Skip to content

Nieuwe hoop voor Danny van den Hoogen

Door Waarheidsvinder

Er zijn nieuwe ontwikkelingen in het onderzoek naar de moord op Reggie Koenders in Eindhoven, zo schrijft misdaad journaliste Jolande van der Graaf. Een van de leden van het rechercheteam dat destijds de moord op Reggie Koenders in Eindhoven onderzocht heeft kennelijk last van gewetenswroeging. Hij heeft zich bereid verklaard bij een notaris een beëdigde verklaring af te leggen over de manier waarop het onderzoek destijds is verlopen. Advocaat Geert-Jan Knoops is hier heel blij en hij wil onder andere deze verklaring aangrijpen om een herzieningsverzoek voor de onterecht veroordeelde Danny van de Hoogen in te dienen.

Nu maar hopen dat er ook andere leden van het onderzoeksteam naar voren zullen komen om een einde het onrecht te maken.

We zijn trouwens ook benieuwd of de media Brabant deze keer wel van zich zullen laten horen.

Op de site Femke Fataal kunt in ieder geval het hele verhaal lezen.

Het Openbaar Ministerie en de waarheid

Door Waarheidsvinder

Op de site Femke Fataal van journaliste Jolande van der Graaf staat een meer dan lezenswaardig artikel van strafrechtadvocate Esther Vroeg over de manier waarop het OM soms meent met de waarheid te moeten omgaan. Een onderwerp waar wij ook al vaker over schreven. 

U kunt het artikel van Esther Vroegh hier lezen.

 

Het gevaar van anti-depressiva

Door Waarheidsvinder

Op deze site schreven we uitgebreid over de busramp bij het Zwitserse plaatsje Sierre op 13 maart 2012. Bij die busramp kwamen 22 Belgische en Nederlandse kinderen om het leven kwamen en 24 kinderen zwaar tot zeer zwaar gewond raakten.

Na uitgebreid onderzoek kwamen wij tot de conclusie dat het hier niet om een verkeersongeval ging, zoals de Zwitserse autoriteiten iedereen wilde doen geloven, maar dat het meer dan waarschijnlijk was dat de buschauffeur onder invloed van het antidepressivum Paroxetine opzettelijk met de door hem bestuurde bus tegen een tunnelwand was gereden.

In een van onze latere artikelen gaven wij een groot aantal voorbeelden van levensdelicten waarbij ook nagenoeg zeker antidepressiva een grote rol hebben gespeeld. U kunt het artikel hier teruglezen.

Op 17 januari 2018 zond het programma Zembla over hetzelfde onderwerp een documentaire uit naar aanleiding van het verhaal van David Carmichael die onder invloed van een antidepressivum zijn zoon vermoordde.

Vandaag verscheen aan de hand van journaliste Jolande van der Graaf een zeer interessant artikel over de soms zeer kwalijke gevolgen van het gebruik van anti-depressiva. Het artikel staat op haar site Femke Fataal en u het hier lezen.

OM neemt een loopje met de waarheid

Op zaterdag 1 april 2000 omstreeks 14.40 uur werd in Eindhoven op de Dr. Cuyperslaan de 35 jarige Reggie Koenders met drie gerichte pistoolschoten om het leven gebracht. Reggie zat als passagier op de achterbank van een personenauto die voor het rode verkeerslicht stond te wachten. Direct achter de auto was een man op een scooter gestopt. Zonder verdere waarschuwing trok de bestuurder van de scooter een vuurwapen en schoot driemaal gericht op het hoofd van Reggie Koenders, die op slag dood was. Een schoolvoorbeeld van een liquidatie in het criminele milieu uitgevoerd door een zeer professionele geoefende schutter.

Tot verbijstering van velen werd uiteindelijk de 16 jarige Danny van den Hoogen voor deze moord veroordeeld. Naar onze mening een schoolvoorbeeld van een gerechtelijke dwaling. We schreven er al vaker over.

Inmiddels zijn we tien jaar verder en nu blijkt dat er ook door leden van het onderzoeksteam van de politie Eindhoven vraagtekens worden gezet bij de manier waarop de veroordeling van Danny tot stand is gekomen.

Voor het hele verhaal verwijzen wij u naar een uitgebreid artikel van journaliste Jolande van der Graaf dat u kunt vinden op haar site Femke Fataal.

De moord op Anna Heemenga

Een van de zaken die wij destijds als lid van het Groningse Coldcaseteam hebben onderzocht is de moord op de 85 jarigen Anna Woldendorp weduwe van Heemenga in het Groningse dorpje Zuidwolde. Het volgens ons meest waarschijnlijke scenario is na ons gedwongen vertrek uit het Coldcaseteam nooit serieus onderzocht.

Vandaag plaatste journaliste Jolande van der Graaf op haar site Femke Fataal een groot artikel over deze weinig bekende moord. De link naar deze site vindt u hier.

Herzieningsverzoek Arnhemse villamoord

Door Waarheidsvinder

Op 15, 16 en 17 januari van dit jaar zond de KRO/NCRV een driedelige documentaire uit over de Arnhemse villamoord. De indrukwekkende documentaire, gemaakt door Joost van Wijk, vertelt het verhaal over het dramatisch slechte politieonderzoek naar de dader(s) van de moord op de 63 jarige Geke de Goede in haar woning aan de Apeldoornseweg te Arnhem gepleegd op 2 september 1998. Dat slechte onderzoek leidde destijds tot de onterechte veroordeling van 9 mannen. Acht van hen waren van Turkse komaf. Een van de onschuldig veroordeelden, Dave Kuils uit Arnhem, pleegde na zijn veroordeling zelfmoord in de gevangenis omdat hij niet met het hem aangedane onrecht kon leven.

In de documentaire kondigde advocaat Paul Acda al aan dat hij samen met advocaat Geert-Jan Knoops doende was een herzieningsverzoek op te stellen. Dat herzieningsverzoek is inmiddels ingediend.

Iedereen die de documentaire heeft gezien zal het met ons eens zijn dat in een rechtsstaat de Hoge Raad niet anders kan beslissen dan dat deze zaak over moet. Er was en is geen enkel bewijs tegen de veroordeelden, ze zijn uitsluitend veroordeeld op grond van de bekentenis van twee van hen en die hebben inmiddels hun bekentenis ingetrokken. Op basis van de opnamen van hun verhoren is op eenvoudige wijze vast te stellen dat de destijds afgelegde bekentenissen geen daderwetenschap bevatten en dat de bekentenissen zijn afgedwongen door de verhoorders.

Indien de Hoge Raad de veroordelingen ongedaan zal maken dan wordt daarmee deze zaak direct de grootste gerechtelijke dwaling in Nederland.

Men zou verwachten dat er door de media aan een dergelijke zaak veel aandacht zou worden besteed. Dat bleek voor de meeste kranten ook het geval te zijn. Echter er is één grote landelijke krant die geen enkele aandacht aan deze zaak lijkt te besteden. Men reageerde niet op de schokkende documentaire en ook nu zwijgt men stil. Waarom is dat? Het zal toch niets te maken hebben met het feit dat de acht nog levende veroordeelden allen van Turkse afkomst zijn? Of is men soms bang de meer dan goede relatie met de politie te verstoren?

Wie het weet, mag het zeggen.

Onbekende Groningse seriemoordenaar

Door Waarheidsvinder

Als er over een Groningse seriemoordenaar wordt gesproken denkt heel Nederland direct aan Willem van Eijk, de man die veroordeeld is voor de moord op vijf vrouwen. Drie van die moorden pleegde hij in de provincie Groningen, de andere twee in de omgeving van Amsterdam. Iedere misdaadjournalist in Nederland heeft ooit wel eens iets over hem geschreven. Seriemoordenaars spreken nu eenmaal aan bij het grote publiek. Ook politie en justitie deden daar aan mee want de veroordeling van Willem van Eijk werd als een groot succes voor politie en justitie beschouwd.

Maar de provincie Groningen kent nog een tweede seriemoordenaar, Omer Aksit , een man die in de stad Groningen twee volwassenen en een kind heeft vermoord en in Turkije nog  eens twee kinderen. Een man wiens naam niemand kent en waarover geen enkele misdaadjournalist in Nederland ooit iets heeft geschreven. Over deze man en zijn daden zwijgen ook politie en justitie in Groningen heeft liefst. Hij is nooit veroordeeld voor zijn daden dankzij een aaneenschakeling van fouten door politie, justitie en het NFI.

Misdaadjournaliste Jolande van der Graaf heeft zich in het verhaal over deze onbestrafte seriemoordenaar verdiept en haar verhaal kunt hier  lezen.

Foto grafnummer 615885 Algemene Begraafplaats Hofstraat Loppersum

Toeval of seriemoordenaar?

Door Waarheidsvinder

Recent was er veel aandacht voor de verdwijning van Tanja Groen in 1993. Zij verdween na een avond stappen tijdens de terugrit op de fiets naar haar woonadres. De vraag is of deze verdwijning op zich staat of dat er sprake is van een seriemoordenaar. Een blik op onderstaande lijst zou een indicatie kunnen zijn.

Lieke Snel

De 15 jarige Belgische ieke Snel verdween op 28 oktober 1967 nadat ze op de Boschstraat in Maastricht uit de bus was gestapt. Zij ging boodschappen doen en moest onder andere besteld vlees ophalen bij een slager in de Brusselsestraat. Zij is daar nooit aangekomen. Wel is zij door een getuige gezien op de Markt en dat ligt op de route van de Boschstraat naar de Brusselsestraat. Het lichaam van Lieke werd op 8 juli 1968 gevonden in een bossen tussen Boukoul en Swalmen. Nabij de N 271. Er missen kledingstukken van haar en een wit portemonneetje met 30 gulden. Zij is vermoedelijk seksueel misbruikt.

Marjo Winkens

De 17 jarige Marjo Winkens verdween op 2 september 1975 rond 01.00 uur na een bezoek aan de kermis in Sittard. Na het bezoek leende zij een bromfiets van haar vriendin en reed daarmee naar haar ouderlijke woning in Schimmert. Daar is zij nooit aangekomen. De bromfiets werd werd de volgende dag teruggevonden tussen Spaubeek en Schimmert, in de buurt van de ouderlijke woning van Marjo. Kledingstukken van haar (legerjack, bromfietshelm en een stukgesneden schoen) werden teruggevonden tussen Reuver en Swalmen (ongeveer 70 km verder) in de berm van de N271. In een vuilnisbak t.h.v. paal 56.5 werd een schoen van Marjo gevonden. De dader is kennelijk gestopt om de schoen weg te gooien.

Tanja Groen

De 18 jarige Tanja Groen verdween in de nacht van 31 augustus op 1 september 1993. Zij vertrok per fiets uit de Herbenusstraat in Maastricht. Getuigen zagen haar rechts af de Capucijnenstraat inrijden en die straat komt uit op de Grote Gracht die de Boschstraat verbindt met de Brusselsestraat.

Aanranding in Maastricht

Op maandag 4 januari 2010 werd ‘s morgens tussen 10.45 uur en 11.00 uur een meisje aangerand op de hoek Brusselsestraat/Kommel door een toen 65-jarige man. Slachtoffer werd ontzet door voorbijganger. Als de gegevens uit het krantenbericht kloppen, dan is het onwaarschijnlijk dat iemand op 65 jarige leeftijd voor het eerst een dergelijk delict pleegt.

Daarom opnieuw deze vraag: Is hier sprake van toeval of is er sprake van een seriemoordenaar?

 

Geen lijk toch veroordeling

Door Waarheidsvinder

Op 14 januari 2010 deed Kasem M . uit het Groningse Siddeburen bij de politie aangifte van vermissing van zijn vrouw Ilham Benchelh. Ze was volgens hem op 10 januari 2010 ‘s avonds vrijwillig uit de echtelijke woning vertrokken met achterlating van haar 1 jarig zoontje.

Veelal neemt de politie dit soort aangiftes niet serieus en is men niet bereid een gedegen onderzoek in te stellen onder het mom dat er geen sprake is van een misdrijf. Maar om te kunnen weten of er wel of niet sprake is van een misdrijf moet je volgens ons eerst onderzoek doen. En dat deed men in Groningen.

Uit het onderzoek bleek dat Ilham op zondagavond 10 januari 2010 voor het laatst met enkele vriendinnen contact heeft gehad. Nadien had niemand nog iets van haar gehoord. Verder bleek uit het politieonderzoek dat Ilham na 10 januari geen gebruik meer heeft gemaakt van haar telefoon en haar bankrekening. Uit verklaringen van familie en vriendinnen bleek dat Ilham de bewuste avond zeker niet weg wilde gaan en al helemaal niet zonder haar zoontje. ‘s Avonds weggaan zou bovendien voor Ilham niet eenvoudig zijn geweest omdat er geen openbaar vervoer reed en zij geen auto en rijbewijs had.

Maar ook bleek uit verklaringen dat Ilham wilde gaan scheiden en bang was dat haar man haar spullen weg zou gooien en andere sloten op de woning zou gaan zetten.

Bij een door de politie ingesteld onderzoek in de echtelijke woning werden rond het bed van Ilham een groot aantal bloedspatten aangetroffen. De matras van het bed bleek een dag na de verdwijning door echtgenoot Kasem M. weggegooid te zijn zonder dat hij kon duidelijk maken waarom dat was en waar de matras was gebleven.

Door het gebrek aan medewerking van Kasem M. en het feit dat het lichaam van Ilham nooit werd gevonden heeft het lang geduurd voordat de zaak uiteindelijk voor de rechter kwam.

De rechtbank in Groningen was in haar oordeel heel duidelijk. De rechtbank was er van overtuigd dat Ilham met geweld door haar echtgenoot om het leven was gebracht. Dat oordeel baseerde de rechters op grond van de gevonden bloedsporen, het verdwijnen van de matras van het bed van Ilham en het feit dat het politieonderzoek geen enkele aanwijzing had opgeleverd voor een natuurlijk overlijden, een noodlottig ongeval of voor zelfmoord. Kasem M. heeft daar ook nooit iets over verklaard.

Kasem M. werd door de rechtbank Groningen veroordeeld tot een gevangenisstraf van 15 jaar terzake doodslag op zijn echtgenote. De straf was hoger dan de eis van de officier van justitie omdat de rechtbank Kasem M. zwaar aanrekent dat hij nooit openheid van zaken heeft willen geven en de nabestaanden tot op de dag van vandaag in onzekerheid houdt over wat er die avond met Ilham is gebeurd en waar haar lichaam is gebleven.

De vraag is of Kasem M. zijn straf ooit zal uitzitten omdat Kasem M. al lange tijd geleden richting Marokko is vertrokken. Maar het al dan niet uitzitten van zijn straf is voor ons niet het belangrijkste. Belangrijker is dat het onderzoek van de politie Groningen maar weer eens laat zien dat het niet vinden van een stoffelijk overschot geen reden is om geen gedegen onderzoek in te stellen.

Noot

Verdachte Kasem M. ging uiteraard in beroep. Op 18 september 2019 bepaalde het Gerechtshof Leeuwarden dat nader onderzoek moest worden gedaan naar de manier waarop de politie met het bewijsmateriaal was omgegaan en de rechters wil spreken met de wijkagent van Siddeburen over het gedrag van Kasem M na de verdwijing van zijn vrouw. We blijven de zaak volgen.

Tunnelvisie is geen soort griep

Door Waarheidsvinder

Hoe is het toch mogelijk dat in een beschaafd land als Nederland onschuldige worden veroordeeld voor een feit dat ze niet hebben gepleegd?

Wij houden ons sinds ongeveer 15 jaar bezig met het onderzoeken van gerechtelijke dwalingen. In drie gevallen heeft ons werk er toe bijgedragen dat de Hoge Raad het oorspronkelijk vonnis vernietigde waarna de onschuldig veroordeelden alsnog door een aangewezen Gerechtshof werden vrijgesproken. Over deze drie zaken, de zaak Ina Post, de Spelonkzaak op Bonaire en de zogenaamde Showbizzmoord kunt meer lezen op onze site www.waarheidsvinding.com.

Na het echec van de Schiedammer parkmoord leek er een verklaring voor het ontstaan van gerechtelijke dwalingen te zijn gevonden; tunnelvisie was de oorzaak. In de stukken die er over dit fenomeen verschenen, kreeg je steeds meer de indruk dat het hier om een nieuw soort griep ging, waaraan niemand eigenlijk iets kon doen. Het kon eigenlijk iedereen overkomen.

Na 15 jaar onderzoek van gerechtelijke dwalingen zijn wij een andere mening toegedaan. Tunnelvisie kan onderzoekers wel op een vals spoor zetten, maar kan nooit leiden tot een veroordeling van onschuldigen. Om iemand te veroordelen is er immers wettig bewijs nodig en dat bewijs ontbreekt als men de verkeerde persoon op de korrel heeft.

Om een onschuldig iemand veroordeeld te krijgen moet je de “waarheid” dus een handje helpen. Je laat relevante getuigenverklaringen weg, past de tekst van getuigenverklaringen aan, geeft onjuiste verklaringen omtrent de gevonden sporen en als het even kan dwing je de onschuldigen om een valse bekentenis afleggen zoals bij de Puttense moordzaak, de Schiedammer parkmoord, de zaak Ina Post, de Spelonkzaak op Bonaire, de showbizzmoord en de Arnhemse villamoord.

Dwalingen ontstaan dus niet toevallig door tunnelvisie, maar zijn het gevolg van een ongebreidelde scoringsdrang.

De enige manier om hier een eind aan te maken is de verantwoordelijken aan te pakken. Zachte heelmeesters maken immers stinkende wonden.