Skip to content

Onderzoek alibi’s onschuldigen

Door Waarheidsvinder

Rechtspsycholoog Ricardo Nieuwkamp heeft een onderzoek gedaan naar de wijze waarop de politie omgaat met het alibi van onschuldige verdachten. In een vandaag uitgekomen persbericht lezen we:

Van onschuldige verdachten wordt verwacht dat zij hun onschuld kunnen aantonen aan de hand van een geloofwaardig alibi. Slechts 2% van de onschuldigen blijkt hier echter toe in staat. Op basis van rechtelijke dwalingen weten we dat de waarachtigheid van een alibi niet steeds correct wordt beoordeeld omdat er onrealistisch hoge eisen worden gesteld aan een alibi om geloofwaardig te worden gevonden.

Rechercheurs vinden een alibi namelijk slechts geloofwaardig wanneer het consistent blijft doorheen de tijd en wordt ondersteund door sterk bewijs, zoals camerabeelden. Uit het proefschrift van Ricardo Nieuwkamp blijkt echter dat onschuldigen meestal zwak bewijs voor hun alibi hebben, zoals een familielid als getuige. Het komt bovendien wel vaker voor dat een alibi moet worden aangepast omdat iemand zich heeft vergist of heeft gelogen om bijvoorbeeld te verdoezelen dat hij bij zijn minnares was.

Om de haalbaarheid van alibi’s met sterk bewijs in kaart te brengen, ging Nieuwkamp na welke alibi’s en welk bewijs in realiteit kan worden verwacht van onschuldige verdachten en hoe rechercheurs alibi’s in de praktijk beoordelen. Dat is vernieuwend, aangezien in het verleden bijna uitsluitend studenten in alibionderzoek werden betrokken. “Het meest interessante aan de bevindingen is dan ook dat rechercheurs op andere aspecten van het alibi letten bij de beoordeling ervan dan studenten. Rechercheurs vinden met name de controleerbaarheid van het bewijs belangrijk, terwijl studenten vooral oog hebben voor de sterkte van dat bewijs”, aldus Nieuwkamp.

Enkel uitgaan van de sterkte van het ondersteunende bewijs is dus onvoldoende om een alibi correct te kunnen beoordelen. Rechercheurs zouden hierbij idealiter ook rekening moeten houden met de inhoud van het alibi, de haalbaarheid van (sterk) bewijs en de feilbaarheid van het geheugen. Tunnelvisie is een belangrijke oorzaak van het verkeerd beoordelen van alibi’s. Daarom wordt geadviseerd dat rechercheurs meerdere scenario’s bedenken tijdens het onderzoek. “Een alibi kan namelijk een perfect beginpunt zijn van een alternatief scenario, waarbij de verdachte mogelijk onschuldig is omdat hij elders was dan waar het misdrijf is gepleegd”, zegt Nieuwkamp. Het is daarom essentieel dat het alibi van de verdachte goed wordt uitgevraagd en grondig wordt onderzocht.”

De onderzoeker heeft helemaal gelijk, we hebben daar zelf de nodige ervaring mee. Wij zijn betrokken geweest bij het onderzoek van drie gerechtelijke dwalingen. In die zaken bleekn de onschuldige verdachten onder meer te zijn veroordeeld omdat de politie hun alibi niet serieus had onderzocht. Het is daarom goed dat er nog eens wordt gewezen op de manier waarop de politie met dit soort zaken omgaat. Het is wel treurig dat dit ann0 2018 nog nodig is. Het onderzoek van Nieuwkamp toont maar weer eens aan dat, ondanks alle gerechtelijke dwalingen die inmiddels bekend zijn geworden, er nog steeds het nodige schort aan de kennis van politiemensen. Kennelijk is men niet bereid of in staat van fouten te leren.

 

Nabestaanden willen meer controle

Door Waarheidsvinder

Vandaag lazen we in het AD dat een groep nabestaanden van onder verdachte omstandigheden overledene personen, gesteund door advocaat Sébas Diekstra, een brandbrief heeft geschreven aan de leden van de Tweede kamer waarin zij aangeven dat zij willen dat nabestaanden een kopie van het onderzoeksdossier krijgen als er twijfels zijn omtrent de dood van hun familielid en de kwaliteit van het politieonderzoek naar de oorzaak.

Eerder werd in de Tweede Kamer een motie hierover van SP-kamerlid Michiel van Nispen al aangenomen maar de destijds verantwoordelijke VVD-minister van justitie Ard van der Steur liet weten dat hij niet voor het uitvoeren van de motie voelde omdat de privacy van getuigen en verdachten geschaad zouden kunnen worden. Het gebruikelijke kul-argument van politici die niets met waarheidsvinding hebben. Waar mensen als Van der Steur werkelijk bang voor zijn is dat te vaak zal blijken dat het onderzoek van de politie onvolledig en/of ondeskundig was.

Het tweede argument van Van der Steur was nog dommer. Hij voerde aan dat nabestaanden nu al naar de rechter kunnen stappen als onderzoek in hun zaken hen niet zint. Je kunt pas voor een artikel 12 procedure naar de rechter (lees Gerechtshof) stappen als je kunt onderbouwen dat er iets mis is met het onderzoek. Maar om een kansrijk verzoek te kunnen doen moet je wel over de feiten beschikken en daarvoor heb je het politiedossier nodig.

Een voorbeeld van een dergelijke zaak is het overlijden van de 8 jarige Sharleyne Remouchamps uit Hoogeveen. Na een slecht politieonderzoek besloot het Openbaar Ministerie de zaak te seponeren omdat men een val of zelfmoord niet uitsloot. Aangezien in die zaak de vader wel een kopie van het politiedossier in handen kreeg konden wij aan de hand van dat dossier al snel vaststellen dat Sharleyne nagenoeg zeker door een misdrijf om het leven was gekomen. Een conclusie die ook door andere deskundigen werd onderschreven. Inmiddels wordt de moeder van Sharleyne van moord cq doodslag verdacht. In afwachting van de rechtszaak zit zij al enkele maanden in voorarrest. Zonder een kopie van het dossier zou de moord op Sharleyne zeker onbestraft zijn gebleven.

Het is daarom hoogtijd dat de huidige minister van justitie de motie wel gaat uitvoeren. Veel hoop hebben wij echter niet. Sander Dekker, de huidige minister is lid van dezelfde partij als Van der Steur en wij weten dat deze partij niet heel veel waarde aan de waarheid hecht. Hopelijk zijn de huidige Tweede Kamerleden zo nodig bereid de minister tot de uitvoering van de motie te dwingen.

Noot 14 maart 2017

Minister van justitie Ferdinand Grapperhaus blijkt uit het echte CDA-hout te zijn gesneden. Ook hij heeft niets met waarheidsvinding en heeft aangegeven dat hij tegen het verstrekken van politiedossiers aan nabestaanden is. Net als bij de Katholieke Kerk houdt men bij het CDA de vuile was liever binnenskamers. Men wil geen lastige pottenkijkers.

Het woord is nu aan de Tweede Kamer maar daarin maken CDA en VVD de dienst uit en we mogen er dus vanuit gaan dat er niets zal veranderen. Een droevige zaak.

16 jaar onschuldig vast

Door Waarheidsvinder

Weer een nieuwe dwaling in de VS. Alfred Swinton zat 16 jaar vast voor een moord in Hartford ( Connecticut) die hij niet heeft gepleegd. Gisteren kwam hij vrij dankzij de niet aflatende steun van het Amerikaanse Innocence Project. Voor meer bijzonderheden verwijzen we u naar de link van de site van het Innocence Project op onze site.

Nieuwe dwaling in VS

Door Waarheidsvinder

In Kentucky heeft een rechter twee mannen na meer dan 20 jaar alsnog ontslagen van rechtsvervolging. Beide mannen, Keith Harding en Jeff Clark waren in 1995 ten onrechte veroordeeld zaten voor de moord op de 19 jarige Rhonda Sue Warford in 1992. Ook in deze zaak knoeide de politie volop met het bewijs.

Wilt u meer lezen over deze zaak, klik dan op de link van het  Innocence Project op deze site.

Geen sporen van Halil

Door Waarheidsvinder

De 34 jarige Halil Erol verdween op 6 februari 2010 na een bezoek aan zijn ex-vrouw in Steenwijk. Lange tijd bleef de politie volhouden dat er geen aanwijzingen waren voor een misdrijf, zelfs toen zijn auto korte tijd later uitgebrand werd teruggevonden in de Groningse gemeente Haren. Uit onderzoek bleek bovendien dat het kenteken van de auto van Halil na zijn verdwijning nog enkele malen in het westen van het land was gesignaleerd.

Maar uiteindelijk moest de politie in Steenwijk toegeven dat Halil het slachtoffer van een misdrijf was geworden In juni van dat jaar werden namelijk zijn armen en benen in een zak gevonden in Eesveen vlak bij Steenwijk. In 2013 werden er nabij Wanneperveen opnieuw lichaamsdelen van hem gevonden. Je hoeft dan geen geleerde te zijn om te vermoeden dat Halil in of nabij Steenwijk om het leven is gebracht.

Tot veler verrassing kwam de politie in november 2017 ineens met de mededeling dat men vermoedde dat Halil in een woning in Groningen in stukken was gezaagd en dat de bewoonster door hen als verdachte was aangehouden. De vrouw werd na enkele dagen echter weer vrijgelaten. Een uitgebreid sporenonderzoek vond daarna in de woning plaats en vandaag werd de uitslag bekendgemaakt.

Er zijn geen sporen van Halil gevonden en dat verbaast ons niets. Zou er nu werkelijk iemand hebben gedacht dat Halil in de omgeving van Steenwijk is vermoord, dat men daarna zijn lichaam naar Groningen heeft vervoerd? Dat men het lichaam daar in stukken heeft gesneden om deze stukken vervolgens weer in de omgeving van Steenwijk weg te gooien? Om een dergelijk scenario mogelijk te achten moet je wel over heel veel fantasie beschikken.

Admilson R. wordt gehoord door Hof Arnhem

Door Waarheidsvinder

Op zondag 7 maart 2010 omstreeks 11.50 uur ontplofte er in Camp Coyote in Deh Rawod (Afghanistan) een scherfhandgranaat in een Bushmaster. Dat is een gepantserd wielvoertuig dat het Nederlandse leger in Afghanistan gebruikt voor het vervoer van personeel. De Bushmaster raakte daardoor aan de binnenzijde zeer zwaar beschadigd. Tijdens de ontploffing waren de 27 jarige soldaat Erik Groenendijk en de 25 jarige korporaal Admilson R. Groenendijk in de bushmaster aanwezig en Erik hield aan de ontploffing blijvend letsel aan de rug over. We schreven al eerder uitgebreid over deze zaak.

Beide mannen werden aanvankelijk door de Koninklijke Marechaussee (KM) als verdachte aangemerkt, maar uiteindelijk werd de zaak wegens gebrek aan bewijs tegen beiden geseponeerd. Groenendijk nam daar geen genoegen mee, hij beschuldigde Admilson van het veroorzaken van de ontploffing. Op verzoek van zijn raadsman Sébas Diekstra hebben wij het dossier van de zaak bestudeerd en wij konden tot geen andere conclusie komen dan dat Admilson inderdaad verantwoordelijk was voor het laten ontploffen van de handgranaat. Wij hebben onze bevindingen vastgelegd in een schriftelijke rapportage.

De zaak is daarop opnieuw door de K.M. onderzocht en men kwam opnieuw tot de conclusie dat er geen bewijs was voor de schuld van Admilson, hoewel deze zelf een keer tegen zijn broer heeft toegegeven dat hij de handgranaat had laten ontploffen. Deze conclusie van de KM werd klakkeloos overgenomen door de verantwoordelijke officier van justitie. De zaak bleef derhalve geseponeerd.

Het door een deskundige van de KM geschreven rapport was echter dermate slecht dat advocaat Diekstra alsnog een artikel 12 procedure startte tegen de beslissing van de officier van justitie. Op 12 januari 2018 diende de zaak bij het Militair Hof in Arnhem. Vandaag werd bekend dat het Hof heeft besloten dat Admilson alsnog door hen in april zal worden gehoord.

Dat betekent natuurlijk niet dat al vaststaat dat Groenendijk in het gelijk zal worden gesteld. Het betekent wel dat het Hof in Arnhem onze analyse wel serieus neemt en de zaak nauwkeurig onderzoekt. En dat is iets wat je in een rechtsstaat mag verwachten. We houden u op de hoogte.

Noot 13-4-2018

Admilson is niet voor het verhoor verschenen. Iets wat ons natuurlijk niet verbaasd voor iemand die kort geleden tot levenslang is veroordeeld voor drie moorden in Drenthe. Benieuwd wat het Hof in Arnhem nu gaat beslissen. Voor Erik Groenendijk blijft het spannend. Hij wil officieel eerherstel.

Procedurefout

Door Waarheidsvinder

Op de site van AT 5 kwamen wij het volgende bericht tegen.

Coert Kooiman is eigenaar van een woning in de Amsterdamse wijk Slotervaart. Via een bemiddelingsbureau zocht en vond hij een huurder voor deze woningen. Al snel bleek dat er kennelijk iets met deze huurder aan de hand was, want de man werd gezien terwijl hij met allerlei zaken liep te slepen die een gemiddelde huurder niet in zijn woning heeft. De woningeigenaar vermoedde daarom dat er mogelijk een wietplantage in de woning werd ingericht. Zoals een goed burger betaamt nam hij contact op met de politie en vertelde over zijn verdenkingen. De politie nam zijn melding kennelijk serieus want vorige week deed de politie een inval in de betreffende woning en daar troffen zij inderdaad een hennepplantage aan.

Je zou verwachten dat Kooiman daarop een bedankje van de politie heeft gekregen. Niets is echter minder waar. In plaats van een bedankje kreeg hij een oproep aan het bureau te verschijnen om daar als verdachte te worden verhoord. Hem werd daarbij verteld dat men dan ook zijn vingerafdrukken zou afnemen.

Coert Kooiman geloofde zijn oren niet en dacht dat hij in de maling werd genomen. Dat bleek echter niet het geval, hij zou werkelijk als verdachte worden behandeld. Natuurlijk is hij daar woest over, want als hij als verdachte wordt beschouwd dan loopt hij ook nog het risico dat de burgemeester de betreffende woning voor enige tijd zal afsluiten. Naast een aantasting van zijn goede naam betekent dat ook nog een behoorlijke schadepost.

Een politiewoordvoerder vindt de hele gang van zaken kennelijk normaal. Volgens hem gaat het hier om “een standaardprocedure”. Daar voegt hij nog aan toe dat de gang van zaken ook een voordeel voor de verhuurder heeft, want een verdachte heeft immers meer rechten dan een getuige omdat hij zich onder meer door een advocaat kan laten bijstaan.

Zoveel domheid in één zin stoppen is een hele kunst, daar moet je lang voor hebben geleerd. Het is fijn voor de politie Amsterdam dat ze procedures hebben bij het werk, maar de burger heeft daar natuurlijk niets mee te maken. De burger heeft met het wetboek van Strafvordering te maken en in artikel 27 lid 1 van dat wetboek staat: “ Als verdachte wordt vóórdat de vervolging is aangevangen, aangemerkt degene te wiens aanzien uit feiten of omstandigheden een redelijk vermoeden van schuld aan een strafbaar feit voortvloeit.”

Die feiten en omstandigheden zijn hier niet aanwezig. We hebben hier te maken met een burger die melding maakt van een vermoedelijk door anderen gepleegd strafbaar feit. Het is te zot voor woorden dat hij daardoor als verdachte wordt behandeld. Misschien dat de politie Amsterdam eens naar zijn procedures kan kijken en de volgende keer het woord laten voeren door iemand die eerst nadenkt voor dat hij wat zegt. Op deze wijze jaag je als politie de goedwillende burger onnodig tegen je in het harnas.

 

PS. Wie betaalt trouwens de advocaat in dit soort gevallen. Mag de melder dat ook nog doen als dank voor zijn medewerking?

Toch niet onfeilbaar?

Door Waarheidsvinder

Opnieuw is er bij de politie Den Haag sprake van een lek. Een rechercheur wordt er van verdacht anderhalf jaar lang vertrouwelijke informatie te hebben verstrekt aan criminelen. Opvallend is dat het hier al om het vierde lek bij de Haagse politie binnen een jaar gaat. Is er soms iets mis bij die eenheid? Volgens Paul van Musscher de chef van die eenheid is dat niet het geval. Aan de NOS liet hij weten “dat er in een organisatie met 65.000 medewerkers helaas soms mensen zijn die zich niet aan de afspraken houden.” Musscher heeft het hier over alle politiemedewerkers in Nederland en de vraag ging alleen over de eenheid Den Haag en die heeft volgens onze informatie een sterkte van ongeveer 4000 medewerkers. Maar los daarvan begrijpen wij best dat ondanks alle goede wil er toch regelmatig verkeerde mensen door de selectie van de politie glippen en dat die mensen in de fout gaan. De politie streeft er immers naar een doorsnede van de maatschappij te zijn en in die maatschappij deugt ook niet iedereen.

Op zich lijkt de opmerking van Musscher wel hout te snijden maar dat is slechts schijn en schijn bedriegt. Het argument dat er binnen een groot korps een aantal mensen is die niet deugen, gebruikt de politieleiding alleen als er sprake is van een politieman of politievrouw die bewijsbaar in de fout is gegaan. In dit soort gevallen geeft men dus toe dat politiemensen niet altijd onfeilbaar zijn.

Wij doen al meer dan 12 jaar onderzoek naar gerechtelijke dwalingen en andere zaken waarbij de politie duidelijk steken heeft laten vallen. Wij krijgen bij onze onderzoeken met enige regelmaat te maken met proces-verbaal waarin een loopje met de waarheid is genomen en met slachtoffers die de inhoud van bepaalde processen-verbaal bestrijden. Als wij dat soort zaken aankaarten is het standaard antwoord dat politiemensen hun processen-verbaal op ambtseed of ambtsbelofte maken en dat zij daarom altijd de waarheid schrijven en of spreken. Een serieus onderzoek naar de juistheid van de processen-verbaal vindt nooit plaats en schuldigen worden niet bestraft. Kijkende naar de in Nederland bekend geworden gerechtelijke dwalingen kunnen we alleen maar constateren dat er nooit iemand daadwerkelijk verantwoordelijk voor is gesteld.

Onze vraag aan de heer Musscher en zijn collega’s is daarom: Waarom vindt u het in het geval van lekkende politiemensen wel begrijpelijk dat er af en toe een politieambtenaar in de fout gaat en waarom neemt u in de andere gevallen voetstoots aan dat politiemensen altijd de waarheid spreken en schrijven?

Onverstandig

Door Waarheidsvinder

In het AD stond vandaag een artikel over de kandidaat lijsttrekker van de PVV in Zaanstad. Hij blijkt van september 2011 tot december 2014, een vrouw te hebben gestalkt. Hij zou de vrouw via een datingsite hebben leren kennen en haar zijn gaan stalken nadat zij het contact met hem verbrak. De vrouw zegt daarover in het artikel: “ Soms dacht ik echt, hoe weet je in hemelsnaam dat ik nu hier ben? Overal waar ik naar toe ging, dook hij op. ‘s Morgens stond hij me al op te wachten bij mijn huis, Hoe hij dat deed naast zijn baan? Ik heb echt geen idee.”

Vanwege dit stalken zou de man destijds ontslagen zijn als ICT’er bij de politie. De PVV wil hem desondanks handhaven als lijsttrekker. Fractievoorzitster Ilse Bezaan van de PVV in de Provinciale Staten van Noord-Holland zegt daarover: “ Hij is niet veroordeeld, de zaak is geseponeerd. Hij heeft ook een Verklaring Omtrent Gedrag overlegd dus steunen we hem. Nederland is nog altijd een rechtsstaat.” De man zelf bevestigt de stalking, maar zegt ook dat de zaak is geseponeerd. Hij vindt daarom ook dat hij lijsttrekker kan blijven.

Uit het artikel in het AD blijkt dat de zaak tegen de man niet is geseponeerd wegens gebrek aan bewijs maar omdat volgens plaatsvervangend hoofdofficier van justitie Jeroen Steenbrink in een brief aan het slachtoffer “de man al zwaar disciplinair gestraft was wegens de stalkingszaak.”

Wij vinden de seponering van de zaak een domme beslissing. Niet omdat wij voorstander zijn van zware straffen, maar vanwege de aard van het door de man gepleegde delict.

Iemand stalken is iets heel anders dan een simpele mishandeling of diefstal. Stalkers zijn mensen met een probleem en om herhaling te voorkomen is een goede behandeling gewenst. Onbehandelde stalkers blijven een probleem voor de samenleving. Bij het minste of geringste kunnen ze in hetzelfde gedrag vervallen en als dat gebeurt dan is de kans aanwezig dat het niet alleen bij stalking blijft maar dat de stalker het slachtoffer ook fysiek zal gaan aanpakken. Vanuit dat oogpunt gezien vinden wij het ook onbegrijpelijk dat de PVV geen afstand doet van deze lijsttrekker. Gemeenteraadsleden dienen een voorbeeldfunctie te hebben en het stalken van mensen lijkt ons bepaald geen goed voorbeeld.

 

Rechtsongelijkheid

Door Waarheidsvinder

Al ruim 12 jaar houden wij ons bezig met het onderzoeken van gerechtelijke dwalingen en andere zaken waarbij er van alles mis is gegaan in de opsporing. Omdat politie en justitie zelden of nooit enige medewerking verlenen zijn de slachtoffers meestal genoodzaakt een advocaat in de hand te nemen. De meeste slachtoffers hebben echter niet de middelen om een advocaat in te huren en de overheid is niet bereid de advocaat te betalen ook al is vanaf het begin duidelijk dat er van alles mis is gegaan in de betreffende zaak. Het gevolg is dat veel mensen wegens gebrek aan financiële middelen niet in staat zijn hun recht te halen. Hetzelfde geldt voor verdachten die geen geld hebben. Zij zijn aangewezen op pro deo advocaten die van de overheid slechts een schijntje voor hun werkzaamheden krijgen. Die vergoeding is zo laag dat steeds meer advocaten weigeren nog pro deo zaken te doen omdat ze anders financieel in de problemen komen.

Hoe anders blijkt dat te zijn wanneer een politieambtenaar verdacht wordt van een strafbaar feit. Gerard Bouman de vorige korpschef van de Nationale Politie maakte enkele jaren geleden al in de media bekend dat de politie een poule van topadvocaten zou vormen die in voorkomende gevallen de verdediging zouden opnemen van politieambtenaren die van een strafbaar feit worden verdacht. De kosten zouden dan door de politie worden betaald. Kennelijk zijn politieambtenaren geen gewone verdachten en is er voor hun verdediging geld genoeg.

Gisteren bewees een artikel in het AD tot welke waanzin dit kan leiden. Een van mishandeling verdachte politieambtenaar werd in eerste aanleg veroordeeld tot een boete van 400 euro. Gesteund door een “topadvocaat’ van het kantoor Sjöcrona-Van Stigt uit Den Haag (wij hadden er nog nooit van gehoord) tekende hij tegen deze veroordeling hoger beroep aan. Zijn goed recht natuurlijk. In hoger beroep werd de betreffende politieambtenaar vrijgesproken. Ook daar is niks mis mee, de rechter bepaalt tenslotte de schuld of onschuld van een verdachte.

Maar omdat de politieambtenaar was vrijgesproken had hij recht op vergoeding van de door hem gemaakte kosten voor rechtsbijstand. Als het hier om een burger was gegaan zou dat bedrag hooguit enkele duizenden euro’s hebben bedragen. Zou die burger meer declareren dan zou de declaratie vermoedelijk worden geweigerd. Voor politieambtenaren gelden kennelijk andere regels. De advocate van het dure kantoor uit Den Haag diende namens de betrokken politieambtenaar een declaratie in van 144.636,52 euro. Een normaal mens zou denken dat er sprake is van een schrijffout. Maar dat bleek niet het geval.

Iedereen mag natuurlijk vragen wat hij of zij wil, maar dat wil niet zeggen dat een dergelijk belachelijke declaratie ook serieus genomen dient te worden. Het Gerechtshof in Den Haag deed dat wel en de gevraagde vergoeding werd toegekend. Justitie moet het hele bedrag betalen aan het dure kantoor in Den Haag. Je zou bijna denken dat sommige mensen vooral heel veel hebben gestudeerd om heel dom te worden.

De beslissing van het Hof houdt natuurlijk in dat de belastingbetalers in Nederland deze rekening betalen. Dezelfde belastingbetaler die veelal zelf geen aanspraak kan maken op betaalde rechtshulp.

Politiemensen en de “top”advocaten die hen verdedigen hebben kennelijk meer rechten dan de gewone burger. Rechtsongelijkheid noemt men dat.