Skip to content

Geknoei met PV heeft gevolgen

Door Waarheidsvinder

Onder de kop” Loopje met de waarheid” schreven we al eerder op deze site over het geknoei met een proces-verbaal tijdens het onderzoek naar een dodelijk overval in het Drentse Gees. Door officier van justitie Agnes de Vries, de destijds verantwoordelijke officier, is doelbewust een proces-verbaal van verhoor van een vrouwelijke getuige in het dossier gedaan terwijl zij wist dat er allerlei onwaarheden in het PV stonden en dat er was gelogen over de manier waarop het PV tot stand was gekomen.

Vandaag deed de rechtbank uitspraak. De rechters maakten in hun uitspraak duidelijk dat er sprake was geweest van misleiding van de rechtbank. Volgens de rechters is er inbreuk gedaan op de gang van de rechtsorde en dat schaadt het vertrouwen. Het betreffende PV had rechtstreeks betrekking op één van de verdachten en daarom besloot de rechtbank het Openbaar Ministerie in zijn zaak niet ontvankelijk te verklaren. In gewoon Nederlands betekent dat deze verdachte niet wordt gestraft voor zijn betrokkenheid bij de dodelijk overval. Niet omdat hij onschuldig is maar vanwege het geknoei met het PV.

De drie hoofdverdachten zijn wel door de rechtbank veroordeeld maar zij kregen strafvermindering. In plaats van de gevorderde 15 jaar gevangenisstraf kregen zij 12 jaar toebedeeld van de rechtbank.

De hele gang van zaken is meer dan beschamend. Wat betekent deze gang van zaken voor de nabestaanden van de 69 jarige Koert Elders die bij de overval om het leven kwam? Naast het verdriet om de dood van een dierbare worden zij ook nog eens geconfronteerd met het geknoei van politie en justitie. Hoe kun je hen dat uitleggen?

Wat gebeurt er nu met de beide knoeiende rechercheurs, met hun chef die van de hoed en de rand wist en met de verantwoordelijke officier van justitie? Worden zij op hun wangedrag aangesproken of wordt de zaak zoals zo vaak met de mantel der liefde bedekt?

De tijd zal het leren.

Moeder Sharleyne komt niet vrij

Door Waarheidsvinder

Vandaag vond in Assen een zogenaamde pro-forma zitting plaats in de zaak van de dood van Sharleyne Remouchamps uit Hoogeveen. De moeder wordt er door het Openbaar Ministerie van verdacht haar dochter te hebben gewurgd en haar daarna van 10 hoog naar beneden te hebben gegooid. Een verdenking die ons niet vreemd voor komt aangezien wij degenen waren die het Openbaar Ministerie daar destijds op hebben gewezen nadat de zaak eerst door datzelfde Openbaar Ministerie was geseponeerd.

De rechtbank besliste vandaag over een aantal onderzoeksvragen. Daarnaast bepaalde zij dat de rechtszaak tegen Hélene J.de moeder van Sharleyne zal plaatsvinden op 13, 14 en 15 juni. Een verzoek van advocaat Paul van Jaarsveld om de moeder in afwachting van de rechtszaak voorlopig in vrijheid te stellen werd door de rechtbank afgewezen.

Wordt vervolgd.

Een loopje met de waarheid

Door Waarheidsvinder

Met enige regelmaat laten (oud)politiemensen ons weten dat we te kritisch zijn over het werk van de politie en justitie. Ze vinden dat wij soms ten onrechte politiemensen beschuldigen van het knoeien met processen-verbaal en het achterhouden van ontlastend bewijs. Natuurlijk maken politiemensen wel eens fouten maar van opzet is volgens hen geen sprake. Een mening die gedeeld wordt door veel officieren van justitie en natuurlijk door de verantwoordelijke ministers want anders zouden ze actie moeten ondernemen.

Op dit moment speelt er bij de rechtbank in Assen een zaak waarin weer eens duidelijk wordt dat de werkelijkheid soms anders is dan politiemensen graag willen geloven.

Op donderdag 30 juni 2016 vond rond half zes ‘s morgens een overval plaats op een woning aan de Dorpsstraat in het Drentse dorp Gees. Bij deze overval kwam de 69 jarige Koert Elders om het leven. Voor de zaak zijn inmiddels vier mannen aangehouden waarvan er één heeft bekend bij de overval betrokken te zijn geweest. De andere drie mannen ontkennen hoewel er van twee van hen DNA-sporen zijn gevonden. Tegen de verdachten zijn door officier van justitie Martijn Kappeyne van de Coppello straffen van 12 tot 15 jaar geëist.

Aanvankelijk was Agnes de Vries de zaaksofficier maar zij is tussentijds van de zaak afgehaald vanwege problemen over een getuigenverklaring. Officier Kappeyne van de Coppello heeft nu tijdens de zitting toegegeven dat er tijdens het onderzoek vormfouten zijn gemaakt bij het verhoor van een vriendin van één van de verdachten. Volgens hem is dit verhoor in strijd met de regels niet op band opgenomen en bovendien zou de vrouw voor het verhoor van de verhoorders de toezegging hebben gehad dat haar verklaring niet in het dossier zou komen. Ten slotte moest hij ook toegeven dat de in het proces-verbaal genoemde plaats en datum van het verhoor niet juist zijn. Om die redenen vindt hij dat het proces-verbaal niet als bewijs mag worden gebruikt.

Volgen de raadslieden van de verdachten wist de zaaksofficier destijds al dat de verklaring van de getuige inhoudelijk niet klopte maar desondanks had ze de verklaring bij de rechtbank als argument gebruikt om het voorarrest van de mannen te verlengen. De rechtbank nam haar advies over en daarmee is zij volgens de raadslieden misleid. Advocate Wieteke van Drummen stelde tijdens de zitting over het optreden van de betrokken officier van justitie: “dat het OM bereid is om bewijs te manipuleren om te scoren.” Het lijkt er op dat ze daar in deze zaak gelijk in heeft.

De raadslieden hebben inmiddels tegen de beide betrokken politiemensen aangifte ter zake valsheid in geschrifte gedaan. Het openbaar ministerie heeft nog geen beslissing genomen over het al of niet vervolgen van de politiemensen. We zijn benieuwd wat die beslissing zal zijn.

Resumé

Twee politiemensen beloven een getuige vooraf dat ze haar verklaring niet zullen opnemen en dat haar verklaring niet in het strafdossier zal komen. In hun proces-verbaal schrijven de politiemensen later dat het niet opnemen van de verklaring per ongeluk is gebeurd en dat is onwaar. Bovendien knoeien zij in het proces-verbaal van verhoor met de plaats van verhoor en de datum waarop het verhoor heeft plaatsgevonden.

Ondanks de belofte aan de getuige komt haar verklaring toch in het strafdossier terecht.

De verantwoordelijke officier van justitie weet van de hoed en de rand en zij weet volgens de raadslieden ook dat de verklaring van de betreffende getuige gedeeltelijk onjuist is, toch brengt zij de verklaring als bewijs in bij de rechtbank opdat die zal beslissen dat de verdachten in voorarrest moeten blijven. Dat laatste gebeurt inderdaad.

Zouden er nu werkelijk nog (politie)mensen zijn die vinden dat hier geen sprake is van opzet? Dat de betrokken politiemensen en officier van justitie per ongeluk een loopje met de waarheid hebben genomen?

Naar onze mening behoort er bij politie en justitie geen plaats te zijn voor mensen die op deze manier met de waarheid omgaan. Burgers hebben recht op een betrouwbaar en integer politie- en justitieapparaat dat voor de waarheid gaat en niet voor eigen succes.

 

Noot

Officier van justitie Agnes de Vries werkt tegenwoordig als AG bij het Hof in Leeuwarden. Volgens het OM heeft deze verplaatsing niets te maken met haar optreden in deze zaak.

Onderzoek alibi’s onschuldigen

Door Waarheidsvinder

Rechtspsycholoog Ricardo Nieuwkamp heeft een onderzoek gedaan naar de wijze waarop de politie omgaat met het alibi van onschuldige verdachten. In een vandaag uitgekomen persbericht lezen we:

Van onschuldige verdachten wordt verwacht dat zij hun onschuld kunnen aantonen aan de hand van een geloofwaardig alibi. Slechts 2% van de onschuldigen blijkt hier echter toe in staat. Op basis van rechtelijke dwalingen weten we dat de waarachtigheid van een alibi niet steeds correct wordt beoordeeld omdat er onrealistisch hoge eisen worden gesteld aan een alibi om geloofwaardig te worden gevonden.

Rechercheurs vinden een alibi namelijk slechts geloofwaardig wanneer het consistent blijft doorheen de tijd en wordt ondersteund door sterk bewijs, zoals camerabeelden. Uit het proefschrift van Ricardo Nieuwkamp blijkt echter dat onschuldigen meestal zwak bewijs voor hun alibi hebben, zoals een familielid als getuige. Het komt bovendien wel vaker voor dat een alibi moet worden aangepast omdat iemand zich heeft vergist of heeft gelogen om bijvoorbeeld te verdoezelen dat hij bij zijn minnares was.

Om de haalbaarheid van alibi’s met sterk bewijs in kaart te brengen, ging Nieuwkamp na welke alibi’s en welk bewijs in realiteit kan worden verwacht van onschuldige verdachten en hoe rechercheurs alibi’s in de praktijk beoordelen. Dat is vernieuwend, aangezien in het verleden bijna uitsluitend studenten in alibionderzoek werden betrokken. “Het meest interessante aan de bevindingen is dan ook dat rechercheurs op andere aspecten van het alibi letten bij de beoordeling ervan dan studenten. Rechercheurs vinden met name de controleerbaarheid van het bewijs belangrijk, terwijl studenten vooral oog hebben voor de sterkte van dat bewijs”, aldus Nieuwkamp.

Enkel uitgaan van de sterkte van het ondersteunende bewijs is dus onvoldoende om een alibi correct te kunnen beoordelen. Rechercheurs zouden hierbij idealiter ook rekening moeten houden met de inhoud van het alibi, de haalbaarheid van (sterk) bewijs en de feilbaarheid van het geheugen. Tunnelvisie is een belangrijke oorzaak van het verkeerd beoordelen van alibi’s. Daarom wordt geadviseerd dat rechercheurs meerdere scenario’s bedenken tijdens het onderzoek. “Een alibi kan namelijk een perfect beginpunt zijn van een alternatief scenario, waarbij de verdachte mogelijk onschuldig is omdat hij elders was dan waar het misdrijf is gepleegd”, zegt Nieuwkamp. Het is daarom essentieel dat het alibi van de verdachte goed wordt uitgevraagd en grondig wordt onderzocht.”

De onderzoeker heeft helemaal gelijk, we hebben daar zelf de nodige ervaring mee. Wij zijn betrokken geweest bij het onderzoek van drie gerechtelijke dwalingen. In die zaken bleekn de onschuldige verdachten onder meer te zijn veroordeeld omdat de politie hun alibi niet serieus had onderzocht. Het is daarom goed dat er nog eens wordt gewezen op de manier waarop de politie met dit soort zaken omgaat. Het is wel treurig dat dit ann0 2018 nog nodig is. Het onderzoek van Nieuwkamp toont maar weer eens aan dat, ondanks alle gerechtelijke dwalingen die inmiddels bekend zijn geworden, er nog steeds het nodige schort aan de kennis van politiemensen. Kennelijk is men niet bereid of in staat van fouten te leren.

 

Nabestaanden willen meer controle

Door Waarheidsvinder

Vandaag lazen we in het AD dat een groep nabestaanden van onder verdachte omstandigheden overledene personen, gesteund door advocaat Sébas Diekstra, een brandbrief heeft geschreven aan de leden van de Tweede kamer waarin zij aangeven dat zij willen dat nabestaanden een kopie van het onderzoeksdossier krijgen als er twijfels zijn omtrent de dood van hun familielid en de kwaliteit van het politieonderzoek naar de oorzaak.

Eerder werd in de Tweede Kamer een motie hierover van SP-kamerlid Michiel van Nispen al aangenomen maar de destijds verantwoordelijke VVD-minister van justitie Ard van der Steur liet weten dat hij niet voor het uitvoeren van de motie voelde omdat de privacy van getuigen en verdachten geschaad zouden kunnen worden. Het gebruikelijke kul-argument van politici die niets met waarheidsvinding hebben. Waar mensen als Van der Steur werkelijk bang voor zijn is dat te vaak zal blijken dat het onderzoek van de politie onvolledig en/of ondeskundig was.

Het tweede argument van Van der Steur was nog dommer. Hij voerde aan dat nabestaanden nu al naar de rechter kunnen stappen als onderzoek in hun zaken hen niet zint. Je kunt pas voor een artikel 12 procedure naar de rechter (lees Gerechtshof) stappen als je kunt onderbouwen dat er iets mis is met het onderzoek. Maar om een kansrijk verzoek te kunnen doen moet je wel over de feiten beschikken en daarvoor heb je het politiedossier nodig.

Een voorbeeld van een dergelijke zaak is het overlijden van de 8 jarige Sharleyne Remouchamps uit Hoogeveen. Na een slecht politieonderzoek besloot het Openbaar Ministerie de zaak te seponeren omdat men een val of zelfmoord niet uitsloot. Aangezien in die zaak de vader wel een kopie van het politiedossier in handen kreeg konden wij aan de hand van dat dossier al snel vaststellen dat Sharleyne nagenoeg zeker door een misdrijf om het leven was gekomen. Een conclusie die ook door andere deskundigen werd onderschreven. Inmiddels wordt de moeder van Sharleyne van moord cq doodslag verdacht. In afwachting van de rechtszaak zit zij al enkele maanden in voorarrest. Zonder een kopie van het dossier zou de moord op Sharleyne zeker onbestraft zijn gebleven.

Het is daarom hoogtijd dat de huidige minister van justitie de motie wel gaat uitvoeren. Veel hoop hebben wij echter niet. Sander Dekker, de huidige minister is lid van dezelfde partij als Van der Steur en wij weten dat deze partij niet heel veel waarde aan de waarheid hecht. Hopelijk zijn de huidige Tweede Kamerleden zo nodig bereid de minister tot de uitvoering van de motie te dwingen.

Noot 14 maart 2017

Minister van justitie Ferdinand Grapperhaus blijkt uit het echte CDA-hout te zijn gesneden. Ook hij heeft niets met waarheidsvinding en heeft aangegeven dat hij tegen het verstrekken van politiedossiers aan nabestaanden is. Net als bij de Katholieke Kerk houdt men bij het CDA de vuile was liever binnenskamers. Men wil geen lastige pottenkijkers.

Het woord is nu aan de Tweede Kamer maar daarin maken CDA en VVD de dienst uit en we mogen er dus vanuit gaan dat er niets zal veranderen. Een droevige zaak.

16 jaar onschuldig vast

Door Waarheidsvinder

Weer een nieuwe dwaling in de VS. Alfred Swinton zat 16 jaar vast voor een moord in Hartford ( Connecticut) die hij niet heeft gepleegd. Gisteren kwam hij vrij dankzij de niet aflatende steun van het Amerikaanse Innocence Project. Voor meer bijzonderheden verwijzen we u naar de link van de site van het Innocence Project op onze site.

Nieuwe dwaling in VS

Door Waarheidsvinder

In Kentucky heeft een rechter twee mannen na meer dan 20 jaar alsnog ontslagen van rechtsvervolging. Beide mannen, Keith Harding en Jeff Clark waren in 1995 ten onrechte veroordeeld zaten voor de moord op de 19 jarige Rhonda Sue Warford in 1992. Ook in deze zaak knoeide de politie volop met het bewijs.

Wilt u meer lezen over deze zaak, klik dan op de link van het  Innocence Project op deze site.

Geen sporen van Halil

Door Waarheidsvinder

De 34 jarige Halil Erol verdween op 6 februari 2010 na een bezoek aan zijn ex-vrouw in Steenwijk. Lange tijd bleef de politie volhouden dat er geen aanwijzingen waren voor een misdrijf, zelfs toen zijn auto korte tijd later uitgebrand werd teruggevonden in de Groningse gemeente Haren. Uit onderzoek bleek bovendien dat het kenteken van de auto van Halil na zijn verdwijning nog enkele malen in het westen van het land was gesignaleerd.

Maar uiteindelijk moest de politie in Steenwijk toegeven dat Halil het slachtoffer van een misdrijf was geworden In juni van dat jaar werden namelijk zijn armen en benen in een zak gevonden in Eesveen vlak bij Steenwijk. In 2013 werden er nabij Wanneperveen opnieuw lichaamsdelen van hem gevonden. Je hoeft dan geen geleerde te zijn om te vermoeden dat Halil in of nabij Steenwijk om het leven is gebracht.

Tot veler verrassing kwam de politie in november 2017 ineens met de mededeling dat men vermoedde dat Halil in een woning in Groningen in stukken was gezaagd en dat de bewoonster door hen als verdachte was aangehouden. De vrouw werd na enkele dagen echter weer vrijgelaten. Een uitgebreid sporenonderzoek vond daarna in de woning plaats en vandaag werd de uitslag bekendgemaakt.

Er zijn geen sporen van Halil gevonden en dat verbaast ons niets. Zou er nu werkelijk iemand hebben gedacht dat Halil in de omgeving van Steenwijk is vermoord, dat men daarna zijn lichaam naar Groningen heeft vervoerd? Dat men het lichaam daar in stukken heeft gesneden om deze stukken vervolgens weer in de omgeving van Steenwijk weg te gooien? Om een dergelijk scenario mogelijk te achten moet je wel over heel veel fantasie beschikken.

Admilson R. wordt gehoord door Hof Arnhem

Door Waarheidsvinder

Op zondag 7 maart 2010 omstreeks 11.50 uur ontplofte er in Camp Coyote in Deh Rawod (Afghanistan) een scherfhandgranaat in een Bushmaster. Dat is een gepantserd wielvoertuig dat het Nederlandse leger in Afghanistan gebruikt voor het vervoer van personeel. De Bushmaster raakte daardoor aan de binnenzijde zeer zwaar beschadigd. Tijdens de ontploffing waren de 27 jarige soldaat Erik Groenendijk en de 25 jarige korporaal Admilson R. Groenendijk in de bushmaster aanwezig en Erik hield aan de ontploffing blijvend letsel aan de rug over. We schreven al eerder uitgebreid over deze zaak.

Beide mannen werden aanvankelijk door de Koninklijke Marechaussee (KM) als verdachte aangemerkt, maar uiteindelijk werd de zaak wegens gebrek aan bewijs tegen beiden geseponeerd. Groenendijk nam daar geen genoegen mee, hij beschuldigde Admilson van het veroorzaken van de ontploffing. Op verzoek van zijn raadsman Sébas Diekstra hebben wij het dossier van de zaak bestudeerd en wij konden tot geen andere conclusie komen dan dat Admilson inderdaad verantwoordelijk was voor het laten ontploffen van de handgranaat. Wij hebben onze bevindingen vastgelegd in een schriftelijke rapportage.

De zaak is daarop opnieuw door de K.M. onderzocht en men kwam opnieuw tot de conclusie dat er geen bewijs was voor de schuld van Admilson, hoewel deze zelf een keer tegen zijn broer heeft toegegeven dat hij de handgranaat had laten ontploffen. Deze conclusie van de KM werd klakkeloos overgenomen door de verantwoordelijke officier van justitie. De zaak bleef derhalve geseponeerd.

Het door een deskundige van de KM geschreven rapport was echter dermate slecht dat advocaat Diekstra alsnog een artikel 12 procedure startte tegen de beslissing van de officier van justitie. Op 12 januari 2018 diende de zaak bij het Militair Hof in Arnhem. Vandaag werd bekend dat het Hof heeft besloten dat Admilson alsnog door hen in april zal worden gehoord.

Dat betekent natuurlijk niet dat al vaststaat dat Groenendijk in het gelijk zal worden gesteld. Het betekent wel dat het Hof in Arnhem onze analyse wel serieus neemt en de zaak nauwkeurig onderzoekt. En dat is iets wat je in een rechtsstaat mag verwachten. We houden u op de hoogte.

Noot 13-4-2018

Admilson is niet voor het verhoor verschenen. Iets wat ons natuurlijk niet verbaasd voor iemand die kort geleden tot levenslang is veroordeeld voor drie moorden in Drenthe. Benieuwd wat het Hof in Arnhem nu gaat beslissen. Voor Erik Groenendijk blijft het spannend. Hij wil officieel eerherstel.

Procedurefout

Door Waarheidsvinder

Op de site van AT 5 kwamen wij het volgende bericht tegen.

Coert Kooiman is eigenaar van een woning in de Amsterdamse wijk Slotervaart. Via een bemiddelingsbureau zocht en vond hij een huurder voor deze woningen. Al snel bleek dat er kennelijk iets met deze huurder aan de hand was, want de man werd gezien terwijl hij met allerlei zaken liep te slepen die een gemiddelde huurder niet in zijn woning heeft. De woningeigenaar vermoedde daarom dat er mogelijk een wietplantage in de woning werd ingericht. Zoals een goed burger betaamt nam hij contact op met de politie en vertelde over zijn verdenkingen. De politie nam zijn melding kennelijk serieus want vorige week deed de politie een inval in de betreffende woning en daar troffen zij inderdaad een hennepplantage aan.

Je zou verwachten dat Kooiman daarop een bedankje van de politie heeft gekregen. Niets is echter minder waar. In plaats van een bedankje kreeg hij een oproep aan het bureau te verschijnen om daar als verdachte te worden verhoord. Hem werd daarbij verteld dat men dan ook zijn vingerafdrukken zou afnemen.

Coert Kooiman geloofde zijn oren niet en dacht dat hij in de maling werd genomen. Dat bleek echter niet het geval, hij zou werkelijk als verdachte worden behandeld. Natuurlijk is hij daar woest over, want als hij als verdachte wordt beschouwd dan loopt hij ook nog het risico dat de burgemeester de betreffende woning voor enige tijd zal afsluiten. Naast een aantasting van zijn goede naam betekent dat ook nog een behoorlijke schadepost.

Een politiewoordvoerder vindt de hele gang van zaken kennelijk normaal. Volgens hem gaat het hier om “een standaardprocedure”. Daar voegt hij nog aan toe dat de gang van zaken ook een voordeel voor de verhuurder heeft, want een verdachte heeft immers meer rechten dan een getuige omdat hij zich onder meer door een advocaat kan laten bijstaan.

Zoveel domheid in één zin stoppen is een hele kunst, daar moet je lang voor hebben geleerd. Het is fijn voor de politie Amsterdam dat ze procedures hebben bij het werk, maar de burger heeft daar natuurlijk niets mee te maken. De burger heeft met het wetboek van Strafvordering te maken en in artikel 27 lid 1 van dat wetboek staat: “ Als verdachte wordt vóórdat de vervolging is aangevangen, aangemerkt degene te wiens aanzien uit feiten of omstandigheden een redelijk vermoeden van schuld aan een strafbaar feit voortvloeit.”

Die feiten en omstandigheden zijn hier niet aanwezig. We hebben hier te maken met een burger die melding maakt van een vermoedelijk door anderen gepleegd strafbaar feit. Het is te zot voor woorden dat hij daardoor als verdachte wordt behandeld. Misschien dat de politie Amsterdam eens naar zijn procedures kan kijken en de volgende keer het woord laten voeren door iemand die eerst nadenkt voor dat hij wat zegt. Op deze wijze jaag je als politie de goedwillende burger onnodig tegen je in het harnas.

 

PS. Wie betaalt trouwens de advocaat in dit soort gevallen. Mag de melder dat ook nog doen als dank voor zijn medewerking?