maar in de onderhavige zaak is dit wel van groot belang, namelijk is er sprake van moord of van (ongewilde) zelfdoding? De zaak heeft zich afgespeeld in Lelystad en wij schreven er al eerder over

Enkele weken geleden stond onderstaand artikel in De Stentor.

Moord of erotische zelfverstikking, dat is de grote vraag in rechtszaak

LEEUWARDEN/LELYSTAD; – De verdediging van Anita de J. (44) uit Lelystad wil dat de Rijksrecherche een onderzoek begint naar een mogelijk lek binnen de politie Flevoland.

Dat bleek dinsdag in het gerechtshof in Leeuwarden tijdens een regiezitting in de hoger beroepszaak tegen de vrouw. Ze wordt ervan verdacht haar man met messteken om het leven te hebben gebracht.

De vrouw zelf ontkent stellig. Haar advocaat Achmed Baaijens denkt dat de man op het leven is gekomen door erotische zelfverstikking. De man zou tijdens het masturberen zijn nagels in zijn eigen hals hebben gezet en daaraan zijn overleden, meent Baaijens.

Hij vindt het onderzoek van belang om te weten of de politie op de hoogte was van het zelfmoordscenario. Daarover staat namelijk niets in het dossier en dat zou kunnen betekenen dat de politie feiten heeft verzwegen voor de rechters, denkt Baaijens.

Agenten die onderzoek deden naar de zaak zouden naar collega’s, die niets met de zaak te maken hadden, hebben gelekt dat de man om het leven was gekomen door zelfmoord. Dat verhaal zou na een politiefeestje in Lelystad zijn opgedoken.

Baaijens wil verder 29 getuigen oproepen. Het zou dan onder andere gaan om deskundigen die meer kunnen vertellen over auto-erotische verstikking. Een fenomeen dat volgens hem in Amerika, Canada en de Scandinavische landen meer voorkomt.

Omdat het 26 ordners tellende dossier wat hem betreft behoorlijk gecompliceerd is, heeft hij advocaat Jan Boksem om versterking gevraagd.

Het gerechtshof probeert in juli opnieuw een regiezitting te plannen. Eerst moet Baaijens zijn verzoeken om de getuigen te horen beter formuleren, zo vindt het hof.

De politie gaat er vanuit dat Anita de J. haar man met een mes om het leven heeft gebracht, althans dat is volgens het dossier de uitkomst van het politieonderzoek.

Er zijn echter berichten dat er politiemensen zouden zijn die denken dat het slachtoffer zich tijdens het masturberen om het leven heeft gebracht door met zijn nagels in zijn hals te krabben. Een modus operandi dat slechts zelden voorkomt, maar dat volgens deskundigen wel mogelijk is. Deze optie heeft het dossier niet gehaald, kennelijk omdat de verantwoordelijken dit scenario te extreem vonden.

De rechters wisten dus niet dat er zich ook een ander scenario zou kunnen hebben afgespeeld en hebben Anita de J. wegens doodslag veroordeeld.

Maar goed politieonderzoek heeft niets met geloven of begrijpen te maken. Professioneel optreden vereist dat je alle mogelijke scenario’s serieus onderzoekt, ook al vind je een bepaald scenario wel heel extreem en heb je er misschien zelfs nooit van gehoord.

In Nederland hoor of lees je weinig over auto-erotische overlijdensgevallen. Daarmee lijkt het alsof het hier niet of nauwelijks gebeurt. Uit onderzoeken in Amerika weten we echter dat hierdoor jaarlijks 500 tot 600 mensen overlijden. Ook in andere landen (Frankrijk) komt dit meer voor.

Vaak worden dodelijke auto-erotische overlijdens niet herkend en verward met moord of zelfmoord. Aanwijzingen dat er sprake is van een auto-erotisch ongeval zijn veelal naaktheid van het slachtoffer, de aanwezigheid van pornografisch beeldmateriaal, de afwezigheid van sporen van een gevecht, en de afwezigheid van een afscheidsbrief.

Kort geleden verscheen er in de Duitse media een bericht over het overlijden van een 15 jarige jongen. De jongen had zich met zijn sjaal aan een boom opgehangen. Moord of doodslag zou men hier waarschijnlijk zeggen. Maar de Duitse politie dacht er anders over en stelde een feitenonderzoek in. Dat onderzoek leidde er toe dat men moord en zelfmoord kon uitsluiten. Gezien de aangetroffen situatie bleef er dus maar één mogelijkheid open, de jongen had zich per ongeluk opgehangen tijdens een auto-erotische zelfbevrediging. Een triest gevolg van een seksuele afwijking.

Professioneel optreden vereist dat je alle mogelijkheden onderzoekt, zoals men dat in Duitsland heeft gedaan. Het ware te wensen dat ook de politie in Nederland alle mogelijkheden onderzoekt, dus ook open staat voor zaken die hun bevattingsvermogen te boven gaat. Professioneel werken noemt men dat.

Update 20 december 2012
Echtgenote Anita is vandaag vrijgesproken door het Hof in Leeuwarden. Geen bewijs dat ze haar man heeft vermoord.

18 jaar onschuldig in cel na valse bekentenis

Door Waarheidsvinder

Opnieuw een zaak waarbij iemand uitsluitend veroordeeld is op een valse bekentenis.

De 46 jarige Frank Sterling zat 18 jaar gevangen voor een moord die hij niet heeft gepleegd. Hij werd in 1992 veroordeeld tot een gevangenisstraf van 25 jaar tot levenslang voor de moord in 1988 op een oudere dame.

De veroordeling van Sterling was volledig gebaseerd op een bekentenis die hij destijds aflegde. Sterling had net 36 uur achtereen gewerkt toen hij door de politie werd aangehouden en daarna 12 uur achtereen verhoord. De verdenking op Sterling was gevallen doordat een oudere broer van hem 3 jaar eerder het slachtoffer had aangerand.

Onmiddellijk na zijn bekentenis herriep Sterling deze, maar niemand geloofde hem.

Nog voordat Sterling werd veroordeeld, waren er mensen die onder ede verklaarden dat de moord was gepleegd door ene Mark Christie. Hij zou de moord tegenover hen bekend hebben. Ook dit bracht de autoriteiten niet op andere gedachten en werd Frank Sterling louter en alleen op een bekentenis, die hij direct daarna had ingetrokken, veroordeeld.

Nu is dankzij nieuw DNA onderzoek gebleken dat Mark Christie inderdaad de moordenaar is. Nadat Christie met het DNA bewijs geconfronteerd was, legde hij een gedetailleerde bekentenis af waarbij hij zelfs details wist te vertellen die de politie onbekend waren.

Sterling is de 253e veroordeelde in Amerika die dankzij nieuw DNA onderzoek en het Innocence Project is vrijgepleit.

“Frank Sterling had nooit aangehouden mogen worden, laat staan veroordeeld. Dit krijg je wanneer politie en justitie maar naar één verdachte kijken en al het andere bewijs negeren, verklaarde Vanessa Potkin, één van de advocaten betrokken bij het Innocence Project. Tunnelvisie heet dat bij ons.

Voor Mark Christie zal er weinig veranderen. Hij had al levenslang voor een andere moord.



Nieuwe verhoorstrategie voor Marokkanen?

Door Waarheidsvinder

Gisteren stond in het AD een artikel over een nieuwe aanpak van het verhoor van Marokkanen, een nieuwe methode die ontwikkeld zou zijn door de politie Gelderland-Zuid. De verhorende rechercheur moet een maatpak aantrekken, de verdachte laten ophalen door een sjofel geklede collega en hij mag zelf geen koffie meer halen maar deze laten brengen door collega’s in vrijetijdskleding. Dit alles omdat de verhorende rechercheur daardoor meer autoriteit zou uitstralen.

Volgens het artikel is het niet zomaar een bedenksel van de politie Gelderland-Zuid, maar zou de werking van deze methode zelfs wetenschappelijk zijn bewezen. Men verwijst vervolgens naar een onderzoek van de universiteit van Groningen. Bij dat onderzoek zou zijn vastgesteld dat vier van de vijf Marokkanen, die op deze wijze waren verhoord, hadden bekend terwijl slechts één op de vijf Marokkanen die op de oude manier waren verhoord, een bekentenis had afgelegd. Kortom: een groot succes volgens de politie Gelderland-Zuid.

Maar is het succes wel zo groot als het lijkt? Het is misschien goed om toch wat kritische kanttekeningen te plaatsen.

In de eerste plaats werd het onderzoek uitgevoerd bij slechts tien Marokkanen (vijf in de ene groep en vijf in de andere). En bij zulke kleine aantallen kan toeval een grote rol spelen. Voor een goed wetenschappelijk onderzoek heb je minstens 100 mensen in beide groepen nodig. Wij vermoeden dan ook dat dit geen echt wetenschappelijk onderzoek is geweest, maar eerder een afstudeerscriptie van een student.

Maar onze tweede kanttekening behelst een belangrijker punt.

De manier van verhoren is slechts een deel van het werkelijke probleem, dat probleem is namelijk het verschil in culturele achtergrond tussen verhoorder en verdachte. Basisprobleem daarbij is dat de westerse cultuur uitgaat van het individueel geweten (je spreekt iemand alleen persoonlijk aan op zijn geweten) en de andere etnische groeperingen veel meer leven in het besef van een collectief geweten (indien je een misdrijf bekent, wordt ook de groep waartoe jij behoort daarop aangekeken). Dit wordt ook in de literatuur als belangrijkste oorzaak gezien waarom allochtonen moeilijker tot een bekentenis komen.

Daarom is de beste oplossing voor het probleem om verhoorders met dezelfde etnische achtergrond te nemen. Hen in die taal te laten spreken waarin de verdachte zich het beste kan uitdrukken en waarbij hun onderlinge verhouding, op basis van hun eigen cultuur, door hen zelf wordt bepaald.

Voor zowel allochtone als autochtone verdachten geldt dat het toegeven van een foute daad je het beste afgaat in de taal waarin je denkt, tegenover een persoon die precies begrijpt wat de verdachte probeert te zeggen en die weet welke vrijheden de verdachte zich binnen hun eigen cultuur wel en niet kan permitteren.

Ook binnen Nederland geldt dit. Een “opriochter Frysk” kun je beter door een Friessprekende en denkende rechercheur laten verhoren dan door iemand die denkt dat elke streektaal of dialect een gebrek aan ontwikkeling is.

Indien je niet over verhoorders uit dezelfde cultuur kunt beschikken, kan de in Gelderand-Zuid gebruikte methode eventueel als een noodoplossing worden gebruikt.

Maar afgezien daarvan vragen wij ons af wat eigenlijk de bedoeling van deze publicatie is.

Het lijkt ons erop dat dit bericht voortkomt uit de strategie van de politie om met enige regelmaat positief in het nieuws te komen. Dit als tegenhanger op alle kritiek die regelmatig in de pers verschijnt. Kennelijk heeft deze strategie tot doel te zorgen dat de bevolking vertrouwen houdt in de kwaliteit van het werk van de politie. Of de vlag ook daadwerkelijk de lading dekt, is daarbij kennelijk van minder belang.

Daarnaast denkt men in Gelderland-Zuid kennelijk dat in Marokkaanse kring de krant niet wordt gelezen, want anders kan niet worden verklaard waarom men te koop loopt met een nieuw ontwikkelde verhoorstrategie die goed zou werken. Dat is ongeveer hetzelfde als vooraf tegen een doelverdediger te zeggen in welke hoek je de strafschop zal schieten. Niet slim dus!


Het openbaar ministerie en de waarheid

Door Waarheidsvinder  

Op de site www.ed.nl lazen wij het volgende stuk van de hand van politieverslaggeefster Fleur Besters. Steeds opnieuw blijkt hoeveel moeite men bij justitie heeft met het vertellen van de waarheid.

Het artikel:

Officier over onderzoek verdwijning Melanie Sijbers

“Die beelden hakten er verschrikkelijk in.” Dat is de kop boven het interview met officier van justitie Erna Vrijhoeven in het aprilnummer van justitieblad Opportuun. Ze vertelt vier jaar na dato over het politieonderzoek naar de verdwijning, en later de dood, van Melanie Sijbers uit Geldrop. In het gesprek doet ze de waarheid geweld aan, om een misser van de politie te verdoezelen. De kop slaat op de foto’s die na de vondst van het stoffelijk overschot zijn gemaakt. Ze maakte als officier de afweging of ze die beelden wel of niet wilde zien en zegt: “Als officier moet je die foto’s bekijken.”

Voor mijn boek Gegijzeld door een psychopaat heb ik het politiedossier over het onderzoek naar de vermissing van Melanie ook doorgenomen. Haar zus liet me de mappen zien en legde er een apart. Ze vertelde dat daar de foto’s van het stoffelijk overschot in zaten en vertelde dat zij ze had bekeken, maar dat ik dit beter niet kon doen. Mij staat als ik aan Melanie denk vooral één bepaalde foto helder voor de geest. Daar staat ze lachend op. Als nabestaande moet het afschuwelijk zijn om je geliefde dood in een bos te zien, op foto’s. Door de warmte was haar lichaam erg aangetast.

Maar in het artikel vertelt officier Vrijhoeven ook over het onderzoek naar Peter H., die zoals direct bekend was als laatste een afspraak met Melanie had. En daar verzwijgt de officier een belangrijke misser in het politieoptreden. H. meldde zichzelf de dag na de vermissing op het bureau. Vrijhoeven zegt daarover dat Peter eerst als getuige wordt gehoord, maar vertelt dan dat hij een alibi had en is ‘vrijgelaten’, dat volgens mij al een verkeerde term is, want hij was toen nog niet verdacht, toch? Vrijhoeven: “Toen was trouwens nog niet bekend dat H. een veroordeelde ex-tbs-er was. Enkele dagen later bleek uit verklaringen van mensen met wie H. zou hebben zitten vissen en kaarten dat hij een vals alibi had verstrekt. Ook uit telefoongegevens concludeerde de recherche dat H. onwaarheden had gesproken.”

De interviewer noteert dan dat ‘de vogel toen was gevlogen’. En daar gaan beiden de fout in. Vrijhoeven vertelt namelijk iets niet, en verdraait de tijdsbepalingen. H. werd namelijk wel degelijk diezelfde avond al als verdachte aangemerkt, omdat toen al bleek dat zijn alibi niet klopte. De politie wilde hem thuis aanhouden, maar verzuimde om ook – zoals gebruikelijk – agenten bij de achterdeur te zetten. Saillant detail: H. staat bekend als een meesterontsnapper. Hij nam bij het zien van politie dus de benen via die achterdeur en dook twee weken onder. Zijn vlucht is destijds niet bekend gemaakt, ik lees nu dat Vrijhoeven bang was dat ‘de verdachte in paniek zou raken’. We kregen wel bericht over drie andere arrestaties, van mannen die later niets met de dood van Melanie te maken hadden, maar waarvan twee wel hadden meegewerkt aan het valse alibi.

De toenmalige vriendin van H. verklaarde die dag na de vermissing bovendien al in een getuigeverhoor bij de politie dat ze bij H. had aangedrongen op een gesprek met de politie, juist omwille van zijn verleden en de verhalen over zijn betrokkenheid die in het dorp al de ronde deden. Er is dus wel degelijk bekend geworden dat hij een crimineel verleden had. Ik vind het eerlijk gezegd bijzonder pijnlijk voor de nabestaanden dat deze twee zaken nu zo verdraaid worden, vier jaar na dato.

Ik heb de politie destijds geconfronteerd met mijn bevindingen rond de mislukte arrestatie. Daar hebben ze in overleg met justitie nooit op willen reageren. Ik vond dat al een gemiste kans, omdat het een goede mogelijkheid was om uit te leggen wat en waarom het fout was gegaan in hun onderzoek. Nu is onduidelijk of ze de procedures hebben aangescherpt. Kwalijker is dat er nu in een interview opnieuw over gezwegen wordt, en de waarheid zelfs wordt verdraaid. Het interview is een goed-nieuws-show, terwijl er wel degelijk zaken mis zijn gegaan. Ik vraag me af waarom justitie dit na al die jaren nog doet.

Ik schreef vorige week over de impact van media en de controlerende rol die de pers heeft. Het is jammer om te zien dat in deze zaak de daadwerkelijke gang van zaken, die is vastgelegd in het proces-verbaal van bevindingen, nog steeds mooier wordt gemaakt dan dat het is.

Bij deze laatste woorden van de journaliste sluiten wij ons aan. Waarom niet gewoon de hele waarheid vertellen? Dat zou het vertrouwen in justitie zeker vergroten.

Rechters toch gewone mensen?

Door Waarheidsvinder

In Nederland worden we geacht geen kritiek op de dames en heren rechters te hebben. We worden geacht zelfs de meeste onbegrijpelijke vonnissen kritiekloos te slikken. Boeken als “De slapende rechter” en “Broddelwerk” worden achteloos terzijde geschoven, allemaal onzin, dat soort domme fouten maken rechters niet.

Vandaag lazen we het volgende stuk in De Telegraaf. Het gaat over een rechter die zijn tas in de trein heeft laten liggen en in die tas zat onder meer een dossier van een lopende strafzaak. Nou en ? zult u misschien zeggen, dingen vergeten is toch menselijk? Ja inderdaad dat is menselijk en daarmee is maar weer eens aangetoond dat ook rechters gewone mensen zijn die ook fouten maken, net als wij allemaal.

Het artikel:

Een rechter van de rechtbank in Haarlem heeft maandagavond een dossier over een lopende strafzaak in de trein laten liggen. Dat heeft de rechtbank dinsdag bekendgemaakt.

Het dossier zat samen met een beveiligde USB-stick in een koffer van de rechtbank. De rechter is de koffer vermoedelijk vergeten bij het uitstappen op het NS-station in Hillegom. De rechtbank heeft het Openbaar Ministerie (OM) en de advocaat in de strafzaak inmiddels op de hoogte gesteld van de vermissing.

Er is aangifte gedaan bij de politie en de rechtbank heeft de NS meermalen gevraagd of de koffer al is gevonden, maar dit heeft tot dusverre niets opgeleverd. De rechtbank zegt het kwijtraken van het dossier heel vervelend te vinden, omdat de burger ervan uit mag gaan dat rechters zorgvuldig omgaan met stukken die aan hen worden toevertrouwd.

Advocate Arjette van Luyck zegt in een reactie dat haar cliënt ‘diep geschokt’ is door het zoekraken van het dossier. „Al zijn privégegevens liggen ineens open en bloot op straat. Daarmee wordt zijn privacy geschonden. Wij vinden dat onze cliënt om deze reden niet meer kan worden vervolgd. Hij moet vrijuit gaan.”

De man staat komende donderdag terecht bij de rechtbank op Schiphol. Hij wordt beschuldigd van mensenhandel. Volgens advocate Van Luyck gaat haar kantoorgenoot Kim Schouten eisen dat de verdachte, die al ruim een jaar in voorarrest zit, onmiddellijk op vrije voeten komt.

Valt dit optreden van deze rechter nu onder de categorie  “Slapende rechter” of “Broddelwerk” ?

Waarheidsvinding en de vuurwerkramp

Door Waarheidsvinder

Misdaadverslaggever Simon Vuyk heeft een boek geschreven over de vuurwerkramp in Enschede. Dit boek zou door de Twentse korpschef Martin Sitalsing in ontvangst worden genomen, maar dat gaat nu niet door. Volgens de politie Twente zou de overhandiging van het eerste exemplaar aan Sitalsing in besloten kring plaatsvinden. Omdat Vuyk vandaag (26 april 2010) in de Volkskrant al ruchtbaarheid gaf aan deze bijeenkomst, laat de politie de afspraak nu vervallen.

Simon Vuyk schrijft in zijn boek dat er sterke aanwijzingen zijn dat ijsfonteintjes de oorzaak zijn van de fatale explosie van de vuurwerkramp in Enschede. Dit onschuldig lijkend vuurwerk, dat in de horeca wordt gebruikt om ijs en taart te versieren, bestaat voor 90 procent uit rookzwak buskruit (nitrocellulose). In combinatie met zwaarder vuurwerk gedraagt dit zich volgens Vuyk als de vernietigende springstof die op 13 mei 2000 om 15.35 uur de woonwijk Roombeek wegvaagde en 23 inwoners doodde. Volgens Vuyk zouden twee tot drie pallets ijsfonteintjes het ‘spooktransport’ zijn waarover in de rechtszaal veel te doen is geweest.

Getuigen zagen dat op donderdag 11 mei 2000 bij SE Fireworks een lading werd gelost. Vuyk achterhaalde de samenstelling van de ‘lucratieve bijvangst’ en vond in het politiedossier de fax waarmee de bestelling is gedaan bij het Deense Pyro Tec. Hij onthult de naam van de handelaar op een factuur niet, maar denkt dat de politie genoeg heeft om het onderzoek te heropenen.

Een politiewoordvoerder liet maandag weten dat het boek niet publiekelijk in ontvangst wordt genomen, omdat de ramp nogal gevoelig ligt bij de politie Twente. „De korpschef houdt rekening met het belang voor het hele korps”.

Kennelijk behoort waarheidsvinding niet tot het belang van een gedeelte van het Twentse korps en dat is een treurige constatering.

Derde onbevoegde hulpofficier in Noord-Brabant

Door Waarheidsvinder

Als buitenstaander kun je dit haast niet geloven. De mensen die verantwoordelijk zijn voor de controle op de regeltjes maken er zelf een potje van.

Voor de derde keer binnen korte tijd is bekend geworden dat een hogere politieambtenaar zijn certificaat voor hulpofficier van justitie niet tijdig heeft verlengd en daardoor onbevoegd die taak heeft uitgevoerd. Dit keer betreft het een hulpofficier van het politiekorps Brabant Zuid-Oost. Een woordvoerster van justitie in Den Bosch heeft dat woensdag meegedeeld.

Natuurlijk kan men zeggen dat het slechts om de overtreding van een regeltje gaat, maar dat geldt ook voor de mensen die door de politie worden bekeurd. Wanneer jezelf controleert op het naleven van regels, dan moet je je er zelf ook aan houden. De betreffende politiemensen blijken niet in staat te zijn hun eigen zaakjes goed te regelen. Het wordt tijd dat er een sluitend systeem komt om dit soort missers te voorkomen, want hoeveel gevallen zijn er nog die niet bekend worden?

We moeten afwachten wat de gevolgen zullen zijn voor de zaken waarbij de betreffende hulpofficieren van justitie betrokken waren. Het is mogelijk dat zaken waarbij een niet gecertificeerde hulpofficier van justitie betrokken is geweest alsnog niet ontvankelijk worden verklaard en dat daardoor misdadigers hun straf ontlopen. Dat zou triest zijn voor de slachtoffers en ook slecht voor het rechtsgevoel in Nederland.


Officier van justitie de weg kwijt?

Door Waarheidsvinder

Hoe zou het toch komen dat het vertrouwen in justitie af neemt? Is dat alleen de schuld van de media of heeft dat ook iets te maken met de kwaliteit van sommige officieren van justitie?

Jaren geleden liep het aantal inbraken en diefstallen zodanig op dat er grote maatschappelijke onrust over ontstond. Politie en justitie kwamen toen met een eenvoudige oplossing, je haalt de zaken weg bij de recherche, gaat ze anders noemen en brengt ze onder bij de surveillancedienst. Het begrip “Veel Voorkomende Criminaliteit” was geboren. Veelvoorkomend maakte duidelijk dat dit soort zaken gewoon bij het leven hoort en dat je daar niet teveel drukte over moet maken.

Jaren later waardeerde men dit soort delicten nog verder af,  ze heten vanaf dat moment  “Kleine Criminaliteit”, dus daarover hoeven we ons helemaal geen zorgen te maken.

Een dergelijke devaluatie lijkt nu ook te gaan plaatsvinden bij levensdelicten, althans levensdelicten die plaatsvinden in het westen van het land. Die conclusie kun je trekken na lezing van een artikel dat vanmorgen in De Telegraaf stond.

Volgens de krant is een 28 jarige politieman door de rechtbank in Rotterdam wegens doodslag veroordeeld tot 8 jaar gevangenisstraf, hij heeft zijn (ex)vriendin Sharifah Karsodjojo met 52 messteken om het leven gebracht.

Haar familie vindt echter dat er sprake was van moord en vindt ook dat de opgelegde straf veel te laag is. Er is grote kritiek op het optreden van de officier van justitie en op de wijze waarop de zaak door de rechtbank werd afgedaan.

Over de zaak zelf en het vonnis gaan wij hier niets zeggen, we kennen het dossier niet. Maar er is wel een ander aspect dat onze aandacht trok.

De familie heeft, zo blijkt uit het artikel, op hun verzoek een gesprek gehad met de behandelende officier van justitie. In dat gesprek deed deze officier een heel opmerkelijke uitspraak nadat de familie zich beklaagde over de lage strafeis en verwees naar de zaak tegen de moordenaar van Joanne Noordink uit Aalten. In die zaak werd 20 jaar geëist en kreeg de dader 15 jaar gevangenisstraf.

De officier zei hen dat zij niet moest kijken naar de moord in Aalten: “Dat is Aalten. Uw zaak is in het westen van het land, waar deze misdrijven eerder regel dan uitzondering zijn”.

Steekpartijen komen volgens deze officier van justitie in het westen veel vaker voor. Veel Voorkomende Criminaliteit dus kennelijk en we weten al uit het verleden dat je dat kennelijk niet zo zwaar hoeft te nemen. Kan wel door de surveillancedienst behandeld worden.

Nog even en het wordt Kleine Criminaliteit en dan hoef je er waarschijnlijk helemaal niets meer aan te doen. Je moet maar op het idee komen.